ตอนที่ : 70

@ห้าเดือนต่อมา

ตอนนี้ฉันท้องใหญ่มากๆ แต่มีลูกคนเดียวนะ และก็ไม่รู้เพศด้วยคุณหมอบอกว่าสงสัยว่าแกจะอายก็เลยไม่ยอมเปิดให้เห็นว่าเป็นเพศอะไร

เพราะงั้นก็เลยต้องรอลุ้นตอนคลอดทีเดียวเลยว่าจะได้ลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชาย

ส่วนคุณเวคินก็หายจากอาการแพ้ท้องบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่หายขาด เริ่มกินอะไรได้มากขึ้น ร่างกายเริ่มมีน้ำมีนวลมากขึ้นจากที่แพ้ท้องมาหลายเดือนจนร่างกายซูบไปเยอะ

"กินเยอะๆ นะ ลูกจะได้แข็งแรงๆ"

"ขอบคุณค่ะ"

"เป็นยังไงบ้าง"

"ก็อึดอัดนิดหน่อยค่ะ ท้องใหญ่แบบนี้ก็อึดอัดเป็นธรรมดาแหละ" ฉันตอบ คุณเวคินเขาจะเฝ้าคอยถามแบบนี้เป็นประจำทุกวัน ว่าฉันลำบากไหม ที่ต้องอุ้มท้องใหญ่ๆ แบบนี้ แล้วก็ชอบถามถึงเรื่องเมื่อก่อนว่าตอนที่ฉันอุ้มท้องสองแฝดลำบากมากไหม

ฉันก็บอกไปตามตรงว่าค่อนข้างลำบาก และต้องระมัดระวังเพราะท้องแฝด และตอนนั้นฉันก็คิดหนักเลยด้วย ลูกจะได้รับสารอาหารเท่ากันไหม ลูกจะแข็งแรงไหม ลูกจะออกมาโตเท่ากันไหม

เพราะเท่าที่ฉันฟังคุณหมอมา คุณหมอบอกเหมือนกันว่าท้องแฝดค่อนข้างอันตรายและต้องระวังทุกอย่าง ทั้งการกิน และการใช้ชีวิต

แต่ฉันก็สามารถดูแลลูกๆ ให้คลอดออกมาอย่างปลอดภัยและครบสมบูรณ์ทั้งสองคนได้

“กินเยอะๆ จะได้มีแรงอุ้มท้อง”

“ค่า”

ช่วงนี้สองฝาแฝดไม่ค่อยได้มากวนเท่าไหร่ เพราะอยู่ที่บ้านหลังใหญ่กับปู่ย่ามีอัศวินอยู่ด้วยคงจะป่วนสองปู่ย่าน่าดูเลยล่ะ

ท่านไม่อยากให้เด็กๆ มา เพราะจะได้ให้คุณเวคินดูแลฉันได้อย่างเต็มที่ ยิ่งฉันท้องใหญ่แม่ของคุณเวคินก็ให้อยู่ใกล้ชิดกับฉันมากขึ้น ไม่ว่าจะทำอะไรต้องอยู่ในสายตาของคุณเวคินตลอด

ตอนท้องในครั้งนั้นกับครั้งนี้ต่างกันมากๆ เลย

ตอนนั้นฉันยังทำงานบ้านอยู่จนเกือบคลอด เพราะไม่อยากให้พี่หมอกต้องทำงานอยู่คนเดียว ไหนจะทำงานนอกบ้านงานในบ้านอีก อะไรที่พอจะแบ่งเบาภาระได้และมันไม่หนักหนาเกินไปฉันก็อยากทำ จนถูกพี่หมอกบ่นอยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้หยิบจับอะไรสักอย่าง แถมคุณเวคินยังคอยบีบนวดให้อีกเพราะเห็นว่าเท้าของฉันมันบวม

จะว่าไปตอนนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกับพี่หมอกเลย ไม่รู้ว่าพี่เนยเป็นยังไงบ้าง แล้วได้ลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชาย

แต่ฉันคงต้องคลอดทีเดียวจริงๆ นั่นแหละถึงจะรู้

“คุณเวคิน จะทำอะไรคะ!?” ฉันตกใจมาก เมื่อจู่ๆ ก็ถูกคุณเวคินจับเท้าทั้งสองข้างของฉันไปแล้วใส่ในกะละมังที่เขาเอามา เหมือนกับว่ากำลังล้างเท้าให้ฉัน

มันไม่ควรทำแบบนี้เลยนะ ฉันไม่อยากให้เขาทำอะไรแบบนี้เลยจริงๆ แต่เขาก็ชอบดื้อบอกอะไรไม่ฟังเลย

“แม่ผมบอกว่าเอาเท้าแช่น้ำอุ่นๆ จะรู้สึกดีและผ่อนคลาย”

“แต่ฉันว่า..”

“อย่าดื้อสิ ผมเต็มใจทำจริงๆ ไม่ต้องคิดมาก”

“…” เขาก็เป็นซะแบบนี้ไง ทำให้ฉันสารพัดทุกอย่าง

“เท้าคุณบวมขึ้นอีกแล้วนะ”

“คุณสังเกตด้วยเหรอคะ?”

“ผมสังเกตทุกอย่างเปลี่ยนแปลงของร่างกายคุณ ว่าแต่คุณเจ็บบ้างหรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เจ็บ”

“สบายขึ้นไหม?”

“สบายขึ้นเยอะเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ไม่คิดว่าเขาจะแสนดีอบอุ่นได้มากขนาดนี้ จากที่เจอกันแรกๆ เขาเป็นผู้ชายที่เย็นชาและเหมือนน้ำแข็งมากๆ จนตอนนี้แสนดีไม่ซะหมดทุกอย่าง

ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องเจออะไรมาบ้าง จนเขากลายเป็นคนเย็นชาแบบนั้น แต่สำหรับฉันแล้วฉันจะเป็นแม่และภรรยาให้ดีที่สุด เท่าที่คนอย่างฉันจะมีความสามารถทำได้