BAD RELATIONSHIP 36

"มานี่หน่อย เป็นอะไร" นาวินเอ่ยถามแฟนสาวหลังจากที่เธอเดินเอากาแฟมาวางให้เขาด้วยใบหน้านิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ

"เปล่า" ร่างบางปฏิเสธพร้อมกับเดินเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วนั่งลงบนตักแกร่ง

"พวกพนักงานนินทาใช่ไหม" ถึงผ้าแพรจะไม่บอกความจริง นาวินก็เดาได้ไม่ยาก

"..." ใบหน้าสวยเงียบพลางซบใบหน้าลงบนบ่าของนาวินแล้วหลับตาลง

"เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง" นาวินเองก็ไม่ยอมให้ใครมานินทาหญิงสาวได้

"ฉันจัดการไปแล้ว..." คนตัวเล็กพูดออกมาเสียงเรียบเพราะเธอคิดว่าครั้งนี้พวกนั้นก็น่าจะเข็ดไม่กล้านินทาเธอแล้ว

"ฉันรู้ว่าเธอคงมีวิธีจัดการของเธอ..."

"...แต่ฉันก็ต้องปกป้องเมียด้วยวิธีของฉันเหมือนกัน" คนตัวสูงเอ่ยออกมาด้วยความอบอุ่นพลางลูบศีรษะทุยของแฟนสาวอย่างอ่อนโยนถึงแม้ว่าผ้าแพรจะเข้มแข็งแต่ทว่าเธอก็เป็นผู้หญิง คงไม่ได้รู้สึกดีที่มีคนมานินทาตัวเอง

"อย่าทำอะไรเวอร์วังนะ" ผ้าแพรหยัดตัวลุกมานั่งก่อนจะเอ่ยดักคอแฟนหนุ่มไว้ทันที เธอเองก็รู้นิสัยนาวินในระดับหนึ่งว่าคนอย่างเขาชอบทำอะไรมันใหญ่โตตลอดเวลา

"อือฮึ" คนตัวสูงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะปล่อยมือออกจากแฟนสาวตัวเองเพื่อเตรียมตัวไปพบคุยงานกับลูกค้า

"จะถึงเวลาพบลูกค้าแล้วเดี๋ยวไปเตรียมเอกสารให้นะ" หญิงมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองเล็กน้อยก่อนจะลุกจากหน้าตักของแฟนหนุ่ม

"ครับ คุณเลขา" นาวินคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่นมองตามแผ่นหลังบางที่กำลังเดินออกจากห้องทำงานของตัวเอง สายตาอบอุ่นในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง มือหนาหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมากดโทรออกหาคนสำคัญของเขาทันที

"ฮัลโหลแอนนี่"

(ฮายยย~ สุดหล่อออ)

"เลิกทำเสียงแปดใส่ฉันสักที"

(จิ๊! โทรมามีอะไร)

"ฉันจะให้เธอช่วยอะไรหน่อย..."

(อะไรอะ ดูแล้วไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ)

"กรรมการผู้จัดการของบริษัทเธอที่ชื่อคุณากร..."

"...เอามันออกไปให้พ้นหน้าฉันที"

(ขอเหตุผล)

"มันทำร้ายเมียฉัน"

(หะ!? ถามจริง?)

"..." นาวินเงียบเป็นคำตอบเพราะแอนนี่รู้จักเพื่อนสนิทของตัวเองดีว่าเป็นคนยังไง

(โอเค เข้าใจละ...)

(...แค่นี้ใช่ไหมที่ต้องการ)

"ภายในวันนี้...ยิ่งดี! "

ผ่านไปสักพัก...

ร่างบางที่ก้มหน้าทำหน้าของตัวเองอยู่ก็ต้องเงยหน้ามองคนที่เดินผ่านไปมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ สายตาพวกนั้นเป็นสายตาของความหวาดกลัวหญิงสาว

"เฮ้อออ..." ผ้าแพรถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ สงสัยการกระทำเมื่อเช้าของเธอคงแพร่ไปทั่วบริษัทเรียบร้อยแล้ว

พรึ่บ! ร่างบางหยัดตัวลุกจากเก้าอี้อย่างแรง แต่ก็ต้องเอื้อมมือค้ำที่โต๊ะไว้ทันทีเพราะรู้ว่าตัวเองเวียนหัวจนแทบจะเซล้มลงที่พื้น