6 อย่าถือสา

“ไปถึงบ้านก็ช่วยทำหน้าดี ๆ ด้วย เห็นอะไรก็เงียบ ๆ ไว้ ถ้าสงสัยอะไรขากลับค่อยมาถามดิน แล้วจะพูดจะจาอะไรช่วยเอาใส่สมองกลั่นออกมาดี ๆ ก่อนค่อยพูด อย่าสักแต่ว่าจะพูด”

“...” จู่ ๆ ก็เข้าโหมดดราม่าซะงั้น แล้วที่พูดมาหมายความว่าไง บอกตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ดินพูด ซ้ำเขายังพูดเหมือนฉันไม่มีสมอง

“เข้าใจที่พูดใช่ไหม” ดินถามซ้ำเมื่อฉันเงียบ คะยั้นคะยอเพื่อ

“รำคาญ” ฉันเบือนหน้าหนีมองทางอื่น ตอนนี้น่ะความพิศวาสลุ่มหลงหรือความรู้สึกที่สื่อไปทางเสน่หามันไม่มีแล้ว

กับบางเรื่องที่ฉันรู้สึกกับเขาคือความเจ็บปวด ความเจ็บใจซะมากกว่า

ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึงบ้านของแม่ดิน เมื่อก่อนแม่เปิดร้านเสริมสวย แต่ว่าตอนนี้เหมือนจะปิดตัวลงแล้ว

เกิดจากสาเหตุอะไรกันนะ ฉันไม่ได้ตามถามข่าวสารทุกข์สุกดิบใครตั้งแต่ที่เลิกรากับดิน

“อย่าลืมเรื่องที่ดินพูดไว้นะแหวน” ดินหันมาย้ำฉันอีกครั้งก่อนที่จะลงจากรถ

เหมือนดินจะจริงจังเอามาก ๆ

ดินลงจากรถเดินนำฉันเข้าไปในบ้านของเขา เมื่อก่อนฉันมาบ่อยอยู่นะ มาเองคนเดียวนั่นแหละ ดินไม่พาฉันมาอยู่แล้ว

“มากันแล้ว” เสียงนี้เสียงแม่ของดินฉันจำได้ เบื้องหน้าที่ฉันเห็นคือแม่ของดินนั่งอยู่บนรถเข็น

สาเหตุนี้ไหมที่ดินไม่ให้ฉันถามหรือพูดโผงผาง

ฉันเดาว่าใช่นะ

“สวัสดีค่ะแม่” ฉันยกมือไหว้แม่ของดิน และคลานเข่าเข้าไปหาแม่ ขอเรียกแม่แก้วแล้วกันจะได้ไม่สับสน

“แหวนเปลี่ยนไปเยอะเลยลูก ดูเปรี้ยวแซบขึ้นเยอะเลย” แม่แก้วลูบที่หัวของฉันอย่างเอ็นดู

“แล้วสวยไหมคะ”

“สวยสิลูก แหวนน่ะสวยอยู่แล้ว”

“แม่แก้วปากหวานใส่แหวนตลอดเลย” ฉันกรีดยิ้มหวานให้แม่แก้วแม่ของดิน