ตอนที่ 1
ตอนที่1 ปั่นประสาท
November 4, 2026
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วสนามแข่ง ที่ตอนนี้เจ้าของสนามอย่างไทเกอร์กำลังลองเครื่องยนต์รถยนต์ที่เพิ่งแต่งเครื่องยนต์มาใหม่ การออกตัวและการดิฟท์เข้าโค้ง ที่ต้องใช้ทักษะนักแข่งรถมืออาชีพ รถคันนี้ก็ทำได้อย่างลงตัว
“เป็นไงครับเฮีย”
พลช่างประจำสนามแข่ง เข้ามาถามไถ่ทันทีที่เขาขับรถมาจอดเทียบ“ก็ดี ว่าแต่รถคันนั้นของใครว่ะ”
ไทเกอร์หันหน้าไปเห็นรถยนต์สีขาวจอดอยู่ใกล้กับอัฒจันทร์ สองวันมานี้เขาเห็นรถคันนี้เข้ามาสนามแข่งบ่อยมาก แต่ทว่าไม่มีโอกาสได้สอบถามลูกน้องของตัวเอง เพราะช่วงนี้เขากำลังเตรียมสนามไว้จัดการแข่งขันในเดือนหน้า
“รถคันนี้มาจอดแบบนี้สองวันแล้วครับ ผมเองก็งงเหมือนกัน จ่ายเงินค่าเช่าสนามแต่ไม่เคยเห็นซ้อมเลยนะครับ”
“ผู้หญิง?”
“เฮียรู้ได้ยังไงครับ”
แค่เขาเห็นรถก็เดาออกว่าเป็นรถของผู้หญิงแน่นอน น่าแปลกที่เธอมาเช่าสนามไว้แค่ต้องการมาจอดรถ ถ้ามีการแข่งขันอะไรก็ว่าไปอย่าง ว่าเธออาจจะสนใจการแข่งขัน แต่นี่นอกจากเขาที่ลองเครื่องยนต์เมื่อกี้ ในสนามก็ว่างเปล่าไม่มีใครสักคน นอกจากพวกทีมงานเท่านั้น
“จะไปไหนครับเฮีย”
“กูว่าจะไปดูหน่อย เผื่อเป็นลมอยู่ในรถ”
ร่างสูงของไทเกอร์เดินตรงไปยังรถคันนั้น เสียงเครื่องยนต์ยังติดอยู่ แต่รถติดฟิล์มดำทำให้เขามองจากข้างนอกไม่เห็น เลยถือวิสาสะเคาะกระจกรถทันที
ก๊อก! ก๊อก!
เงียบ...ไร้เสียงตอบรับจากคนในรถ เลยเอามือจับประตูเพื่อเปิดออก แต่ปรากฏว่าล็อกไว้“เปิดประตู”
เสียงเรียกจากด้านนอก เรียกสติของหญิงสาวที่กำลังฟุบหน้าหลับอยู่ในรถให้รู้สึกตัว เธอเปิดเปลือกตาและหันไปมองกระจกรถ ก็เห็นชายหนุ่มคุ้นตาเจ้าของสนามแข่งที่เธอเคยเจอเขามาก่อน กำลังเคาะกระจกและยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เธออยู่ นิ้วเรียวเลยกดเลื่อนกระจกรถลงเพื่อให้เขามองเห็นหน้าเธอชัด ๆ
“นี่เธอ”คนตัวสูงทำสีหน้าตกใจทันที ที่เห็นหน้าเธอ ก็แน่ล่ะสิเขาดูไม่ชอบเธอตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไปทำอะไรให้เขา ถึงได้ทำท่าทางเกลียดเธอนัก
“มีอะไรคะ?”
“เธอมาที่นี่ทำไม อย่าบอกนะว่ามาหาไอ้ฟรินท์”ไทเกอร์ออกแรงดึงประตูรถทันที แต่ทว่าเปิดไม่ออก เขาเลยเอื้อมมือเข้าไปหมายจะกดปลดล็อคจากด้านใน
“นี่พี่จะทำอะไร!!”
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้!! ก่อนที่ฉันจะพังรถเธอ”
“เป็นบ้าอะไรว่ะ ฉันมาจอดของฉันอยู่ดี ๆ จ่ายเงินแล้วด้วย พี่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้เหรอว่ะ”
“อย่ามาขึ้นว่ะกับฉันนะ ยัยเด็กประสาท เธอกับฉันห่างกันกี่ปี”
“พี่ไม่มีมารยาทกับฉันก่อนนะ คิดว่าเป็นเจ้าของสนามแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ”
มือหนายังคงพยายามเปิดประตูรถเข้าไป ถึงเธอจะออกแรงต้านเขา แต่ทว่าแรงผู้หญิงตัวเล็กแบบเธอไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่แบบเขาได้ เพราะไม่ถึงนาทีเขาก็สามารถเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้างคนขับได้สำเร็จ
“ฉันไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงแบบเธอหรอกนะ อย่าสำคัญตัวเองผิด แต่เธอควรรู้ไว้ว่าไม่ควรมายุ่งกับผัวพี่สาวฉันอีก”
“เหอะ ฉันไปอยากยุ่งกับผัวพี่สาวพี่ตอนไหน พูดให้มันดี ๆ นะ ไอ้ผู้ชายปากปีจอ”
“แล้วที่เธอมาจอดรถที่นี่สองวันแล้วมันหมายความว่าไง?"
"....."
"เธอคงหวังจะได้เจอไอ้ฟรินท์สินะ แต่เธอคงคิดผิดแล้วล่ะ ตอนนี้ไอ้ฟรินท์มันหลงพี่สาวฉันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว แถมตอนนี้มันก็หลงลูกแฝดจนไม่มาทำงานแล้ว ป่านนี้ไม่รู้ตื่นจากนมเมียมันหรือยัง”
ใบเฟิร์นอ้าปากเหวอ ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะคิดอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้ เพราะอะไรเขาถึงได้มาตัดสินเธอทั้งที่ไม่รู้ความจริงแบบนี้
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนมีวุฒิภาวะขนาดนี้แล้ว จะคิดอะไรปัญญาอ่อนได้ขนาดนี้”
“…..”
“ถ้าฉันอยากเจอพี่ฟรินท์จริง ๆ คงไม่มาจอดรถคอยที่นี่หรอก ฉันมีเบอร์โทรพี่เขาและก็รู้จักบ้านพี่เขาด้วย อีกอย่างแม่ฉันกับแม่พี่ฟรินท์เป็นเพื่อนสมัยมัธยมกันค่ะ เผื่อว่าพี่ไม่รู้”