ตอนที่ 31 รู้สึกเหมือนกัน

EP 31

บาสทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินออกมา ปล่อยให้แทนไทอยู่กับตัวเอง คำพูดเมื่อสักครู่มันวกวนเข้ามาในหัวทำให้ชายหนุ่มคิดตามทุกอย่างพร้อมกับยกมือขึ้นปาดนํ้าตาออก ก่อนที่ร่างหนาจะหยัดกายยืนเต็มความสูงแล้วพาตัวเองกลับเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาหมดสติล้มลงนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง...

21 : 00 AM.

ชายหนุ่มจัดการทำเครื่องดื่มให้ตัวเองหายจากอาการมึนเมา แล้วหายเข้าไปชำระร่างกายในห้องนํ้าพอทุกอย่างเสร็จสับมือหนาก็เอื้อมมาเปิดลิ้นชักที่บรรจุของเกี่ยวกับลูกพีชเอาไว้แล้วหยิบมันมากองรวมกัน สายตาเรียบนิ่งมองมันซักพัก แล้วเก็บของพวกนั้นใส่ถุงมายังหลังบ้าน เขาตัดสินใจจุดไฟเผาทุกอย่างทิ้งต่อหน้าต่อหนา จนสิ่งของพวกนั้นกลายเป็นผุยผง...

"จบซักทีนะลูกพีช ฉันลืมเธอได้ซักที..." ชายหนุ่มพึมพำออกมากับตัวเอง วันนี้เป็นวันที่เขามั่นใจที่สุดว่าลืมเธอได้เพราะคำพูดของบาส และใครอีกคนที่เข้ามาเปลี่ยนความรู้สึกเขาแบบไม่รู้ตัว...

พอทุกอย่างมันมอดไหม้จนหมด ร่างหนาก็ค่อยๆหันหลังแล้วเดินออกมา ตอนนี้มีสิ่งสำคัญที่เขาต้องจัดการ ชายหนุ่มจะไม่ยอมปล่อยเธอไปไหน คิดได้ดังนั้นแทนไทก็รีบตรงดิ่งมาที่รถของตัวเองแล้วขับออกมายังคอนโดของเธอทันที พอถึงจุดมุ่งหมายเขาก็เดินตรงดิ่งมายังล็อบบี้..

"ผมขอกุญแจสำรองห้องxxxหน่อยครับ"

"เจ้าของห้องย้ายออกไปแล้วนะคะ ย้ายออกเมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว เข้าพักได้แปปเดียวก็ย้ายออกค่ะ"

"...ครับ" คำตอบของพนักงานสาวทำเอาใบหน้าหล่อเหลาชาวาบ แทนไทหมุนตัวกลับ แล้วเดินไร้เรี่ยวแรงมาที่รถ

"โธ่เว้ย!" มือหนาทุบพวงมาลัยไปหนึ่งทีแล้วลูบหน้าตัวเองอย่างคนหมดทางสู้ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อเธอ แต่เชอรีนกลับบล็อคชายหนุ่มทุกช่องทาง

"อยู่ไหนรีน..." ความอ่อนแอมันเริ่มถาโถมเข้ามาในใจ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เขากลายเป็นคนร้องให้ง่ายเพราะเธอกำลังจะจากไป แววตาคู่นั้นสั่นระริกก่อนจะตัดสินใจขับไปที่คอนโดของพชรเพราะมันเป็นที่เดียวที่เขาพอจะนึกออก พอขับมาถึงสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของเชอรีนที่เดินออกมาจากคอนโดพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ตามกันมาติดๆคือพชรที่เดินมาสวมกอดเธอ...

"เดินทางปลอดภัยนะรีน..."

"พี่พาร์ทไม่ต้องห่วงนะ รีนจะดูแลตัวเองให้ดี แล้วรีนจะกลับมาหานะ" เชอรีนพยายามควบคุมนํ้าเสียงไม่ให้สั่นเครือ มือเล็กถูกพชรลูบเบาๆ ชายหนุ่มไม่ได้ไปส่งเธอที่สนามบินเพราะเชอรีนขอเอาไว้ เธอไม่อยากให้พชรโดนลูกหลงไปด้วย หากต้องตายจริงๆ เธอขอตายแค่คนเดียว..

"รีนไม่ให้พี่ไปส่งแน่หรอ"

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณมิกซ์เขามารอรีนแล้ว รีนต้องไปแล้วนะคะ"

"ถึงอังกฤษแล้วบอกพี่ด้วยนะ"

"ค่ะ"

พชรปล่อยมือเล็กด้วยแววตาห่วงใย เชอรีนจึงเดินไปที่รถของมิกซ์ที่มาจอดรออยู่ไม่ไกล ก่อนจะก้าวท้าวเข้าไปข้างใน เธอก็ไม่วายโบกมือลาพี่ชายที่แสนดีแล้วสอดตัวเข้ามานั่งที่เบาะหลัง พอการ์ดชุดดำเก็บกระเป๋าเสร็จก็เข้ามานั่งในรถข้างคนขับก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณคอนโด..

พอเข้ามานั่งในรถเชอรีนก็กวาดสายตามองหามิกซ์ แต่กลับไม่เจอ เธอเลยคิดว่ามิกซ์น่าจะตามมาทีหลังจึงนั่งเงียบๆ จนผ่านไปหลายนาทีก็ควรจะถึงสนามบินแต่กลับไม่ใช่ ความผิดปกติทำให้มือเรียวต้องล้วงหยิบมือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความไปหามิกซ์...

"ขอความช่วยเหลือจากใครตอนนี้ก็ไม่มีประโยช์นหรอก" ทวานํ้าเสียงเรียบนิ่งที่พูดขึ้น ส่งผลให้คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจ เธอเม้มปากแน่นมองซ้ายขวาด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้เธอรู้ดีแล้วว่าตัวเองโดนหลอก รถที่ขึ้นมาไม่ใช่รถของมิกซ์ แต่มันคือรถคนของไคล์ที่เขาส่งมาจอดดักหน้ามิกซ์ไม่กี่นาที...

"พวกนายจะพาฉันไปไหน.."

"คิดว่าเธอควรตายอยู่ที่ไหนดีล่ะ" แอนดริวถามกลับ แล้วถอดหมวกแก๊ปออก แล้วพาร่างตัวเองข้ามมานั่งด้วยกันกับเธอ มือหนาคว้าปืนสั้นที่เหน็บอยู่เอวออกมาแล้วจ่อใส่ขมับเชอรีน ทำให้เธอตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับ มือบางบีบสายกระเป๋าแน่น ตอนนี้สมองของเธอมันขาวโพลนไปหมด คิดว่าวิธีเอาตัวรอดไม่ออก...

"...อึก"

"เธอคิดผิดแล้ว ที่เล่นกับคุณไคล์"

"...." เชอรีนนิ่งเงียบไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป เพราะกระบอกปืนยังคงจ่อที่ศรีษะอยู่

"ในเมื่อทำตัวรนหาที่ตาย ก็อย่าอยู่เลย..."

ปั้ง!

"กรี๊ดดดดดดดด...!" เสียงปืนดังลั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เชอรีนหลับตาแน่นรถเบรคกระทันหัน ทำให้แอนดริวต้องเก็บปืนไว้แล้วข้ามกลับไปที่เดิม

"ใครแม่งตามมาอีกว่ะ" เขาสบถออกมาอย่างเหลืออด แล้วลดกระจกลง ทันใดนั้นรถแลมโบว์คันหรูก็ขับมาตัดหน้าเอาไว้ แทนไทลงมาจากรถพร้อมกับรัวกระสุนใส่กระจกด้วยอารมณ์โกรธ

"มึงดูยัยนี้ไว้ เดี๋ยวกูลงไปจัดการมัน" พูดเพียงเท่านั้นแอนดริวก็เปิดประตูลงจากรถไปยืนประจันหน้ากับแทนไท ชายหนุ่มจึงโยนปืนลงพื้น เป็นสัญญาณว่าต้องการตัวต่อตัวแบบไร้อาวุธ เพียงเท่านั้นแอนดริวก็ทิ้งปืนลง แล้วทั้งสองก็เริ่มต่อสู้กัน ในขณะที่เธอกำลังหวาดกลัวอยู่นั้นก็มีคนมาไหม่เข้ามาในรถแล้วจัดการกับคนขับ