บทที่ 3

เช้าที่ไม่สดใสของมาเฟียหนุ่ม เพราะเมื่อคืนกว่าจะสลัดบันนี่สาวออกจากหัวได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน แต่ก็ต้องตื่นมาแต่เช้าเพราะวันนี้ดันมีงานด่วน ต้องออกไปพบลูกค้าคนสำคัญอีกแล้ว

ไม่ต่างอะไรกับสาวน้อยบันนี่หน้าหวานเลย เพราะเธอเองก็ต้องตื่นแต่เช้า ทั้งๆที่เพิ่งนอนหลับได้ไม่นานเพื่อไปสอบวิชาสุดท้าย เธอกะว่าจะอยู่เก็บของและท่องเที่ยวอีกสักอาทิตย์ค่อยเดินทางกลับเมืองไทย จึงยังไม่ทันได้จองตั๋วเครื่องบิน

“เพิร์ล เมื่อคืนกลับไปตอนไหน นี่ค่าจ้าง”

ซูซี่เอาเงินค่าจ้างเมื่อคืนมาให้หลังจากที่เธอสอบเสร็จแล้ว และกำลังทำงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารไทยเป็นวันสุดท้าย เงินที่ได้มามันเยอะถึงขนาดซื้อตั๋วกลับประเทศไทยได้ก็จริง แต่เทียบไม่ได้เลยกับทิปที่เธอได้มาจากคาสโนว่าคนนั้น

“ขอบใจมาก กลับตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว หาเธอไม่เจอเลยไม่ได้บอก”

“อืม วันนี้มีเรื่องรบกวนอีกแล้ว”

“อะไรหรอ”

“ก็โรงแรมที่เราเป็นแม่บ้านพาร์ทไทม์อยู่อ่ะสิ คนขาด อยู่ๆ แม่บ้านก็ลาออกยกแผง เหลือไม่กี่คน ทำงานกันไม่ทัน แถมมีแต่กะกลางวัน กะกลางคืนไม่มีใครเลย แล้วตอนนี้ก็กลับบ้านกันหมดแล้วด้วย มันเป็นงานด่วนอ่ะ แต่ฉันดันรับงานอื่นไว้แล้วอ่ะสิ ก็เลยจะขอให้เธอช่วยหน่อย”

โรงแรมที่เธอไปทำพาร์ทไทม์ในตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดห้องในช่วงเสาร์อาทิตย์ ก็คือโรงแรมของเขาคนนั้นนี่นา

“แต่เราลาออกแล้วนะ”

“ใช่ไง แต่เรามีประสบการณ์ พี่มารีเลยรบกวนขอความช่วยเหลือหน่อย พี่เขาหาใครไม่ได้และมันด่วนมากจริงๆ”

“ตอนกลางคืนไม่ได้มีห้องไหนให้ทำความสะอาดนี่นา ทำไมเรียกเธอไปทำตอนนี้ล่ะ”

พราวมุกมองนาฬิกาข้อมือ เวลานี้มันจวนเจียนจะหกโมงเย็นอยู่แล้ว ก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ เพราะไม่เคยต้องทำความสะอาดห้องตอนค่ำๆ เลย

“พอดีเจ้าของโรงแรม จะกลับมานอนกับสาวที่ห้องนั้น เขาเพิ่งบอก แล้วแม่บ้านก็เลิกงานหมดแล้ว ทำงานไม่ไหว ไม่มีใครยอมกลับมาทำงานเลย”

หึ คาสโนว่า ยังไงก็ขาดเรื่องอย่างว่าไม่ได้วันยังค่ำ พลาดจากการซื้อบริการเธอเมื่อคืน ก็คงหัวเสียไม่น้อย วันนี้เลยรีบหาสาวมาบริการถึงที่สินะ

“อืม ฉันเลิกงานพอดี จะไปทำความสะอาดห้องให้แล้วกัน เขาจะกลับมากี่โมง จะได้กะเวลาถูก”

“เห็นว่าทุ่มนึงนะ”

“ห๊ะ นี่มันจะหกโมงเย็นแล้วนะ งั้นฉันรีบไปก่อน แล้วจะเอาชุดทำงานกับอุปกรณ์ทำความสะอาดได้ที่ไหน เราคืนบัตรทุกอย่างหมดแล้วนะ”

“พี่มารีบอกว่าให้ติดต่อที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เลย แกโทรสั่งเพื่อนแกไว้แล้ว”

“อืม ฉันรีบไปก่อน”

“คุณมิเชล ทำไมยังมาไม่ถึงซักที เจ้านายผมใกล้จะเดินทางมาถึงแล้วนะ ท่านต้องไม่พอใจแน่ ที่ต้องมานั่งรอ”

วิลล์ คนสนิทของ พชร โทรตามผู้หญิงที่เขาเลือกเฟ้นมาให้เจ้านายหนุ่มตามที่ได้รับคำสั่ง วันนี้เขาจัดทีเด็ด เลือกตัวท็อปที่เป็นที่เลื่องลือในหมู่นักเที่ยว ว่าคนนี้ปรนเปรอได้อย่างถึงใจสุดๆ เขาลงมารอรับเธออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ แต่เลยเวลานัดหมายมาร่วมครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็ยังไม่มาเสียที

“ขอโทษค่ะ พอดีมิเชลอาหารเป็นพิษ ตอนนี้ส่งเพื่อนไปแทนแล้วนะคะ น่าจะใกล้ถึงแล้ว คนนี้ก็เด็ดไม่แพ้มิเชลเลยค่ะ”

“โอเค ช่วยโทรเร่งเธอให้หน่อยนะครับ เจ้านายผมไม่ชอบรอ”

“ค่ะ มิเชลจะโทรตามให้นะคะ”

พราวมุกกระหืดกระหอบมายังโรงแรมหรู ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ ก่อนจะตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ เพื่อขออุปกรณ์ต่างๆทันที

“สวัสดีค่ะ มาทำงานแม่บ้านค่ะ”

สาวน้อยพูดไป หอบไป คำว่า “แม่บ้าน” ทำให้วิลล์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันมามอง ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าสวยหวานใช่เล่น ผิวพรรณขาวสะอาดเกลี้ยงเกลา หุ่นบอบบางแต่กลมกลึงไปทุกสัดส่วน ติดตรงที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เหงื่อโทรมกาย คงเพราะต้องรีบวิ่งมาให้ทันเวลานัดหมายก็เป็นได้

“คุณคือคนที่คุณมิเชลส่งมาใช่ไหมครับ”

เขาเอ่ยถามสาวสวยคนนี้ทันที จากเวลาแล้ว ก็น่าจะไม่ผิดแน่ส่วนสาวน้อยที่กำลังเหนื่อยจนหูอื้อตาลาย ไม่ทันได้ฟังดี ก็รีบตอบกลับไปเพราะคิดว่าเขาคือคนที่มารีส่งมารับเธอไปทำความสะอาดห้อง