บทที่ 6

เขาเห็นของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ล้วนเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ๆ เธอไม่ได้หยิบของหรูหราแบรนด์เนมไปสักชิ้นเดียว

เธอแต่งงานกับฉันไม่ใช่ว่าต้องการสิ่งเหล่านี้หรอกเหรอ? คิดไม่ถึงว่าจะไม่เอาอะไรไปสักชิ้น

สายตาของฮั่วหานฮุ่ยมองไปที่ถุงกระสอบที่สกปรก พร้อมขมวดคิ้วและพูดว่า “ใช้แผนนี้อีกแล้วเหรอ ครั้งนี้ทำเป็นน่าสงสารให้ใครเห็นเหรอ? คุณย่าไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ!”

แต่งงานมาสามปี นอกจากไม่ชอบเธอแล้ว ในทางการเงินเขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอไม่ดีเลย

การหย่าร้างยังให้ค่าชดเชยกับเธอเป็นจำนวนมาก เพียงพอที่จะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

เธออยากที่จะไปจริง ๆ หรือเป็นเพียงแค่การแสดงกันแน่นะ?

จ้าวซีซีจับโทรศัพท์ที่แบตหมดไว้แน่น เธอยังไม่เข้าใจข่าวที่ป้าสะใภ้ใหญ่ได้เล่าให้เธอฟังว่าเธอได้พบกับครอบครัวแล้ว เธอยังเคยเพ้อฝันว่าครอบครัวของเธอหาเธอพบแล้ว ตั้งแต่นี้เธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

จ้าวซีซีเหม่อลอยเล็กน้อย แต่ในสายตาของฮั่วหานฮุ่ยนั้นราวกับยอมรับแล้ว

หลินซีแกล้งทำเป็นเดินกะโผลกกะเผลกและตามออกมา “พี่หานฮุ่ยคะ เมื่อกี้เธอเก็บข้าวของจะออกไป แต่ว่าเธอแค่เอาถุงกระสอบที่สกปรกออกมาจากห้องครัว ฉันพยายามโน้มน้าวเธอแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล”

พ่อบ้านรีบเสริมว่า “คุณผู้ชายครับ ผมเพียงแค่อยากจะโน้มน้าวให้นายหญิงไม่ใช้ถุงใบนี้ แต่ว่านายหญิงท่านไม่ยอม แถมยังทำเสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้นเลยครับ ทั้ง ๆ ที่มีกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมหรู ๆ ก็ไม่ใช้ แสร้งทำเป็นน่าสงสาร ถ้าหากถูกเล่าต่อออกไปล่ะก็คงคิดกันว่าตระกูลฮั่วดูแลเธอไม่ดีแน่ ๆ เลยครับ”

บรรยากาศเงียบสงบเป็นพิเศษ จ้าวซีซีได้ยินสองคนกำลังพูดให้ร้ายตัวเอง เธยืนอยู่กับที่เหมือนกับท่อนไม้อย่างไรอย่างนั้น

เธอมองไปฮั่วหานฮุ่ยที่อยู่ข้างหน้า อยากจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไร

แววตาของเขานั้นลุกโชน พูดอย่างเย็นชาว่า “คุณไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ?”

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!

ในสายตาของจ้าวซีซีเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “สิ่งที่ควรจะพูดถูกพวกเขาพูดไปหมดแล้วฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะ”

ถึงพูดไปคุณก็ไม่เชื่ออยู่ดี ทำไมฉันต้องอธิบายให้มันยุ่งยาก

“จ้าวซีซี คุณยังไม่พออีกเหรอ? คุณยังต้องการอะไรอีก?”