ตอนที่ 23
ตอนที่ : 23
October 22, 2026
@ร้านอาหาร
“มีอะไรวะ ถึงได้เรียกกูมาปรึกษาที่นี่”
“….” เวคินไม่ได้ตอบอะไรคนตรงหน้า เขาหยิบเหรียญที่ได้คืนมาให้กับเพื่อนตรงหน้าแทน
“เฮ้ยไอ้คิน ไปได้คืนมาจากไหนวะ?”
“มีคนเก็บได้ที่หน้าบริษัทของกู”
“ถามจริงไอ้คิน?”
“อืม…”
“มันหายไปตั้งนานพอจะได้คืนกลับมา ก็กลับมาดื้อๆ แบบนี้เหรอวะ?”
“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน กูอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนทำหล่นไว้ แต่กล้องวงจรปิดที่หน้าบริษัทมันเสียพอดีเลยว่ะ ก็เลยไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำหล่น”
“แล้วใครเป็นคนเก็บได้วะ?”
“เลขากู”
“อ๋อ…”
“…..”
“ได้คืนมาแล้วก็ช่างเถอะไอ้คิน ยังดีที่มึงได้คืนมาไม่อย่างนั้นตระกูลของมึงคงได้ถูกตัดออกจากองค์กร”
“…..”
“ได้ข่าวว่าแอบกิ๊กกับเลขาเหรอวะ” คนตรงหน้าเอ่ยถามเขาพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
“มึงรู้ได้ไง?”
“ได้ยินคนที่บริษัทกูเขาพูดกันน่ะ ตอนแรกกูก็ไม่ได้ชื่ออะไรหรอก แต่พอได้เห็นสีหน้าของมึงกูถึงรู้ว่ามันเป็นความจริง”
“อืม…แบบนี้สินะเธอถึงอยากลาออก”
“ว่าไงนะ”
“เธอเขียนใบลาออกแล้วจะลาออกตอนสิ้นเดือนนี้ กูถามหาเหตุผลจากเธอแต่เธอก็ไม่ยอมบอกอะไรเลย เหตุผลที่เธอบอกกับกูแค่เพราะที่ทำงานมันไกลจากบ้าน หึ! เหตุผลน่าตลกมั้ยล่ะ”
“ไอ้คิน…”
“เธอรู้ว่ากูมีคู่หมั้นแล้ว และกำลังจะแต่งงาน”
“ใครบอก”
“ไม่รู้ เธอบอกกับกูแบบนั้น เพราะกูมีคู่หมั้นและกำลังจะแต่งงานเลยไม่อยากยุ่งด้วย ไม่อยากเป็นเมียน้อยไม่อยากเป็นส่วนเกินของครอบครัวใคร”
“แล้วเธอรู้หรือเปล่า ว่ามึงต้องแต่งงานเพราะธุรกิจ”
“ไม่น่าจะรู้” เวคินตอบพร้อมกับหันหน้ามองไปรอบๆ ตัวเอง
“ครอบครัวมึงก็น่าแปลกเหมือนกันนะ นี่มันสมัยไหนแล้วทำไมถึงยังต้องให้ลูกชายคนเดียวแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักเพื่อผลประโยชน์จากธุรกิจด้วย กูไม่เข้าใจ”
“ถ้ามึงเห็นธุรกิจเห็นผลประโยชน์มากกว่าความรักมึงก็จะเข้าใจเอง แต่เพราะมึงเห็นความรักมากกว่าผลประโยชน์ผลพลอยได้ทางธุรกิจ มึงก็เลยไม่เข้าใจเหตุผลพวกนี้”
“…..”
“แม่ของกูถูกจับให้แต่งงานกับพ่อเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจไม่ใช่ความรัก แต่แม่กูดันรักพ่อเข้าจริงๆ ถึงมันจะไม่มีมือที่สามไม่มีคำว่าเมียน้อย แต่เพราะคำว่าไม่รักมันเลยทำให้แม่ของกูเจ็บมาจนถึงทุกวันนี้”
“มึงก็เลยไม่อยากให้ผู้หญิงที่มึงจะแต่งงานด้วยเจ็บเหมือนกับแม่มึง”
“อืม…”
“ทำไมดูเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาเลยวะไอ้คิน”
“เย็นนี้ไปดื่มหน่อยมั้ย”
“เฮ้อ…นานเท่าไหร่แล้ววะที่มึงกับกูไม่ได้ออกไปดื่มด้วยกันเหมือนแต่ก่อน”
“ก็นานพอสมควร นานจนกูเกือบลืมไปแล้วว่ามีมึงเป็นเพื่อน”
“โห่ไอ้คิน พูดแบบนี้กูก็เสียใจแย่ อย่าลืมเพื่อนแบบกูเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”
“เออ!”
“เจอกันเพื่อนรัก”
____________________________
@เวลาผ่านไป
เวคินขับรถไปจอดที่ทางเข้าบ้านของมายและก็ได้เห็นเธอเดินกลับเข้ามาพร้อมกับลูกๆ ของเธอสองคน