กับดักรัก 11 | สัญญาจะชดใช้คืนให้

วันต่อมา

แสงแดดยามสายส่องลอดกระจกใสสะอาดของแผนกการเงิน เซลีนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือกำเอกสารแน่นขณะเดินผ่านทางเดินเงียบๆ ที่ได้ยินแค่เสียงรองเท้ากระทบพื้นและเสียงเครื่องปรินต์บางจุดในออฟฟิศที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

“ขอพบเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินค่ะ นัดไว้ตอนสิบโมง”

เซลีนแจ้งพนักงาน พร้อมส่งบัตรประชาชนและเอกสารนัดหมายให้

พนักงานเช็กข้อมูลไม่กี่วินาที ก่อนพยักหน้าและชี้ไปยังห้องฝั่งขวา

“เชิญค่ะ”

เธอสูดหายใจลึก เดินเข้าไปข้างในด้วยหัวใจเต้นแรง ประตูเปิดออกเผยให้เห็นเจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนแต่งกายเรียบร้อยกำลังนั่งรออยู่หน้าโต๊ะ พร้อมเอกสารปึกหนึ่งวางเรียงกันอยู่

“เชิญนั่งก่อนค่ะ คุณเซลีนใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ”

“คุณแม่ของคุณได้รับการรักษาเป็นผู้ป่วยในในแผนก ตั้งแต่วันที่สิบสองที่ผ่านมา และตอนนี้ทางเรากำลังเตรียมแผนการรักษาไว้ให้ ซึ่งรวมถึงการผ่าตัดสมองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เบื้องต้นเราจะคุยรายละเอียดค่าใช้จ่ายในส่วนที่เกิดขึ้นแล้ว และแผนค่าใช้จ่ายล่วงหน้าสำหรับขั้นตอนถัดไปค่ะ”

เซลีนพยักหน้าเบาๆ แม้ว่าข้างในเริ่มหน่วง แต่พยายามตั้งใจฟังทุกคำของเจ้าหน้าที่

“นี่จะเป็นค่ารักษาพยาบาลในช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นเท่านี้ค่ะ” เจ้าหน้าที่เลื่อนเอกสารมาให้เซลีนดูพร้อมกับใช้ปากกาจิ้มยอดเงินทั้งหมด

เซลีนอึ้งเล็กน้อย แต่พยายามไม่สะท้อนออกทางสีหน้า

“ยังไม่รวมค่าปรึกษาแพทย์เฉพาะทางที่จะทำการผ่าตัด และค่าวางมัดจำก่อนผ่าตัดค่ะ ส่วนนี้ยังไม่ถึงเวลาเรียกเก็บ แต่เราขอแจ้งล่วงหน้าไว้ก่อนว่า ค่ามัดจำเพื่อยืนยันคิว ซึ่งจะต้องชำระก่อนการผ่าตัดภายในอาทิตย์นี้”

เซลีนกลืนน้ำลายลงคอ เธอค่อยๆ พยักหน้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ส่วนของยอดที่เกิดขึ้นจนถึงปัจจุบัน ทางโรงพยาบาลจะออกเป็นใบแจ้งหนี้งวดแรกให้ค่ะ ต้องชำระภายในเจ็ดวันทำการนับจากวันนี้ หรือหากไม่สะดวก ทางเรามีแผนการผ่อนชำระร่วมกับสถาบันการเงินที่เป็นพาร์ตเนอร์ โดยสามารถเลือกแบ่งจ่ายได้ค่ะ”

เจ้าหน้าที่ส่งใบแผ่นเอสี่ให้เธอหนึ่งแผ่น เป็นเอกสารชี้แจงยอดค้างและตัวเลือกการผ่อน

“ในกรณีที่คุณเซลีนชำระยอดเต็มจำนวนภายในเจ็ดวัน จะไม่มีดอกเบี้ยใดๆ เพิ่มเติม แต่ถ้าต้องการผ่อนชำระ ต้องเซ็นเอกสารสมัครร่วมกับบริษัทการเงินของทางโรงพยาบาล เราจะส่งเรื่องไปให้พิจารณา และแจ้งผลภายในหนึ่งถึงสองวัน”

เซลีนหอบใจลึกๆ กัดริมฝีปากล่างแน่น เงินมากมายขนาดนั้นเธอคงหาไม่ทันตามกำหนด แต่จะทำยังไงได้ ชีวิตแม่เธอก็สำคัญไม่แพ้กัน

หลังจากคุยกับฝ่ายการเงินเสร็จสรรพ เซลีนเข้ามาเยี่ยมแม่ที่นอนอยู่บนเตียง

ก่อนหน้านี้เคยพาแม่ไปรักษาโรงพยาบาลรัฐแต่อาการไม่ดีขึ้น เธอตัดสินใจนำเงินเก็บทั้งหมดรวมถึงเงินที่พ่อเคยโอนเข้าบัญชี และเคยบอกว่าจะไม่แตะต้องมัน พาแม่มารักษาที่โรงพยาบาลเอกชนในราคาที่เอื้อมถึง เพราะอาการแม่ที่ทรุดหนักลงเรื่อยๆ ทำให้ค่าใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้นจนเธอเริ่มไม่ไหว แต่เธอก็ไม่เคยท้อที่จะรักษาแม่ให้หายดี

“แม่ไม่ต้องห่วงนะ เซย์จะทำทุกทางเพื่อหาเงินมารักษาแม่ เซย์จะไม่ยอมให้แม่เป็นอะไร…”

เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องพักฟื้น ไม่อยากใช้ตัวเลือกนี้เลย เพราะมันจำเป็นจึงต้องยอม เธอมองเบอร์ของพ่อที่เป็นตัวเลือกสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

“พ่อคะ อาการแม่ทรุดหนักลงมากและต้องการผ่าตัดด่วน แต่เซย์ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น พ่อจะช่วยพวกเราครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ” เธอรีบพูดในสิ่งที่ต้องการ แต่คำตอบที่ได้กลับไม่ใช่พ่อที่ตอบกลับมา หากแต่เป็น…ภรรยาใหม่ของพ่อ

(นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกเหลือขอนี่เอง)

“ขอสายพ่อได้ไหมคะ”

(คงไม่ได้ คุณริวกิกำลังคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญอยู่ เพราะงานนี้สำคัญกว่าพวกเหลือขออย่างพวกเธอ ไหนบอกว่าไม่ต้องการเงินของเขาไงหืม)

“เพราะมันจำเป็น แม่ต้องผ่าตัดด่วน”

(หึ นั่นมันคือปัญหาของเธอ แม่เธอ…ก็จัดการเองเอาสิ มาขอให้คุณริวกิช่วยทำไม)

“เซย์เป็นลูกเขา และ…”

(ก็แค่ลูกเมียเก่า ตอนนี้เขามีครอบครัวใหม่แล้ว บางที…เธอควรให้เกียรติภรรยาอย่างฉันด้วยนะ)

มือเล็กบีบโทรศัพท์ที่เอาแนบหูอยู่แน่น ก่อนจะรีบตัดสายทิ้งโดยไม่ตอบกลับปลายสาย คิดในใจ ไม่น่าโทรไปตั้งแต่แรก

“อ้าวเซย์ มาทำอะไรที่นี่”

“พี่แพมมี่…” เธอเรียกชื่อพี่ที่ทำงานเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ “มาเยี่ยมแม่ค่ะ”

“แม่เราป่วยเหรอ”

“ค่ะ แล้วพี่แพมมี่ล่ะคะ มาทำอะไร”

“มาตรวจสุขภาพประจำปีน่ะ ว่าแต่แม่เราป่วยอะไร”

“เนื้องอกค่ะ”