บทที่ 4

หลินซีดีใจสุดขีด ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจอมปลอมว่า “เห็นแก่หน้าพี่หานฮุ่ยหรอกนะ ฉันถึงยกโทษให้เธอ”

จ้าวซีซียืดหลังตรง มองไปยังฮั่วหานฮุ่ย “ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ?”

เธอไม่อยากอยู่ต่อแม้เพียงสักเสี้ยววินาทีเดียว

เธอก้มเก็บหนังสือข้อตกลงการหย่าที่พื้นยื่นส่งให้เขา ครั้งนี้ท่าทางของเธอแน่วแน่กว่าทุกครั้ง

ฮั่วหานฮุ่ยเหลือบมองหนังสือข้อตกลงการหย่า ขมวดคิ้วด้วยจิตใต้สำนึก คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอยอมเซ็นด้วยความเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงไปขอให้คุณย่าช่วย เดิมทีเขาคิดไว้แล้วว่าจะพูดโน้มน้าวใจคุณย่าอย่างไร แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว

ชายหนุ่มรู้สึกแย่ขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองเห็นกระเป๋าเดินทางที่พื้น เธอเตรียมตัวจะไปแล้วงั้นเหรอ?

ฮั่วหานฮุ่ยยกสายตาขึ้น “หาที่พักได้แล้วเหรอ?”

“ยังค่ะ”

หลังจากจ้าวซีซีตอบกลับด้วยสัญชาตญาณ ก็มองเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อกี้เขาเป็นห่วงเธออยู่เหรอ?

ฮั่วหานฮุ่ยรีบมองไปทางอื่น “ไปหยิบน้ำแข็งมาประคบเย็นให้ซีซี เธอข้อเท้าพลิกเพราะคุณ คุณคิดจะไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?”

เหอะ ทำเพื่อหลินซีตามคาด

เมื่อกี้มีอยู่ชั่ววินาทีหนึ่งที่เธอคิดว่าฮั่วหานฮุ่ยเป็นห่วงตน แต่งงานมาสามปี แต่เทียบกับผมเส้นเดียวของรักแรกไม่ได้ด้วยซ้ำ

จ้าวซีซีเดินก้าวเท้าหนักออกจากห้องนอน เมียน้อยบุกมานอนบนเตียงแต่งงานในห้อง แต่เธอกลับต้องไปเอาน้ำแข็งมาส่งให้เมียน้อย

จ้าวซีซี นี่เธอต่ำตมเกินไปหรือเปล่า?

เธอก้าวพลาดในขณะที่ลงจากบันได เธอยื่นมือออกไปด้วยจิตใต้สำนึกแต่ก็คว้ามาได้เพียงกระถางต้นไม้ที่อยู่ใกล้สุด จึงกลิ้งตกบันไดไปพร้อมกับกระถางนั้น

ในจังหวะวิกฤตินี้กลับมีคนดึงมือเธอไว้

จ้าวซีซีจ้องฮั่วหานฮุ่ยนิ่ง นึกไม่ถึงว่าเป็นเขาที่ช่วยตนไว้!

ชายหนุ่มออกแรงดึงร่างเธอกลับมา ศีรษะของเธอกระแทกหน้าอกของเขา ใบหน้าด้านข้างแนบอกที่ตำแหน่งหัวใจของเขา จึงได้ยินเสียงใจเต้นแรงของเขาพอดี