กับดักรัก 4 | โป๊ะ

เซลีนกลับมาถึงบ้านในช่วงหกโมงกว่า ปกติร้านปิดห้าโมง แต่กว่าลูกค้าจะกลับบวกกับทำความสะอาดร้านก็ปาไปหกโมง ไหนจะกลับถึงบ้าน ร่างบางเดินเข้ามาภายในบ้านไม้สองชั้นเล็กๆ พร้อมกับน้ำเต้าหู้สามถุง แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยมองพี่ชายที่กำลังจัดเตรียมอาหารบนโต๊ะ

“กลับมาแล้วเหรอ พี่ทำอาหารเสร็จพอดีเลย เดี๋ยวมากินข้าวกัน” เซนต์เอ่ยด้วยท่าทีที่ทำตัวไม่ค่อยถูก ปกติตนไม่ค่อยทำอาหารบวกกับไม่ค่อยอยู่กินข้าวเย็นกับที่บ้าน วันนี้ตั้งใจเข้าครัวเพื่อไถ่โทษที่ผิดสัญญากับน้องสาว และอยากทำอะไรดีๆ ให้คนรอบข้างบ้าง

“แม่ล่ะ”

“นั่งดูทีวีอยู่ เรียกแม่มากินข้าวด้วยนะ”

เธอไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้า กำลังก้าวขาเดินไปหาแม่กลับหยุดนิ่งฝีเท้าแล้วยื่นถุงน้ำเต้าหู้ให้พี่ชาย

“ฝากแกะด้วย”

เซนต์นิ่งประมาณสองวิ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอื้อมมือไปรับถุงน้ำเต้าหู้จากน้องสาวมา ดวงตาคมเข้มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกไปแล้วเผยยิ้ม

ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเซลีนไม่คุยกับตัวเองเลย แม้กระทั่งกินข้าวก็ไม่เอ่ยชวนเหมือนทุกที เจอหน้ากันก็เมินเฉยราวกับตนเป็นธาตุอากาศ วันนี้เลยคิดว่าจะอยู่บ้านทำความดี เผื่อว่าน้องสาวจะหายโกรธจนกระทั่ง…เซลีนยื่นน้ำเต้าหู้มาให้และเห็นว่ามันมีสามถุง

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูอบอุ่นเป็นพิเศษ เป็นครั้งแรกที่เซนต์อยู่บ้านกินข้าวเย็นกับครอบครัว ทุกทีเวลานี้จะออกไปหาเพื่อนไม่ก็อยู่แต่ในห้อง การได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาเรียกรอยยิ้มจาก ‘กรองแก้ว’ คนเป็นแม่ได้ไม่ยาก

“กินเยอะๆ นะลูก”

เซนต์ยิ้มรับเมื่อคนเป็นแม่ตักกับข้าวมาวางใส่จานให้ เซลีนยังตักข้าวกินเงียบๆ ไม่เอ่ยอะไรเพราะยังโกรธพี่ชายเรื่องนั้นอยู่

“กินนี่สิเซย์ ของโปรดเราเลยไม่ใช่เหรอ” เซนต์ตักปลากระพงทอดน้ำปลาให้น้องสาว โดยเลือกชิ้นใหญ่ที่สุดให้

กรองแก้วแอบยิ้ม สองพี่น้องโกรธกันเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้ตนอยู่บ้านเป็นส่วนใหญ่แต่ก็พอรับรู้วีรกรรมสุดโต่งของลูกชายคนโต เคยตักเตือนไปแล้วแต่สัญชาตญาณของความเป็นแม่ก็เดาได้ว่าเซนต์ไม่เคยหยุด

“ดีกันได้แล้วพี่น้องคู่นี้”

และทุกครั้งกรองแก้วต้องคอยเป็นคนเชื่อมสะพานที่แตกหักให้กลับมาบรรจบกัน เซลีนยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ส่วนเซนต์ก็ลุ้นว่าน้องสาวจะยอมดีด้วยไหม

“โกรธกันแล้วมีความสุขหรือไงหืม”

“…”

“เซย์”

“เซย์โกรธพี่เซนต์ แต่ไม่ใช่ว่าวันข้างหน้าจะไม่หายโกรธ แค่ตอนนี้ยังโกรธมากๆ อยู่”

กรองแก้วยิ้มเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา ลูกสาวพูดแบบนี้อีกวันสองวันคงหายโกรธพี่ชาย หากมองอีกมุมคงหายโกรธแล้วแต่ยังมีฟอร์มอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ซื้อน้ำเต้าหู้มาสามถุงครบจำนวนคนในบ้าน

“กินเยอะๆ ช่วงนี้เหมือนผอมลงด้วย” เซนต์บอก พลางเอื้อมมือไปขยี้ผมน้องสาวเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

เซลีนจิ๊ปากแล้วถลึงตาใส่พี่ชาย ก่อนจะหันกลับมาตักข้าวเข้าปาก คราวนี้เซลีนเริ่มพูดเยอะขึ้นจากเดิมที่เอาแต่นิ่งเงียบเพราะยังมีฟอร์มกับพี่ชาย

วันต่อมา

“เซย์ๆ ฉันได้ไอจีคนนั้นมาแล้ว!”

“คนไหน?”

“คนนั้นไงที่หล่อๆ หล่อสุดในร้านอะ”

“อ๋อ ไปเอามาจากไหนเหรอ” เธอถามด้วยความอยากรู้ ปกติส้มเช้งชอบทำตัวเป็นนักสืบโคนัน อยากรู้เรื่องของใครเพียงแค่บอก เธออึ้งมากที่ส้มเช้งได้ไอจีของรุ่นพี่มหา’ลัยของเธอที่ชื่อครินทร์

“ฉันไปเมาท์ให้ยัยมะเหมี่ยวฟัง ยัยนั่นฟอลไอจีเขาอยู่พอดีก็เลยได้มา เพิ่งรู้ว่าเขาเรียนวาแซร์ที่เดียวกับแกเลย เด็กวาแซร์ที่งานดี เทสดีจัดๆ อยากส่องไหม?” ส้มเช้งหันไปมองเซลีน ไม่รอให้อีกคนตอบ ส้มเช้งรีบแย่งโทรศัพท์ในมือเซลีนมาแล้วพิมพ์ไอจีครินทร์ “อะนี่”

เธอรับโทรศัพท์จากส้มเช้งคืนมา สายตาดึงมามองรูปภาพของครินทร์ในไอจีที่เขาเปิดเป็นสาธารณะ เขามีคนติดตามแสนห้า แถมยังไม่ติดตามใครทั้งนั้น จำนวนโพสต์มีแค่สิบห้า ส่วนใหญ่เป็นรูปถ่ายไม่เห็นหน้า รถหรู โทนภาพถูกแต่งไปทางโทนมืด มีภาพนึงที่เขาถ่ายคู่กับผู้ชายที่หน้าตาละม้ายคล้ายกัน โดยยืนกอดคอราวกับสนิทสนมกันมาก เดาว่าคงเป็นในครอบครัวของเขา

“คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งรวย ชาติตระกูลดีอีกต่างหาก ฉันไปสืบมาหมดแล้ว เขาชื่อครินทร์เรียนวิศวะปีสี่ ตระกูลเขาคือรวยมากกก ฉันเพิ่งรู้ว่าเขานามสกุลไกรวณิชคุณ เป็นหนึ่งในตระกูลที่ก่อตั้งมหา’ลัยวาแซร์”