บทที่ 3

BAD FIANCE #3

เดรคมองหญิงสาวที่จ้องมาที่เขาอย่างประหม่า ก่อนที่จะเดินตรงไปนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่สนใจ

“...” ลันตามองเดรคเล็กน้อย ก่อนจะนั่งเงียบอย่างทำตัวไม่ถูก

“เออไอ้เดรค ลันคือคนที่มาสมัครเป็นล่ามให้เรา กูกับไอ้วินเลยตกลงว่าจะให้น้องมาทำงานกับเรานะ” แทนหันไปพูดกับเดรคที่ยกเหล้าขึ้นมาดื่มด้วยใบหน้านิ่งเรียบอย่างคาดเดาไม่ถูก

“...”

อัศวินหันไปมองหน้าแทนเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ “แล้วพรุ่งนี้เรานัดคุยกี่โมงวะ”

“สองทุ่ม” แทนตอบก่อนจะหันไปถามลันตา “ลันมายังไง ให้พี่ไปรับมั้ย?”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลันขับรถมาดีกว่า”

“พี่ไปรับดีกว่า ขับรถคนเดียวอันตราย” แทนพูดก่อนจะยิ้มให้หญิงสาว “ยังอยู่ที่เดิมใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ ยังอยู่ที่เดิม”

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ทุ่มนึงพี่ไปรับ”

“ค่ะ” ลันตาพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น “งั้นลันขอตัวก่อนนะคะ พอดีเพิ่งกลับมาถึงไทย ยังเจ็ตแล็กอยู่เลย”

“อื้ม เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง” แทนพูดก่อนทำท่าจะยืนขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ลันไปเองได้” ลันตายิ้มก่อนจะหันไปพูดกับอัศวินเบา ๆ “ไปก่อนนะพี่วิน เดี๋ยวจะแวะไปเล่นกับหลานนะคะ”

“อื้ม” อัศวินพยักหน้ายิ้ม ๆ

ลันตาหันไปมองเดรคเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นออกไปทันที

ปัง!

“เห้ออออ” ลันตาถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังออกมาจากห้องนั้น ก่อนจะถามเด็กเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดี “น้องคะ ห้องน้ำไปทางไหนหรอ”

“ตรงไปขวามือครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ลันตากล่าวขอบคุณก่อนจะเดินไปตามทางที่เด็กเสิร์ฟบอก

-ผ่านไปสักพัก-

หญิงสาวยืนล้างมืออยู่ตรงหน้ากระจกอย่างเหม่อลอยพลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น “นี่ฉันคิดถูกมั้ยเนี่ยที่กลับมา” หญิงสาวส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปจากห้องน้ำ

“กลับมาทำไม”

ลันตาชะงักก่อนจะหันหลังไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนพิงผนัง พร้อมกับจ้องมาที่เธอด้วยแววตาเฉยชา “พะ...พี่เดรค”

“ฉันถามว่าเธอ...กลับมาทำไม!” เดรคพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ละ...ลันแค่อยากกลับมาอยู่เมืองไทย” ลันตาตอบพลางก้มหน้าหลบสายตาชายหนุ่มตรงหน้า

“เธอไม่รู้หรอ ว่าการที่ฉันเห็นหน้าเธอมันรู้สึกขยะแขยงขนาดไหน ห้ะ!!” เดรคพูดพลางก้าวเข้ามาหาหญิงสาวช้า ๆ

“...”

หมับ! เดรคบีบหน้าหญิงสาวให้เงยขึ้นมาสบตา “ไสหัวกลับไปซะ!”

“ไม่ ละ...ลันไม่กลับ!” ลันตาตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “พี่เดรคช่วยฟังลันหน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างอ้อนวอน

“หุบปาก!” เดรคจ้องหน้าหญิงสาวอย่างดุดัน “อย่ามาพูดเรื่องระยำแบบนั้นให้ฉันได้ยินอีก!” เดรคตะคอกก่อนจะปล่อยมือจากใบหน้าของหญิงสาวแล้วหันหลังเดินกลับไป

หมับ!

“ฮึก...พี่เดรค...อึก...ดะ...ได้โปรด ฟังลันบ้างได้มั้ย” ลันตาพุ่งเข้าไปคว้ามือเดรคอย่างอ้อนวอน

“...”

“ฟะ...ฟัง...อึก...กันบ้าง วันนะ…” พลั่ก! เดรคสะบัดมือลันตาจนเซไปกระแทกกับผนังอย่างแรง

“อ๊ะ!...” ลันตาร้องขึ้นจากความเจ็บที่ได้รับ ก่อนจะเงยหน้าไปมองชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา

“สิ่งที่เธอควรจะทำ...คือออกไปจากชีวิตฉันซะ!” เดรคหันไปตะคอกใส่หญิงสาวก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

“ฮึกก...ฮื้อออ...ละ...ลันไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำ อึก ฮื้อออ” ลันตาทรุดตัวลงที่พื้นอย่างหมดแรง ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น

-คอนโดลันตา-

แกร๊ก!

หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีเหม่อลอยกับน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย

ครืดดด ครืดดด

ติ๊ด!

(สัมภาษณ์เป็นไงบ้างยัยลัน)

“ฮึก...ฉะ...ฉันเจอพี่เดรค...ฮื้ออ”

“...”

“เค้ายัง...อึก...เกลียดฉันเหมือนเดิม” ลันตาฟูมฟายอย่างคนไร้สติ

(ลัน...)