ตอนที่ : 42

ครืด ครืด ครืด

สายเรียกเข้า คุณคิน

"ค่ะ"

( อาทิตย์นี้คุณต้องไปทำงานหรือเปล่า ให้ผมรับสองแฝดไปเลี้ยงให้ไหม )

"ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณอยู่พอดีเลย วันอาทิตย์เจอกันหน่อยนะคะ"

( ได้สิ ที่ไหนล่ะ )

"เดี๋ยวฉันนัดสถานที่ไปอีกทีค่ะ"

( ครับ )

ฉันกับคุณคินไม่ค่อยได้เจอกันหรอก แต่เขาก็โทรมาหาสองแฝดอยู่บ่อยๆ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ฉันก็ไม่ได้วุ่นวายกับเขา เขาก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับฉันเหมือนกัน ทุกครั้งที่คุยกันก็จะเป็นเรื่องของลูกเท่านั้น

"สองแฝดอาทิตย์นี้ลุงหมอกไม่ได้ไปทำงาน อยู่บ้านกับลุงหมอกนะ แม่ต้องไปทำธุระกับพ่ออาจจะไปกับพ่อไม่ได้ด้วย"

"ครับ//ค่ะแม่"

ฉันยังไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับสองแฝดเลย ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นบอกกับลูกอย่างนี้ดี เด็กในวัยนี้เขาต้องการเหตุผลที่มากพอและเข้าใจได้ง่ายๆ ซึ่งฉันก็ยังไม่เข้าใจเลยกับสิ่งที่ภรรยาของคุณเวคินมาพูด

มันไม่ใช่เหตุผลที่จะห้ามพ่อกับลูกเจอกันเลย แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เพราะฉันเป็นคนนอก และก็คงต้องทำตามที่ภรรยาของคุณเวคินขอ แต่ฉันไม่ได้ทำเพื่อใคร ฉันช่วยในฐานะหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกัน

@อาทิตย์ต่อมา

#ร้านกาแฟคาเฟ่xxx

"ขอโทษนะรอนานหรือเปล่า"

"ไม่นานค่ะ เชิญนั่งก่อนค่ะ" ฉันพูดขึ้นเบาๆ วันนี้ฉันมีเวลาว่างทั้งวันต่อให้เขามาสายสักสองชั่วโมงฉันก็นั่งรอได้

"คุณมีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงนัดผมออกมาคุยข้างนอก"

"ฉันจะคุยกับคุณเรื่องลูกแล้วก็เรื่องภรรยาของคุณ" ฉันไม่อยากให้เราสองคนไปคุยเรื่องนี้กันตอนที่มีลูกๆ อยู่ด้วย ฉันไม่อยากให้แกต้องมารับรู้เรื่องของผู้ใหญ่แบบนี้ และก็เป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผลอะไรเลยด้วย

"ทำไม? พิณมายุ่งอะไรกับคุณเหรอ!?"

"เปล่า เธอแค่มาขอร้องในฐานะลูกผู้หญิงด้วยกัน"

"ขอร้อง?" เขาถามกลับ พร้อมกับทำหน้ามึนงงใส่ฉัน

"หลายวันก่อนเธอไปหาฉันที่บ้าน แล้วขอร้องให้ฉันเลิกยุ่งกับคุณ เลิกให้ลูกๆ ไปวุ่นวายกับคุณที่บ้าน เพราะมีพวกแกคุณถึงไม่สนใจเธอ และขอให้ฉันมาพูดกับคุณให้กลับไปสนใจเธอบ้างเพราะตอนนี้เธอกำลังท้อง คนท้องต้องการคนดูแล คุณควรกลับไปดูแลภรรยากับลูกของคุณ"

"ดะ เดี๋ยวนะ พิณท้อง?" เขาอุทานออกมาด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาดใจ ราวกับว่าเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย

น่าแปลกนะเป็นสามีภรรยากันแท้ๆ แต่ไม่เปิดอกคุยอะไรกันเลย

"ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องในครอบครัวของคุณมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันก็แค่พูดตามสิ่งที่ภรรยาของคุณบอกมา จากนี้ไปฉันไม่ให้สองแฝดไปกับคุณอีกแล้ว"

"มาย!"

"ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ และก็ยากที่จะอธิบายให้ลูกๆ เข้าใจ แต่จะให้ฉันทำยังไงได้ในเมื่อภรรยาของคุณมาขอร้องแบบนั้น"

"ทำไมคุณถึงไม่โทรมาบอกกับผมก่อน"

"ฉันอยากคุยกับคุณต่อหน้ามากกว่า คุยในโทรศัพท์มันไม่เคลียร์"

"พิณบอกกับคุณว่าเธอท้องเหรอ?"

"อืม ฉันไม่ได้เข้าข้างใครหรอกนะเพราะเรื่องในครอบครัวของคุณฉันไม่รู้ แต่ฉันพูดในฐานะของคนเป็นแม่คนนึง ฉันเคยอุ้มท้องมาก่อน คนท้องต้องการคนคอยดูแลคอยเอาใจใส่ โดยเฉพาะคนที่ตัวเองรัก"