บทนำ

เสียงเหล็กครูดลากไปตามพื้นซีเมนต์ในซอยเปลี่ยวดังจนรู้สึกเข็ดฟัน มันขยี้ประสาทได้พอๆ กับแสงไฟถนนที่กระพริบติดๆ ดับๆ เหมือนโลกกำลังหายใจขาดช่วง

ภายใต้แสงไฟสลัว…กลุ่มชายหนุ่มห้าคนในชุดนักศึกษายืนประจันหน้ากัน ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ในมือมีอาวุธครบพร้อมฟาดฟัน

“เพื่อนมึงอีกคนไปไหนแล้ววะ” เสียงของ ครินทร์ ในชุดนักศึกษาที่เอาเสื้อออกนอกกางเกงเอ่ยถามฝั่งตรงข้ามอย่างเย้ยหยัน

มือหนาถือแท่งเหล็กหนักๆ ที่สามารถฟาดหัวอริแตกได้ในพริบตา รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏตรงมุมปาก แววตาเฉียบคมจ้องมองราวกับ ‘นักล่า’ ที่พร้อมกระโจนใส่ฝ่ายตรงข้ามอยู่ตลอดเวลา

“สองคนก็เอาพวกมึงลงได้” เซนต์ คู่อริฝั่งตรงข้ามตอบกลับเสียงเรียบ

ตระกูลของครินทร์เป็นมาเฟียทรงอิทธิพล ตนอาจจะเสียเปรียบฝั่งนั้นเรื่องฐานะ แต่ในเรื่องของ ‘ศักดิ์ศรี’ ไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว ต่อให้ใหญ่มาจากไหนเขาก็ไม่เคยกลัว

“หึ! ปากดีนักนะมึง ระวังวันนี้จะได้จมตีนกู”

“กูเคยกลัวมึงด้วยเหรอ”

“ปากเก่งแบบนี้ กูแม่งอยากเอาเลือดปากมันออกจริงๆ” หนึ่งในเพื่อนของครินทร์อย่าง ตรีภพ เอ่ยด้วยสายตาเอาเรื่อง มือหนาที่มีสนับกำเข้าหากันแน่น

“วันนี้มึงได้เห็นเลือดปากมันแน่” ลูกชายมาเฟียเอียงหน้าไปพูดกับเพื่อน ก่อนจะดึงสายตากลับไปมองเซนต์ คู่อริหมายเลขหนึ่ง

ครินทร์ยกบุหรี่ขึ้นดูดหนึ่งเฮือก ก่อนจะดีดมันทิ้งลงแอ่งน้ำขังอย่างไม่แยแส แท่งเหล็กที่วางพักอยู่พื้นถูกยกขึ้น

ปัง!

เสียงขวดเบียร์แตกกระจายลงกับพื้นเหมือนเป็นสัญญาณของการเปิดศึก เสียงฝีเท้าพุ่งเข้าใส่กันดังก้อง เหล็ก ไม้ และสนับมือฟาดตีกันโครมคราม สะท้อนระหว่างกำแพงแคบๆ ของซอย

ครินทร์ยกเท้าเตะเข้าหน้าท้องเซนต์อย่างจัง ร่างอีกฝ่ายเซไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะพุ่งกลับมา สวนหมัดใส่หน้าแบบไม่ยั้ง

ผัวะ! ผัวะ!

เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังก้องในหัวเหมือนระฆังนรก แรงปะทะแลกกันไม่ต่างจากสัตว์ป่ากำลังแย่งอาณาเขต ในขณะที่ฝนเริ่มเทลงมา