บทที่ 7

เดิมทีเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะแต่งงานกับเธอ แต่เขาก็แต่งงานกับเธอแล้ว ถ้าหากว่าเธอเชื่อฟัง เขาก็ไม่สนใจเรื่องภูมิหลังที่ย่ำแย่ของเธอ เนื่องจากเขามีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูเธอ

แต่ว่าผู้หญิงคนนี้สร้างเรื่องมาหลายครั้ง ตอนนี้นึกไม่ถึงเลยว่าเธอไม่อยากเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว และในที่สุดก็แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา!

เดิมทีเขาควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่เมื่อเห็นเธอเซ็นใบหย่าแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่มีแรง อ่อนแรงไปหมด

ในสายตาของจ้าวซีซีแอบซ่อนความเศร้าโศกเอาไว้ เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เธอยังทิ้งศักดิ์ศรีของเธอเอาไว้เพื่อให้เขาก้าวต่อไปหลังจากที่เธอได้ก้าวจากที่นี่ไปแล้ว

หลินซีเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเสริมว่า “จ้าวซีซี เธอรีบเซ็นใบหย่าขนาดนี้ เธอมีรักครั้งใหม่แล้วใช่ไหม?” สีหน้าของฮั่วหานฮุ่ยเย็นลงมาก เขาจ้องตากับจ้าวซีซีอย่างไม่วางตา แววตาของเขานั้นมองอย่างครุ่น

จ้าวซีซีเห็นสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจของฮั่วหานฮุ่ย เธอไม่ยอมพ่ายแพ้และตอบว่า “ใช่น่ะสิ ขอเพียงแค่มีรักครั้งใหม่ที่ดีพอ ไม่มีหรอกที่จะไม่ลืมแฟนเก่า”

ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “อยู่กินด้วยกันกับฉัน แต่ไปเลี้ยงชายข้างนอกเหรอ?”

จ้าวซีซีเหลือบมองเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้น “ฉันคืนให้”

เธอหยิบเสื้อผ้าที่ดูไม่สะดุดตาไปเพียงไม่กี่ตัว เธอไม่หยิบกระเป๋าและเครื่องประดับแบรนด์เนมที่เหลือนั้นไปเลยสักชิ้น

ฮั่วหานฮุ่ยไม่มองเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นพวกนั้นเลย สายตามองไปที่เรือนร่างของเธอ “แล้วที่คุณใส่อยู่น่ะ ก็ผมซื้อให้นะ”

“งั้นฉันคืนให้ด้วย”

ดวงตาฮั่วหานฮุ่ยนั้นจ้องมองที่เธออย่างเย็นชา

ตาของหลินซีลุกวาว เธอแอบหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความตื่นเต้น อยากจะเก็บฉากที่แสนจะน่ามหัศจรรย์นี้ไว้

จ้าวซีซียืนอยู่กับที่ราวกับเธอกำลังเสี่ยงชีวิต