บทที่ 19

จ้าวซีซีนั่งลงบนโซฟา หมอประจำตระกูลให้ยากับเธอ และกล่าวว่า：“ช่วงหลายวันนี้อย่าให้โดนน้ำนะครับ รอให้แผลหายดี”

“ซีซีหนูบอกย่าที หนูบาดเจ็บได้ยังไง？”

จ้าวซีซีมองไปที่หลินซีที่อยู่ตรงนั้นแว๊บนึง ในดวงตาคู่นั้นของหลินซีซ่อนความหวาดผวาอยู่

แม่สามีหลี่หรูหลาน ปริปากพูดขึ้นมาทันที :“จ้าวซีซีหนูหมายความว่ายังไง เห็นชัดๆว่าเป็นหรือว่าหนูยังอยากคน พี่สาวหลินหวังดีอยากช่วยหนู เธอเองก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน”

คุณหญิงย่าฮั่ว ตะคอกเสียงดังกลับไป “แกน่ะหุบปากไปเลย ใครให้พูดมิทราบ”

แม่สามีหลี่หรูหลานสงบปากสงบคำทันที แต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก คุณหญิงย่าแต่ไหนแต่ไรมาไม่ชื่นชอบตัวเอง ชอบเพียงแค่จ้าวซีซีผู้หญิงที่พื้นเพเป็นเด็กในสลัม

จ้าวซีซีตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง“คุณย่าคะ นี่มันเป็นตอนหนูตุ๋นซุปหนูใจลอยไปหน่อย”

ฮั่วหานฮุยได้ยินเธออธิบาย แววตาเริ่มเข้มขึ้นไม่น้อย มีคุณย่าคอยหนุนหลัง เธอก็เลยไม่โวยวาย？

“เด็กโง่ คนใช้ในบ้านมีตั้งเยอะแยะ บอกแล้วว่าอย่าเข้าครัว ก็ไม่ฟังเลย”

จ้าวซีซีตาลงมาไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย แม้ว่าตัวเธอเองจะรู้ดีว่าคุณหญิงย่าฮั่วจะต้องหนุนหลังให้ตัวเธอเอง แต่เธอเองก็ไม่อยากให้คุณหญิงย่าฮั่วเป็นกังวลเรื่องตัวเธอเอง

ณ เวลานี้หลินซี รุกเข้าไปหา “คุณหญิงย่าฮั่วคะ ช่วงนี้คุณหญิงย่าสุขภาพเป็นยังไงบ้างคะ? ครั้งนี้หนูมาเอายาจีนมาให้ไม่น้อยเลยนะคะ เอาไว้บำรุงร่างกายนะคะ”

จ้าวซีซียืนอยู่ข้างๆ ลงมา ไม่พูดอะไร

คุณหญิงย่าฮั่วน้ำเสียงเหินห่าง “นี่หนูหลิน ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ต่อไปนี้ไม่ต้องมาอีกแล้ว วันนี้เป็นงานเลี้ยงที่บ้านพวกเรา ฉันไม่มีที่สำหรับอาหารมื้อเย็นของเธอนะ ”

หลินซีรู้สึกหน้าเสียนิดหน่อย เธอในฐานะที่เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลิน หลายปีมานี้ได้รับความไม่ยุติธรรมตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?

ยายแก่นี่ไม่เห็นคุณค่าคนจริงๆ!