BAD NIGHT 39

มาเฟียหนุ่มเดินจูงมือเด็กสาวร่างบางเข้ามาในเพนต์เฮาส์ของตัวเองโดยที่บรรยากาศน่าอึดอัดระหว่างทั้งสองคนค่อยๆ จางหายไปแต่ก็ยังไม่ดีขึ้นเลยซะทีเดียว ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินขึ้นมายังห้องพักส่วนตัว

“เพย์ขออาบน้ำก่อนนะ”

“เพย์?” มาเฟียหนุ่มทวนคำพูดของหญิงสาวพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เพราะปกติแล้วเพตราจะใช้สรรพนามอื่นแทนตัวเองกับเขา

“ทำไมเหรอคะ”

“เดินมานี่หน่อย” มาเฟียหนุ่มเดินไปหยิบของบางอย่างจากลิ้นชักเก็บเครื่องประดับในห้องแต่งตัว แล้วเดินกลับมาหย่อนตัวนั่งลงปลายเตียงแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบกับคนตัวเล็ก

“มีอะไรเหรอคะ” เพตราที่กลับเดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่กลับเข้าสู่โหมดปกติอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่ได้รู้สึกดีขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อหนึ่งชั่งโมงก่อน

“ฉันทำตรงไหน”

“?” เด็กสาวขมวดคิ้วทำหน้างุนงงกับคำพูดของเขา ก่อนที่เขาจะพูดย้ำขึ้นอีกครั้งแต่ชัดเจนกว่าเดิม

“ฉันทำเธอเจ็บตรงไหนบ้าง”

“มันสำคัญด้วยเหรอคะ”

“แล้วทำไมถึงคิดว่าไม่สำคัญ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คงมีบางอย่างที่ทำให้เพย์รู้สึกแบบนั้น”

“ปกติเธอไม่ได้แทนตัวเองแบบนี้นะ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยแย้งขึ้นมา เขารู้สึกไม่ค่อยชอบใจหากเธอใช้ชื่อเล่นแทนตัวเองกับเขา

“เหรอคะ”

“เธอใช้คำว่าหนูกับฉัน” โชแปงเลือกที่จะมองข้ามน้ำเสียงที่ทำราวกับว่าไม่รู้หรือจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้ของเพตรา ทั้งที่ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง เธอยังใช้คำพวกนั้นกับเขาอยู่เลย

มาเฟียหนุ่มกระตุกแขนเรียวเล็กเบาๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอเซถลานั่งลงบนตักเขา มือหนาโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ ก่อนจะยกมือปัดปลายผมออกจากไหล่มน

“แทนตัวเองว่าหนู ฉันชอบแบบนั้น”

“แต่เพย์ไม่ชอบค่ะ” มาเฟียหนุ่มขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเธอ จึงเปลี่ยนเรื่องคุยแทน

“เจ็บตรงไหนบ้าง” มาเฟียหนุ่มเลื่อนมือจับประคองลำคอเล็กหลวมๆ ในจุดที่เขาบันดาลโทสะลงไป

“ไม่เจ็บค่ะ” เพตราปัดมือของโชแปงออกจากลำคอตัวเองอย่างไม่ได้แรงมากนัก เธอไม่ต้องการทำตัวอ่อนแอกับเขาถึงแม้ว่าเขาจะทำเธอแรงมากจนยังรู้สึกเจ็บอยู่ก็ตาม

“โกรธฉันเหรอ”

“ไม่ได้โกรธค่ะ”

“แล้วเป็นอะไร?”

“…” เพตราแค่รู้สึกน้อยใจที่เขายังคงใช้ความรุนแรงกับเธออยู่ราวกับว่าเธอเป็นคนอื่นสำหรับเขา ภายในใจของเด็กสาวคิดแบบนั้น แต่เธอก็ทำได้แค่ส่ายหัวปฏิเสธโดยไม่ยอมบอกความจริงกับเขา

“แต่เธอน้อยใจฉันใช่ไหม” มาเฟียหนุ่มถามออกมาอย่างรู้ทัน เพียงแค่เห็นสายตาตัดพ้อของคนตัวเล็ก เขาก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังน้อยใจที่เขาใช้ความรุนแรงกับเธอมากจนเกินไป

เพตราซบหน้าลงบนบ่าแกร่ง เมื่อน้ำตาอุ่นชื้นเริ่มเอ่อคลอรอบดวงตา เพียงแค่ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไปราวกับต้องการจะง้อเธอ

“ปะ…เปล่าค่ะ” เสียงตอบคำถามของเพตราสั่นเครือ เพราะเธอกำลังห้ามน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลลงมา