ตอนที่ 8

“สิบทิศคะ….”เสียงหวานไพเราะของเด็กสาววัยสิบเก้าปีที่อยู่ในชุดนักศึกษาที่เสื้อนักศึกษาของเธอตัวเล็กรัดติ้วอวดทรวดทรงองค์เอวของเธอที่มีรูปร่างสุดแสนจะเพอร์เฟคกับกระโปรงทรงเอธรรมดาที่สั้นจู๋ของเธอที่เป็นของมหาลัยเอกชนชื่อดังเอ่ยเรียกชายหนุ่มรุ่นเดียวกันกับเธอที่ตัวสูงกว่าเธอที่เขาและเธอจับมือฉันเพื่อจะเดินไปที่รถของสิบทิศที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถตึกคณะเศรษฐศาสตร์

“ครับ….ยี่หวา…”ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ผู้หญิงข้างกายที่เขาจับมือเธอกุมไว้ตลอดทางเดินไปยังลานจอดรถของมหาลัยเอกชนชื่อดังเพื่อจะพาเธอไปส่งที่บ้านของเธอ สิบทิศและหวันยิหวาเป็นแฟนกันมาได้สองอาทิตย์แล้ว ทั้งคู่เรียนอยู่มหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะทั้งคู่เป็นเดือนและเป็นดาวของมหาลัยคู่กัน

“วันนี้วันอะไรคะ?”หวันยิหวาเอ่ยถามแฟนของเธอพลางยิ้มหวานหยดย้อยทันทีที่เธอนึกคิดได้ เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวใสอมชมพูนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวานน่าทะนุถนอม

“วัน…วัน…วันอะไรนะ^_^”สิบทิศแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ทั้งๆที่เขารู้ว่ามัันคือวันเกิดของเขาเอง คนอะไรจะจำวันเกิดตัวเองไม่ได้ล่ะ

“วันเกิดสิบทิศยังไงล่ะค่ะ^_^”หวันยิหวาหรือยี่หวายิ้มหวานให้สิบทิศ สิบทิศก็ทำได้เพียงแต่ยิ้มกว้างตามใจคนตัวเล็ก ตลอดระยะทางที่พวกเขาเดินไปที่ลานจอดรถมีสายตาของผู้หญิงมากมายที่หันไปมองหวันยิหวาอย่างนึกอิจฉากับหุ่นที่แสนจะเพอร์เฟคของเธอแถมข้างกายเธอยังมีหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะและเดือนมหาลัยข้างกาย

“อ่ะ…จริงด้วยสิ^_^”

“แล้วคืนนี้ยี่หวาว่างรึเปล่าครับ?”

“ว่างค่ะ^_^”

“พี่ปอนไม่อยู่ค่ะ….”

“ไปไหนครับ?”

“ติดประชุมที่คณะและก็จะไปทำโปรเจ็คต่อที่บ้านเพื่อนค่ะ^_^”หวันยิหวาตอบสิบทิศไปอย่างไม่ได้คิดอะไร ปอนที่เธอพูดถึงคือพี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกับเธอ ทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่เสียตั้งแต่ปอนอายุสิบเจ็ดหวันนิหวาอายุสิบห้า ปอนจึงต้องทำหน้าที่ดูแลน้องสาวผู้น่ารักและอ่อนต่อโลกอย่างหวันยิหวา เขาจึงต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อส่งทั้งตัวเองและน้องสาวเรียนโดยมีพีเคเพื่อนรักคอยยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่เป็นประจำ

“งั้น….คืนนี้ยี่หวาทำเค้กให้เราทานหน่อยได้ไหมครับ^_^”

“สิบทิศอยากทานเค้กเหรอคะ^_^”

“ได้สิค่ะ….ยี่หวาจะทำสุดฝีมือเลย^_^”ยี่หวาพลางยิ้มร่ายกมือขึ้นมากำมือด้วยสีหน้ามุ่งมั่น โดยมีสิบทิศที่มองยี่หวาและยิ้มกริ่มออกมา คืนนี้เขาจะต้องทำให้หวันยิหวาเป็นของเขาให้ได้เพื่อปิดดีลและเก็บเงินห้าหลักขึ้นจากเพื่อนๆของเขา

อีกด้านหนึ่งของมหาลัย ER

ห้องประชุมเฮดว๊ากคณะ วิศวกรรมศาสตร์…

ตึกE

19:30น.

พรึบ

“ไอ้ปอน….”เสียงทุ้มที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประจำที่หัวหน้าของเฮดว๊ากเอ่ยเรียกชายหนุ่มหน้าตาหล่อตี๋ที่ก้มหน้าก้มตาลอกการรายงานเพื่อนอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ