6 อย่าถือสา(2)

“มาค่ะแหวนตักให้ แม่ไปพักเถอะนะ” ฉันต้องดึงความสนใจไปทางอื่นเพื่อที่แม่จะได้ไม่เครียดและเอาไปลงที่แอลกอฮอล์

“ไม่ต้องเลย แม่อยากทำ เดี๋ยวแม่ทำเอง” แม่หันมายิ้มและตักกับข้าวต่อ

มีอาหารมากมายเชียวล่ะ มีของโปรดฉัน ของโปรดดิน และส่วนใหญ่เป็นของโปรดหวาย ซึ่งฉันต้องเป็นคนกินแทนน้องชาย

“แม่คะ” มันอาจจะไม่เหมาะสมที่ฉันเอามาพูดเวลานี้ แต่มันก็ต้องพูด ในเมื่อฉันมาเพื่อสิ่งนี้

“ว่าไงแหวน”

“แหวนกับดินเราเลิกกันแล้ว ทำไมแม่ถึงยังมาที่บ้านของดิน ดินไม่ได้รักแหวนแม่ก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ ดินอาจจะรำคาญก็ได้ที่เราเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของครอบครัวเขา” เชื่อเถอะว่าถ้าแม่ไม่เข้าใจ คืนนี้ฉันต้องได้รับสายของแม่ร่างสองแน่นอน

“แหวนกับดินเลิกกันทำไมแม่จะไม่รู้ เพราะมันคือหนึ่งในต้นเหตุของความไม่เข้าใจในครอบครัวของเรา แหวนเคยรักดินมาก แม่ก็รู้ ดินไม่เคยรักแหวนเลย แม่ก็รู้”

“…”

“และแหวนอย่าลืมว่าดินกับหวายเป็นเพื่อนกัน ที่แม่มาที่นี่แม่มาเพราะดินเป็นเพื่อนของหวาย แม่หวังว่าแหวนจะแยกแยะได้ แต่ถ้าแยกแยะไม่ได้ แม่ก็จะไม่แยกแยะเหมือนกัน และแม่ก็จะถามแหวนว่า…แหวนสามารถทำให้หวายกลับมาได้ไหม ถ้าแหวนทำได้ แม่จะไม่มายุ่งกับครอบครัวของดิน แต่ถ้าแหวนทำไม่ได้ แหวนก็อยู่เงียบ ๆ ไป ทำเหมือนไม่มีตัวตนเหมือนสองปีที่ผ่านมาก็ได้ ต่างคนต่างอยู่ ขอแค่อย่ามาสั่งหรือบงการแม่”

“…” ฉันเงียบไง ให้พูดอะไรต่ออะ แม่ไม่ต้องทำร้ายตบตีหรอก แค่คำพูดก็สามารถทำฉันเจ็บได้แล้ว

ให้ชุบชีวิตหวายขึ้นมาอะเหรอ เห็นฉันเป็นผู้วิเศษหรือไง คนตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว จะฟื้นขึ้นมาได้ยังไง

ความหมายของแม่ก็แค่อยากให้ฉันอยู่เงียบ ๆ อย่าก่อความวุ่นวาย

“แหวน…แม่แก้วอยากคุยด้วย” ดินสะกิดที่ไหล่ของฉัน ฉันปาดน้ำตาที่มันแอบไหลออกมาเพราะคำพูดของแม่ ไม่รู้เลยว่าดินเข้ามาในครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าดินได้ยินอะไรบ้าง

แต่ถึงเขาได้ยินอะไรเขาก็ไม่พูดอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเป็นคนไม่พูด

“เดี๋ยวดินยกกับข้าวออกไปเอง แหวนไปหาแม่แก้วเถอะ” ดินพูดต่อเนื่องจากฉันเงียบ ฉันจึงพยักหน้ารับและเดินออกจากห้องครัว

“อ้าว กับข้าวเสร็จแล้วเหรอลูก” แม่แก้วถาม ถามแบบนี้แสดงว่าไม่ใช่อย่างที่ดินบอก แม่แก้วไม่ได้มีเรื่องอยากคุยกับฉัน หมายความว่าดินอาจจะไม่อยากให้ฉันอยู่กับแม่หยาด

ดินคงได้ยินเรื่องที่ฉันคุยกับแม่สินะ

“เสร็จแล้วค่ะ ดินอาสายกออกมาเอง บอกให้แหวนมาคุยเป็นเพื่อนแม่แก้ว” ฉันยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกแย่ ๆ

“แหม ดินก็จริง ๆ เลย ไม่รู้จะห่วงอะไรแม่นัก เดี๋ยวแม่ก็หายแล้ว”

“…” ฉันยิ้มให้แม่แก้วแทนการถามไถ่ถึงเรื่องที่แม่แก้วต้องนั่งอยู่บนรถเข็น