ตอนที่ 2
บทที่ 2
October 31, 2026
BAD FIANCE #2
แกร๊ก!
ลันตาเปิดเข้าไปในห้องพลางกวาดตามองรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกคุ้นเคย ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟากลางห้องอย่างเหนื่อยล้า
“ผ่านไปอีกวันแล้วนะ” หญิงสาวพูดขึ้นพลางยกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะเดินนำกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนด้วยความเพลีย
-วันต่อมา-
ครืดดด ครืดดด
“อื้อออ” ลันตาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียง
ติ๊ด
“ว่าไง”
(ยังไม่ตื่นหรอ) เสียงปลายสายถามขึ้น
“โทรมาแต่เช้ามีอะไรรึเปล่า”
(ตื่นมาดูนาฬิกาซะยัยลัน นี่มันจะเที่ยงละย่ะ)
“อ่าวหรอ” ลันตาพูดขึ้นก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง
(ออกไปกินข้าวกันมั้ย)
“อื้ม ได้ ที่ไหนอะ”
(ไปอาบน้ำแล้วเจอกันที่สแควร์มอลล์ละกัน)
“อื้มม ได้ ๆ จะไปซื้อของเหมือนกัน”
(ให้ไปรับรึเปล่า)
“ไม่อะ เดี๋ยวขับรถไป” ลันตาพูดก่อนจะวางสายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปทันที
@ Square-mall
“รอนานมั้ยแก” ลันตานั่งลงก่อนหันไปถามเอวาที่นั่งเปิดเมนูอยู่ก่อนหน้านี้
“ไม่อะ เพิ่งมาถึงสักพักเอง” เอวาพูดกับเพื่อนก่อนจะยื่นเมนูไปให้ “อยากกินอะไร”
ลันตารับเมนูมาเปิดดู ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับเด็กเสิร์ฟ
“ได้ดูงานไว้บ้างรึยัง” เอวาถามขึ้น
“มีเรียกไปสัมภาษณ์แล้วนะ เหมือนจะเป็นพรุ่งนี้ตอนหนึ่งทุ่ม”
“ห้ะ! สัมภาษณ์งานตอนหนึ่งทุ่มเนี่ยนะ” เอวาถามขึ้นอย่างตกใจ
“อื้ม”
“นี่ลัน แกไม่สงสัยบ้างหรอ ทำไมต้องไปสัมภาษณ์ตอนกลางคืน ไม่กลัวบ้างรึไง” เอวาถามขึ้นอย่างหงุดหงิด
“เอวา แต่ละบริษัทการทำงานอาจจะต่างกันก็ได้ อย่าไปคิดมากเลย” ลันตาหันไปพูดกับเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี “อีกอย่างค่าตอบแทนที่นี่ก็ดีด้วยนะ”
“แกร้อนเงินหรอยัยลัน” เอวาพูดประชดใส่เพื่อนอย่างเป็นห่วง “ดูแลตัวเองดี ๆ ละกัน ถ้าอยากให้ไปเป็นเพื่อนก็บอก”
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ลันตาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะตักอาหารตรงหน้าให้เพื่อนรักอย่างเอาใจ “อะ ๆ กินซะ จะได้ไม่งอแง”
เอวาถอนหายใจพลางส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของลันตา
-1 ชั่วโมงต่อมา-
“ลัน ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ แกเดินเล่นแถว ๆ นี้ไปก่อนละกันนะ”
“อื้ม” ลันตาพยักหน้าก่อนจะเดินดูของไปเรื่อย ๆ
พลั่ก!
“ว้ายย!” ลันตาร้องขึ้นอย่างตกใจที่เดินไปชนกับชายหนุ่มจนหงายหลัง ดีที่ชายหนุ่มคนนั้นประคองหลังเธอไว้ได้ทัน
“ลัน...”
“พะ...พี่แทน...เอ่อ ขอโทษนะคะ เจ็บรึเปล่า” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเกร็ง ๆ
แทนมองหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างสงสัย ก่อนจะตอบกลับไป “พี่ไม่เจ็บ เราล่ะเจ็บรึเปล่า โทษที พี่คุยโทรศัพท์เพลินไปหน่อย”
“ไม่เจ็บค่ะ” ลันตายิ้มให้ชายหนุ่ม “สบายดีนะคะ”
“สบายดี” แทนตอบพลางมองหน้าหญิงสาวยิ้ม ๆ “หายไปไหนมาตั้งนาน”
“ลันย้ายไปเรียนที่ฟินแลนด์มาค่ะ อยากกลับไปอยู่กับครอบครัวด้วย” หญิงสาวตอบกลับไปอย่างสดใส
“ย้ายไปตอนปีสามเนี่ยนะ” แทนเลิกคิ้วอย่างสงสัย “เพราะเรื่องนั้นใช่มั้ย”
“...” หญิงสาวเงียบพลางส่งยิ้มเจื่อน ๆ ไปให้แทน
ครืดดด ครืดดด
“แป๊บนึงนะ” แทนเงยหน้าขึ้นไปบอกหญิงสาวก่อนจะกดรับสายที่โทรเข้ามา
ติ๊ด!
(อยู่ไหน)
“ชั้นสามกูเดินมาเอาของที่รถ”
(รอตรงนั้น)
“เออ เห้ย ๆ ไอ้เดรค ฝากซื้อกาแฟให้กูหน่อย”
(กูเดินขึ้นมาแล้ว)
“อ่าวหรอ เออ ๆ กูรออยู่”
ติ๊ด!
ลันตาชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อของคนในสาย ก่อนจะหันไปบอกแทนอย่างรวดเร็ว “ลันขอตัวก่อนนะคะ พอดีลันนัดเพื่อนไว้ ไว้เจอกันนะคะ”
“ไม่อยู่คุยกันก่อนหรอ”
“ขอโทษจริง ๆ ค่ะพี่แทน พอดีเพื่อนลันมีธุระด่วน”
“อื้ม ไว้เจอกัน” แทนพยักหน้ารับก่อนจะมองตามลันตาที่รีบเดินออกไป “หึ หลบหน้าไอ้เดรคสินะ”
“ใครอะ” เอวาถามลันตาที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หน้าคุ้น ๆ”
“ไปก่อน ค่อยคุยบนรถ” ลันตาพูดก่อนจะจูงมือเพื่อนออกมาจากตรงนั้นทันที
-อีกด้าน-
“ใครวะ” เดรคมองแผ่นหลังที่เดินออกไปอย่างคุ้นเคย