กับดักรัก 8 | ต้องดิ้นรน…

วันต่อมา

มหาลัยวิทยาลัยวาแซร์

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงร้องเท้ากระทบทางเดินของโดมที่เชื่อมไปยังตึกคณะมนุษย์ฯ ร่างบางในชุดนักศึกษาวิ่งหอบเหนื่อยด้วยความเร่งรีบ วันนี้มีการเฉลยพี่รหัส แถมเซลีนยังมาสายเพราะรอรถโดยสารนาน

เมื่อมาถึงทุกคนก็นั่งประจำที่หมดแล้ว ทำให้เซลีนดูโดดเด่นเป็นที่สุด ร่างบางเกิดความประหม่าเมื่อโดนสายตาทุกคนมองมาราวกับตัวเองเป็นตัวประหลาด

“ขอโทษ…”

“มาสายห้านาที” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงเอ่ยกับเซลีนอย่างเอาเรื่อง สายตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่ยกขึ้นดู ‘หนามเตย’ รุ่นพี่คณะและหัวหน้าของคณะเชียร์เอ่ย

“ขอโทษค่ะ เซย์รอรถนาน แถมวันนี้รถก็ติดมากๆ ด้วยค่ะ”

“รถก็ติดทุกวันนั่นแหละ น่าจะเผื่อเวลาดีๆ นี่คือวันสำคัญนะน้อง” หนามเตยยังคงยืนเท้าเอวมองเซลีนด้วยแววตาเหยียดๆ น้ำเสียงไม่ได้ดังมากนัก แต่ทุกคำพูดฟังดูแรงชัดเจนจนคนรอบข้างเริ่มเงียบรอฟังสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ เซย์ไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ตั้งใจ แต่มาสาย?” หนามเตยเลิกคิ้ว มุมปากยกยิ้มเหยียดเล็กน้อย

เซลีนได้แต่ยืนจ๋อย ไม่เข้าใจว่าทำไมบรรยากาศถึงตึงเครียดขนาดนี้ ทั้งที่ก็เป็นแค่การเฉลยพี่รหัส ทำไมต้องทำเหมือนเธอไปเผาบ้านใครมาแบบนั้นด้วย

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบห้อง หลายคนเหลือบมองเซลีน ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“งั้นเธอก็รอเฉลยพี่รหัสรอบสุดท้ายแล้วกัน ยืนตรงนั้นก่อน อย่าเพิ่งไปนั่ง”

คำพูดนั้นทำเอาเซลีนยืนตัวเกร็ง รู้สึกเหมือนกำลังเป็นนักเรียนที่ถูกครูลงโทษให้อยู่หน้าห้อง ทั้งที่คนอื่นนั่งสบายในห้องแอร์

หนามเตยเหลือบตามองเซลีนอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ทำไม พอเห็นหน้าหวานๆ ของน้องปีหนึ่งคนนั้นแล้วมันก็ขัดหูขัดตาไปหมด ยิ่งเห็นพวกรุ่นพี่ผู้ชายเดินผ่านแล้วเหลือบมองเซลีนอยู่เรื่อยๆ ความหงุดหงิดในใจหนามเตยก็ยิ่งพุ่งปรี๊ดขึ้นทุกที

“โอเคทุกคน เดี๋ยวเราจะเริ่มเฉลยพี่รหัสกันอย่างเป็นทางการกันเลยนะ” หนามเตยหันไปจัดแจงบรรยากาศเสียงแจ่มใสในแบบของรุ่นพี่หัวหน้าคณะเชียร์ แต่แววตายังแอบมองเซลีนตลอดเวลา

เวลาผ่านไปสักพัก ชื่อของเพื่อน ๆ หลายคนถูกขานออก บางคู่ก็กรี๊ดกร๊าดกันอย่างดีใจ บ้างก็ยิ้มขำ บางคู่ก็ตัวติดหนึบเหมือนจะเปิดตัวแฟน

“คนสุดท้าย เซลีน พี่รหัสคือ…” เสียงของหนามเตยเว้นวรรคเล็กน้อย แต่ก็แอบเคืองเหมือนกันเพราะพี่รหัสของเซลีน คือ หนุ่มหล่อประจำคณะ “พี่โรม”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เซลีนเบิกตากว้าง ไม่ใช่เพราะรู้จัก แต่เพราะ ‘โรม’ คือประธานชมรมกีฬา หน้าตาดี หุ่นดี และเป็นที่หมายปองของสาวๆ แถมยังเป็นคนที่หนามเตยชอบ

โรมลุกขึ้นแล้วยิ้ม เดินเข้าไปหาหาเซลีน ก่อนจะยื่นของขวัญเล็กๆ ให้เธอ

“ยินดีต้อนรับสู่สายรหัสครับ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับของขวัญจากพี่รหัสมาด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่แล้วเสียงของรุ่นพี่หนามเตยพลันดังขึ้น กลับมาทำให้คนฟังอึดอัดอีกครั้ง

“ครั้งหน้าอย่ามาสายอีกนะคะน้องเซย์ ทำเพื่อนรอนี่ไม่ควร” คำพูดของหนามเตยทำให้บรรยากาศเย็นวูบ

เซลีนชะงัก ดวงตาฉายความสับสนเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเธอไปทำอะไรให้ผิดนักหนา แต่ก็ยังคงก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ

“น้องมาสายห้านาทีเองเตย หยวนๆ ให้น้องหน่อย ทำเหมือนตัวเองไม่เคยมาสายวันประกาศสายรหัส” โรมพูดขึ้นเสียงเรียบ หนามเตยที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจแต่เก็บอาการ

หนามเตยไม่ตอบกลับแต่เดินออกไปหากลุ่มเพื่อนตัวเอง การที่โรมพูดเข้าข้างเซลีน มันยิ่งทำให้หนามเตยไม่ชอบเข้าไปใหญ่

“อย่าไปสนใจเลยเซย์ ต่อให้เซย์มาเร็วก็โดนยัยนั่นหาเรื่องเหมือนเดิม ถ้าคนมันอยากหาเรื่อง อีกอย่างก่อนหน้านี้มีคนมาเร็วกว่าเซย์แค่สองนาที เข้าขั้นสายเหมือนกันยังไม่เห็นยัยนั่นว่าอะไร” โรมพูดให้เซลีนสบายใจ ไม่กังวลกับสิ่งที่หนามเตยพูด

เซลีนยิ้มบางๆ พอดูออกว่าหนามเตยไม่ชอบตัวเอง ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันหนามเตยก็พูดจิกกัดทางอ้อม แถมยังมองด้วยสายตาเหยียดๆ

หลังจากเสร็จกิจกรรม เซลีนมายังโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมแม่ ร่างบางถือถุงส้มที่แม่ชอบมาด้วย เดินตามโถงทางเดินด้วยรอยยิ้ม เธอนับนิ้วรอวันที่แม่ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านมาอยู่ด้วยกันทุกวัน อีกแค่สามวันเท่านั้น…

เธอแทบจะเดินถึงหน้าห้องพักผู้ป่วยของแม่อยู่แล้วเชียว หากไม่ติดที่เสียงล้อเตียงเข็นหมุนด้วยความเร็วสูง และเสียงตะโกนของพยาบาลที่พุ่งมาจากปลายโถง

“ขอทางด้วยค่ะ! ขอทางหน่อย! ผู้ป่วยหมดสติ!”

เซลีนชะงัก แล้วหัวใจพลันหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอเบิกตากว้างในจังหวะที่พยาบาลสองคนเข็นเตียงผ่านตรงหน้า ร่างของคนบนเตียงนั้นคือ…

“แม่!!” เสียงเธอหลุดออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เธอวิ่งตามทันทีโดยไม่สนเสียงห้ามปรามของใครทั้งนั้น

เซลีนวิ่งพรวดตามเข้าไปจนเกือบจะถึงหน้าห้องฉุกเฉิน เธอเห็นแม่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง หน้าซีดขาวจนเลือดฝาดหายไปหมดแล้ว เธอเอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือแม่ไว้ แต่ถูกพยาบาลกันออก

“ญาติรบกวนรอข้างนอกนะคะ”

“มะ…แม่…” เสียงเธอสั่น เธอเริ่มหายใจไม่ทันเหมือนคนจะเป็นลม ขาถึงกับอ่อนจนต้องพิงกำแพง มือข้างหนึ่งยังกำถุงส้มแน่น ราวกับหวังว่ามันจะช่วยยื้อความรู้สึกให้ไม่หลุดลอยไปกว่านี้

เสียงหัวใจเต้นโครมครามในอกดังราวกับระฆังแตก หูอื้อไปหมด น้ำตาเริ่มไหลออกมาทีละหยด โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว

มือบางที่สั่นน้อยๆ จากความตกใจพยายามกดเบอร์โทรหาพี่ชาย เสียงรอสายดังขึ้นในหูหลายครั้งจนเธอเริ่มรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างในช่วงเวลาที่ต้องการใครสักคนที่สุด

(โปรดฝากข้อความ…)

เสียงระบบตอบรับเย็นชาดังขึ้นราวกับตบหน้าเธอเบาๆ ความหวังเล็กๆ ที่คิดว่าอย่างน้อยเจ้าของเบอร์นี้จะรับสายทันทีหายวับไปกับตา

เซลีนค่อยๆ ดึงโทรศัพท์ออกจากหู นิ้วเรียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดวางสายโดยไม่ทิ้งข้อความอะไรไว้เลย