ตอนที่ 15 ผู้หญิงร่าน

EP 15

หมับ !

"โอ๊ย!!" เชอร์รีนที่นอนเกยร่างหนาอยู่ถูกแทนไทกระชากออกมาแล้วเหวี่ยงร่างเธอออกอย่างแรง จนร่างเล็กเซล้มศรีษะชนขอบโต๊ะเกิดรอยแผล ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ มือบางอังแผลห้ามเลือดเอาไว้ แล้วมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยอาการหวาดหวั่น..

ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ผลั๊วะ!

แทนไทกระโดดขึ้นบนเตียงแล้วคร่อมร่างไคล์เอาไว้ หมัดหนักๆถูกซัดรัวใส่ใบหน้าชายหนุ่มโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะหยิบมีดที่ไคล์ดึงออกจากแผลโยนลงบนเตียงแล้วคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อ..

"มีปัญหากับกูแค่เรื่องส่วนตัวพอ เรื่องอื่นไม่ต้องเสอาะ โดยเฉพาะเรื่องยัยนี้" แทนไทอดกลั้นความโมโหจนตัวสั่น..

พรึบ !

ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ไคล์พลิกร่างแทนไทเป็นฝ่ายนอนราบกับเตียงแล้วซัดหมัดใส่หน้าคืนสองครั้ง แต่ชายหนุ่มกลับหลบหมัดทันแล้วใช้ท้าวถีบร่างไคล์กระเด็นลงจากเตียงสุดแรง เชอร์รีนที่เห็นอีกคนเป็นฝ่ายโดนทำร้ายมากกว่า ร่างเล็กคลานเข้าไปห้ามเลือดที่ไหลออกมาอยู่ต้นเเขนให้ไคล์ ท่าทางของเธอยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับคนที่มองอยู่

"....ทำไมกูจะยุ่งไม่ได้ในเมื่อผู้หญิงเขาไม่ได้เอ่ยปากไล่"

"งั้นหรอ..?"

"มึงต่างหากที่สมควรออกจากห้องกูไป ก่อนที่กูจะสั่งคนมาลากคอมึง.." ไคล์ตอบด้วยสายตาโกรธเคืองไม่ต่างกัน มือหนาลูบลอยเลือดที่กลบอยู่มุมปาก อีกทั้งความเจ็บปวดจากแผลที่ถูกมีดปักลึกจนเลือดไหลเป็นทาง...

"ปัญญาจะเอาตัวรอดยังไม่มี ปากดีไปทำไม" แทนไทแสยะยิ้มออกมา แล้วสะบัดปลายท้าวเตะมีดขึ้น มือหนารับมันได้พอดิบพอดี ก่อนที่ร่างหนาจะเดินย่างกรายไปที่เชอร์รีน

"ลุกขึ้น แล้วเดินมาหาฉัน" ชายหนุ่มเอ่ยสั่งเสียงเรียบนิ่ง

"....." ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธ เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าแทนไทเลยด้วยซํ้า ขอบตามันเริ่มร้อนผ่าวไม่อยากจะคิดถ้าออกจากห้องนี้ไปเธอจะโดนปีศาจในร่างคนตรงหน้าทำอะไรบ้าง..

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"

ผลั๊วะ!

แทนไทสะบัดปลายท้าวเข้าหน้าไคล์อีกรอบจนเลือดอยู่แผลเก่ากระเด็นออก ทำเอาคนถูกทำร้ายแทบจะหมดสติ การกระทำป่าเถื่อนของคนตรงหน้าทำเอาหยดนํ้าตาเม็ดโตล่วงหล่นจากดวงตาคู่สวย เธอก้มมองไคล์ที่กำลังห้ามเลือดให้เขาอยู่สลับกับเงยหน้ามองแทนไทที่กำลังเก็บอารมณ์สุดขีด..

"นี้นายจะให้เขาตายรึไง...พะ...พอได้แล้ว" นํ้าเสียงสั่นเครือพูดออกไป

"คนที่จะตายไม่ใช่แค่มัน ถ้าเธอยังอาลัยอาวรณ์มันอยู่แบบนี้.." ชายหนุ่มเค้นเสียงพูด พร้อมกับขบกรามแน่น

"นายทำร้ายเขาขนาดนี้ ไม่มีความเป็นคนเลยรึไง...โอ๊ย!!" ไม่ทันที่เชอร์รีนจะได้พูดจบมือเรียวก็ถูกปลายท้าวเหยียบบดขยี้เป็นเชิงให้เธอลุกขึ้นจนใบหน้าหวานเหยเกมองคนตัวโตด้วแววตาเกลียดชัง..

หมับ !

แทนไทไม่รอช้าคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาแล้วลากเธอเดินออกมาจากห้องอย่างไร้ความปราณี

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...นายมันบ้าไปแล้ว!" เชอร์รีนพยายามสะบัดข้อมือออกสุดแรง เเต่กลับโดนใบหน้าเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนไปด้วยความโกรธหันมามองแล้วลากเธอเข้ามาในลิฟต์ โดยที่ชายหนุ่มไม่ปริปากพูดอะไรซักคำ...

ติ้ง !

ก่อนที่ลิฟต์จะตรงดิ่งมาที่ชั้นล่าง ร่างกายของเธอก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถยี้ห้อธรรมดา ตามด้วยร่างของแทนไทที่เดินมานั่งฝั่งคนขับติดๆ...

"นะ...นี้นาย...จะทำอะไร...?!" เสียงหวานติดขัดเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเชือกจากหลังเบาะที่แทนไทคว้าออกมาแล้วจับข้อมือเธอมัดใส่กัน

"....." ชายหนุ่มยังคงนิ่งเงียบใจจดใจจ่อกับการมัดข้อมือเธอแน่น จนเชือกหยาบๆบาดผิวบาง ทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกกลัวมากกว่าเดิม เธอขยับร่างไปชิดกับขอบประตูรถมองแทนไทที่กำลังสตาร์ทรถแล่นไปบนท้องถนนเส้นใหญ่ด้วยความเร็วสูง ทำให้เธอหลับตาแน่นหัวใจวาบหวิวอย่างห้ามไม่ได้

ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวมาจอดที่ห้องพักของแทนไท ร่างเธอก็ถูกลากเข้ามาในห้องพร้อมกับถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง...

"อึก..." เชอร์รีนจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาหวาดระแวง เธอขยับร่างถอยหลังไปชิดกับหัวเตียงพยายามจะพาตัวเองหนี...

แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อร่างหนาเดินเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า แล้วกระชากคอเสื้อเธออย่างร่างจนร่างเล็กลอยขึ้น..

"คิดจะทำอะไร?"

"นายกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่ได้จะเอาเรื่องของนายไปบอกเขา..."

"ไม่ต้องมาตอแหลแกล้งโง่!"

"....อ๊ะ!"

"เธอรู้ดีไม่ใช่หรอ ว่าฉันหมายถึงอะไร?" ชายหนุ่มตะคอกออกมาอย่างเหลืออดแล้วบีบคอเสื้อนักศึกษาแน่นจนมันรัดลำคอระหงทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธเธอไม่รู้ที่แทนไทต้องการจะสื่อ

"ฉันไม่รู้..." สิ่งเดียวที่เธอเข้าใจคือคนตรงหน้ากลัวว่าเธอจะเอาความลับของตัวเองไปบอกกับไคล์...ซึ่งเธอไม่ได้คิดแบบนั้นและคงไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงขนาดนั้น...

"ไม่รู้.." นํ้าเสียงเยือกเย็นทวนเบาๆ..

"....."