บทที่ 2 คำสัญญา

บทที่ 2 คำสัญญา

เขาพูดจาถากถางเธอตั้งแต่แรกเจอ แต่คนโปรดไม่เก็บมาใส่ใจขนาดนั้น การมีชีวิตรอดนั่นสำคัญกว่าที่จะมานั่งเสียใจเพราะคำดูถูกของอีริค

"โปรดสัญญา... โปรดจะทำตามคำสั่งของคุณ อย่าส่งโปรดกลับไปที่นั่นเลยนะคะ"

"..." อีริคมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ตอนนี้ในสายตาอีริคเธอเหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อยที่เพิ่งฟักออกจากไข่ กำจัดตอนนี้ก็ไม่เสียดาย แต่หากจะเลี้ยงให้เติบใหญ่และฝึกให้เชื่อง สำหรับเขาคงไม่ยากอะไร

"คะ คุณท่านขา~" คราวนี้หญิงสาวกอดเรียวขาอีริคไว้แน่น อ้อนวอนเขาทุกอย่าง "ให้คนโปรดเป็นคนรับใช้ที่บ้านหลังนี้ก็ได้ ให้ทำอะไรก็ยอม"

"ฉันให้เธออ้าขาให้ล่ะ ยังอยากจะอยู่ที่นี่ไหม" คำถามลองใจถูกเอ่ยออกจากปากชายหนุ่ม ครู่หนึ่งเขาเห็นดวงตาไร้ชีวิตชีวาคู่นั้นวูบไหว สะท้อนความกลัวออกมา

'เขาพูดเหมือนฉันมีทางเลือก จริง ๆ แล้วเสี่ยธวัตรจงใจส่งเธอมาให้อีริคระเริงความใคร่อยู่แล้ว หวังให้อีริคให้โอกาสในการหาเงินมาคืน ในเมื่อมันเป็นอย่างนั้นตั้งแต่แรก แล้วเธอมีสิทธิ์เลือกอะไรอีกเหรอ'

หญิงสาวเผลอขมวดคิ้วตามความคิดตัวเอง จนลืมไปว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่จะตัดสินชะตาว่าจะอยู่หรือตาย

"ไอ้เวรนั่นมันส่งเธอมาต่อรองกับฉัน แต่ไม่ใช่ใครที่จะมาต่อรองกับฉันก็ได้"

"..."! คนโปรดเงยหน้ามองสบตากับชายหนุ่ม "คนโปรดสัญญาว่าจะทำตามที่คุณท่านสั่ง จะเป็นเด็กดีและไม่ดื้อไม่ซน"

"หึหึ" อีริคแค่นหัวเราะอย่างขำขัน "เหลือเชื่อนะ ปกติคนที่ขอชีวิตจากฉันมักจะอยู่ไม่ถึงตอนนั้น แต่เธอ...ใจกล้าดีนี่"

"โปรดขอเป็นทาสรับใช้คุณท่านนะคะ"

ยิ่งเธอเอ่ยประโยคนั้นออกมา อีริคยิ่งขำขัน

"แล้วเธอคิดว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง"

"โปรด..." หญิงสาวเกี่ยวผมขึ้นไปทัดหู จากนั้นก็ลุกขึ้น แต่ด้วยร่างกายมีแต่บาดแผลและรอยฟกช้ำจากการถูกฉุดกระชากลากถูมาที่นี่ เธอจึงโงนเงนแทบล้ม "โปรดทำได้ทุกอย่าง แค่คุณท่านสั่ง"

"..." ดวงตาคมกริบจ้องนัยน์ตาไร้จิตวิญญาณคู่นั้นก่อนที่ฝ่ามือหนาจะผลักร่างเล็กลงบนฟูก ร่างแน่งน้อยกระเด้งขึ้น เธอเจ็บและจุกทั้งยังตกใจกับการกระทำอุกอาจที่เดาทางได้ยากของอีริค "อ้าขา" เขาสั่งเสียงกร้าว ดวงตาคมยังจ้องใบหน้าคนโปรด

ในเมื่อเลือกทางนี้เองตั้งแต่แรก เธอจึงอ้าเรียวขาออกตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย

มุมปากหนายกยิ้มร้าย เขาหลุบตามองใจกลางความเป็นสาวของคนโปรดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ทว่าอีริคกลับจับชายเสื้อแล้วจับถกขึ้น ถอดออกจนร่างกายเธอเปลือยเปล่าอยู่ใต้อาณัติเขา

"พาเวล!"

"..."! คนโปรดสะดุ้งเฮือกเมื่ออีริคตะโกนเรียกชื่อคนที่ไม่ได้อยู่ในนี้ ครู่หนึ่งประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา เธอรีบหุบขาเข้าหากันพร้อมกับเอามือขึ้นมาโอบร่างกายตัวเอง

"ครับนาย"

"จัดการให้เรียบร้อย"

"ครับ"

"..." อีริคปรายตามองหญิงสาว ก่อนจะเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย

"ทะ ทำอะไรเหรอคะ" หัวใจดวงน้อยเต้นเร็ว ไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หลังจากอีริคเดินออกไปพักใหญ่แล้ว แม่บ้านสองคนที่เคยอาบน้ำแต่งตัวให้เธอก็เข้ามา พวกหล่อนจับตัวคนโปรดเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งหนึ่ง

"อ้าขาออก" แม่บ้านร่างท้วมคนหนึ่งสั่ง

"ทะ ทำอะไรฉัน"

"ฉันบอกให้อ้าขาออกก็อ้าเถอะ อยากอยู่ที่นี่ก็ห้ามสงสัยอะไร"