ตอนที่ 52
BAD NIGHT 52
October 22, 2026
วันต่อมา…
เพตรายืนมองพาสสปอร์ตในมือของตัวเองด้วยสายตาราบเรียบ ทว่ามันกลับแฝงความรู้สึกมากมาย เธอเลือกที่จะบินไปฝรั่งเศสก่อนวันหมดสัญญาสองวันตามที่วางแผนไว้กับแม่ของโชแปง หญิงสาวแทบจะไม่แสดงความผิดปกติใดๆ ให้มาเฟียหนุ่มรับรู้เลย แม้กระทั่งตอนนี้ที่เธอกำลังส่งข้อความคุยกับเขาในแอปพลิเคชันหนึ่งไปมาตลอดการเดินทางมาที่สนามบินแห่งนี้
Chopin : ตื่นรึยัง
Chopin : จะมาที่เพนต์เฮาส์เมื่อไหร่
: ตื่นแล้วค่ะ
: เดี๋ยวบอกอีกทีค่ะ
Chopin : ให้ฉันไปหาไหม? คิดถึง…
Chopin : (สติกเกอร์หมีอ้อน)
: คิดถึงเหมือนกันค่ะ
: (สติกเกอร์หมีจูบ)
“ขอให้เป็นอย่างที่หวังด้วยเถอะ” ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หนีเพื่อจากลา แต่ก็อดที่จะหวั่นใจไม่ได้จริงๆ หากโชแปงไม่ได้คิดจะตามหาแล้วปล่อยเลยตามเลย เท่ากับว่าสิ่งที่เธอทำมันก็คงสูญเปล่า
ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินเข้ามาในเกตเมื่อประตูเกตเปิดกว้างให้ผู้โดยสารหลายร้อยคนเดินเข้าไปด้านในเพื่อขึ้นเครื่อง เพตราเดินแยกมาอีกทางหนึ่งสำหรับผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสที่จองโดยแม่ของโชแปง
เมื่อเพตรานั่งประจำที่ของตัวเอง เธอจัดการปิดโทรศัพท์ของตัวเองทันที เท่ากับว่าสิบสองชั่วโมงโชแปงจะไม่สามารถติดต่อเธอได้ และเธอก็จะไม่รับข่าวสารจากใครแม้ว่าจะมีอินเทอร์เน็ตที่ใช้บนเครื่องบินก็ตาม
หลายชั่วโมงผ่านไป…
@PARIS, FRANCE
“หนูเพย์” เสียงหวานที่คุ้นเคยทำให้เพตราหมุนตัวหันหลังไปมองทันที หญิงสาวยกมือไหว้ตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทยให้อีกฝ่ายอย่างมีมารยาท
“สวัสดีค่ะคุณแม่”
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะลูก” โซเฟียเดินเข้ามาสวมกอดเพตราด้วยความเอ็นดู ในขณะที่ริชาร์ดเดินเข้ามาลูบหัวเด็กสาวด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน
“ขอบคุณนะคะคุณพ่อคุณแม่” อย่างน้อยเธอก็รู้สึกดีใจที่ครอบครัวของโชแปงต้อนรับและให้ความเอ็นดูเธอมากมายจนเกินคาด
“หนีไอ้ลูกชายตัวดีของแม่มาได้ยังไงเนี่ย”
“หนูขอพี่แปงมานอนที่คอนโดค่ะ”
“ตอนนี้คงรู้ตัวแล้วมั้งว่าหนูหายไป…”
“…แต่ตอนนี้เรากลับบ้านกันก่อนดีกว่า ยัยเชอรีนต้องชอบว่าที่พี่สะใภ้แน่ๆ เลยคุณว่าไหม” โซเฟียหันไปถามสามีที่ยืนมองทั้งสองคุยกันด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนที่ริชาร์ดจะพยักหน้าน้อยๆ อย่างเห็นด้วย
เพตราเดินมาพร้อมกับโซเฟียที่เดินโอบไหล่เธอมาที่รถลีมูซีนราคาแพงหลายสิบล้านบาท ดูเหมือนอาการกังวลที่มีมาตลอดการนั่งเครื่องบินจะหายไปเมื่อได้รับการต้อนรับที่ดีมากแบบนี้
ย้อนกลับไปเมื่อสิบสองชั่วโมงที่แล้ว…
“ไอ้แดร็ก…” โชแปงตะโกนเรียกมือขวาคนสนิทขณะที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่ชั้นล่างสุดของเพนต์เฮาส์
“ครับนาย”
“กูควรให้ของขวัญอะไรเพตราเป็นชิ้นแรกหลังเปลี่ยนสถานะดีวะ” เขาถามแต่ดวงตาก็พยายามมองข้อมูลในอินเทอร์เน็ตที่กำลังเสิร์ชหาเกี่ยวกับของขวัญให้แฟนในโอกาสพิเศษ แต่เนื่องจากเป็นการเซอร์ไพร์สขอเป็นแฟนจึงคิดว่าน่าจะต้องพิเศษกว่าวันสำคัญพวกนั้น
“ผมว่าสำหรับนายหญิงแค่นายยอมพูดความรู้สึกกับเธอไปตรงๆ แค่นี้นายหญิงคงจะมีความสุขมากๆ แล้วครับ”
“ทำไมมึงพูดเหมือนรู้ว่าเมียกูคิดอะไร”
“นายหญิงเคยมาปรึกษาผมเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอที่มีต่อนาย ผมเลยให้คำแนะนำนายหญิงไปว่าให้เธอสารภาพรักกับนายไปตรงๆ”
“เพตราสารภาพรักกับกูแล้ว”
“แล้วนายตอบรับเธอหรือบอกความรู้สึกของตัวเองไปหรือยัง” มาเฟียหนุ่มพยายามนึกถึงการกระทำและสิ่งที่แสดงออกต่อหน้าของเพตราก็พอจะแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกกับเธอมากเกินกว่าคู่นอนตามสัญญา แต่ถ้าหากว่าเป็นคำพูด…เขายังไม่เคยบอกให้เธอรู้เลยสักครั้ง
“ยัง”
“ผู้หญิงชอบให้ผู้ชายชัดเจนกับตัวเองมากกว่าสิ่งใด บางทีการกระทำอย่างเดียวมันไม่พอ ต้องมีคำพูดด้วยถึงจะน่าเชื่อถือ”
“พูดอย่างกับมึงมีแฟน”
“ถึงตอนนี้ผมจะไม่มีแฟน แต่ผมก็เคยมีแฟนมาก่อน…”
“กูก็เคยมี แต่ไม่อยากนับ…อยากนับเพตรามากกว่า” คำพูดราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่นของโชแปงทำให้แดร็กหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างกวนประสาท