กับดักรัก 6 | มีความคิดไม่ดี

ตระกูลไกรวณิชคุณ

ครินทร์ก้าวลงจากรถหรูสีดำขลับเงาวับ ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในงานแต่งพี่ชายที่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่บ้านหลังใหญ่

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ภายในงานตกแต่งด้วยโทนขาวทอง ห้องโถงกว้างถูกเนรมิตเป็นงานแต่งหรูหราสมฐานะ แสงไฟอบอุ่นสะท้อนเข้ากับผ้าซาตินและลูกไม้ของโต๊ะจัดเลี้ยงที่ประดับดอกไม้สดนับพันจากต่างประเทศ

งานเริ่มขึ้นจนเกือบเสร็จพอดี อันที่จริงเขาบอกพ่อแม่ไว้แล้วว่าอาจมาช้าเพราะชินเวลาที่ฝรั่งเศส ต้องปรับเวลานอนใหม่ ซึ่งพ่อแม่เข้าใจและไม่ได้กดดันให้ต้องรีบมา

เขาเดินเข้าไปหาพี่ชายที่กำลังเดินทักทายแขกในงาน ที่เขามองออกตั้งแต่แรกว่ากำลังฝืน การแต่งงานครั้งนี้ถูกจัดขึ้นอย่างมีเหตุผลจำเป็น

“ใส่ชุดนี้ขึ้นเหมือนกันนะเฮีย” เขาเข้าไปทักทายพี่ชายด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“เพิ่งมาถึงเหรอ” เสียงทุ้มของพี่ชาย ‘คิรัน’ เอ่ยถามน้องชาย

“อือ ว่าแต่พี่สะใภ้ผมล่ะไปไหนแล้ว”

“ยืนยิ้มกว้างปากถึงหูอยู่นั่นไง”

เขามองตามสายตาพี่ชายไปยังนาเนียร์ที่กำลังยืนพูดคุยกับแขกด้วยท่าทีเกร็งๆ แต่ก็รับมือได้ดี รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนมุมปากหยัก

“นาเนียร์โตเป็นสาวแล้วสวยดีนะเฮีย ดูคนละคนกับตอนนั้นเลย แปลกใจทำไมเฮียไม่ชอบ” นาเนียร์ตรงสเปกเขาเหมือนกัน ตอนเด็กๆ ช่วงหนึ่งเคยชอบ แต่พอรู้ว่าโตขึ้นนาเนียร์ต้องแต่งงานกับพี่ชายเลยถอยบวกกับตอนนั้นยังเด็กเลยเลิกคิดเรื่องความรักไปง่ายๆ

“แล้วทำไมมึงถึงไม่มาแต่งเอง”

“ดวงเฮียเป็นดวงของคนมีเมีย ไม่ใช่ผม”

“ถ้าจะกวนส้นตีนกูก็กลับฝรั่งเศสไป”

เขาไม่ตอบเพียงแค่ขำเบาๆ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบายๆ สายตาจับจ้องไปยังนาเนียร์ที่เคยเจอกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กอ้วน ทว่าตอนนี้…โตเป็นสาวสวยสะพรั่งไปแล้ว

สวยขนาดพี่ชายเขายังไม่เลิกเกลียดอีก

“แต่จะว่าไปนาเนียร์ก็มีบางมุมที่เหมือน…” เขาเหลือบมองพี่ชาย เมื่อเจอสายตาคมกริบที่มองมาอย่างเอาเรื่อง หลังจากเกือบเผลอหลุดปากพูดชื่อต้องห้ามออกมา “ผมไปหาพ่อแม่ก่อนนะ”

ไม่รอให้โดนไล่ตะเพิดรีบชิงเพ่นหนีก่อน เดินมาก็เห็นแม่ที่ยิ้มหน้าบานและอ้าแขนรอกอดมาแต่ไกล

“ลูกชายแม่กลับมาแล้ววว” คนเป็นแม่อย่าง ‘คาร์เทียร์’ สวมกอดลูกชายด้วยความคิดถึงแถมยังกอดแน่นจนครินทร์ทำหน้าตาเหมือนจะขาดใจ

“แน่นไปคุณนาย”

“โอ๊ะ! ซอรี่จ้ะลูกเทวดา” คาร์เทียร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับลูบหัวลูกชายคนเล็กที่ไม่ได้เจอกันนานเป็นเดือน

“พ่อล่ะครับ”

“นั่นไง” คาร์เทียร์ชี้ไปยังสามีที่กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ “เป็นไงบ้างไปอยู่ฝรั่งเศส ได้สาวผมทองกลับมาสักคนไหม”

“ผมไม่ชอบฝรั่ง ไปอยู่นู่นเหมือนถูกส่งไปขังคุกยังไงก็ไม่รู้ เพื่อนก็ไม่มี คิดถึงอาหารไทยแทบบ้า”

“ก็ลูกทำตัวไม่ดี พ่อทำแบบนั้นถูกต้องแล้ว ดีแล้วที่ได้กลับมาก่อนกำหนด”

“แม่ว่าเฮียกับนาเนียร์จะเป็นยังไงต่อ” เขาไม่พูดถึงเรื่องนั้นแต่พาแม่พูดเรื่องอื่นแทน

“คงสงสารหนูนาเนียร์มากกว่า แม่รู้นิสัยพี่เราดีว่าเป็นคนยังไง คิรันเกลียดนาเนียร์ตั้งแต่เด็กแล้ว ยิ่งมาแต่งงานกันแบบนี้แม่ว่าคงหนักเลย”

เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยืนมองพี่ชายและนาเนียร์ที่กำลังยืนต้อนรับแขกตามคำสั่งของพ่อ

หลังจากครินทร์ร่วมงานแต่งของพี่ชายเสร็จสรรพก็ออกจากงานทันที ชายหนุ่มขับรถมาเพื่อนที่ร้านนั่งชิวแถมทองหล่อที่ชอบมาสิงสถิต

ปึก!