บทที่ 170 ยืนยันความสัมพันธ์กับเสด็จอา

เย่จายซิงใช้ไฟพิลึกห่อราชากู่เอาไว้ ราชากู่พยายามต่อสู้ดิ้นรนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง นางถึงขนาดสามารถรับรู้ถึงความบ้าคลั่งดุร้ายของมัน

นางไม่สามารถนำราชากู่คายออกมาได้อีก เช่นนี้ก็จะล้มเหลวเนื่องจากขาดความพยายามครั้งสุดท้าย ความพยายามที่ทุ่มเทลงไปล้วนสูญเสียไปเปล่า ๆ ไม่มีความลังเลเลยสักนิดเดียว นางบีบบังคับเลือดหงส์แท้บริเวณหน้าอกออกนำมาห่อหุ้มราชากู่

มีเลือดหงส์แท้ควบคุม ความพยายามดิ้นรนของราชากู่น้อยลงไปมากตามที่คิดไว้ นางรู้สึกโล่งอก แต่กลับนึกไม่ถึงว่าราชากู่จะเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวพุ่งพรวดอย่างรวดเร็วอย่างคาดไม่ถึง ไหลเข้าไปที่ลำคอของนาง

ถึงแม้จะมีไฟพิลึกและเลือดหงส์แท้ห่อหุ้มเอาไว้อยู่ แต่ความรู้สึกที่ตะขาบขนาดใหญ่ประเภทนั้นเจาะลงไปในท้องนั้นช่างทำให้คนรู้สึกคลื่นเหียนอยู่บ้างเล็กน้อยจริงๆ

“อ้าปาก”

สีหน้าของโม่เสิ่นยวนเย็นชาและเด็ดขาด

นางอ้าปากโดยไม่รู้ตัว เขาหยดเลือดของหัวใจเข้าไปในปากนางสองสามหยด เลือดตามหาร่องรอยของราชากู่เจออย่างรวดเร็ว กลายเป็นวงกลมสีแดงลูกหนึ่ง ห่อหุ้มเอาไว้อยู่ชั้นด้านนอกสุด

ทำให้ราชากู่ไร้หนทางก่อความวุ่นวายได้ชั่วคราว

นางนำโอสถกู่ยวนสองเม็ดคายออกมา หยิบโอสถออกมาใหม่อีกสองเม็ด ตนเองกินหนึ่งเม็ด อีกเม็ดให้เขา:

“เสด็จอา นี่เป็นโอสถสำหรับขจัดพิษของโอสถกู่ยวน”

เขาไม่ได้รับ เพียงแค่ขมวดหว่างคิ้วแล้วมองนางด้วยความเด็ดขาด

นางถูกมองจนใจฝ่อบ้างเล็กน้อย เอ่ยกล่าว: “เสด็จอา ท่านอย่าโมโห เมื่อครู่สถานการณ์พิเศษ ถ้าหากให้มันกลับไปในร่างกายของท่านอีกครั้ง อาจจะทำให้ท่านพิษกำเริบได้อีก จะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง”

ยิ่งกว่านั้นเป็นเพราะเรื่องอายุขัย ภายในใจของนางรู้สึกผิด หวังว่าจะสามารถช่วยเหลือได้

ริมฝีปากบางของเข้าเม้มเล็กน้อย: “ข้ายอมพิษกำเริบ ก็ไม่หวังให้เจ้ามาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้”

“ข้าทราบดี ตอนนั้นวิตกกังวลนี่นา”

ท่าทางของเสด็จอาโมโหเช่นนี้ นางยังได้เห็นเป็นครั้งแรก ช่างเคร่งขรึมจริงจัง

โม่เสิ่นยวนถอนหายใจ เอ่ยกล่าว:

“โชคดีที่เจ้าใช้ไฟพิลึกนำมันทั้งหมดห่อหุ้มเอาไว้ มิเช่นนั้นราชากู่นี้คงเจริญเติบโตอยู่ในร่างกายของเจ้า วันหลังเจ้าจะเข้าใจความเจ็บปวดทรมานเมื่อพิษกำเริบ น้องซิง ต่อไปเจ้าอย่าได้วู่วามเช่นนี้ ข้าจะคิดหาวิธีหาไฟพิลึกที่ระดับสูงกว่านี้มาให้เจ้า ถ้าหากสามารถหลอมรวมไฟพิลึก การสังหารราชากู่ก็จะกลายเป็นง่ายดายมากขึ้น”

เย่จายซิงพยักหน้าเห็นด้วย

เขานำนางดึงเข้ามาโอบกอด จูบไปที่เส้นผมสละสลวยของนาง เอ่ย: “น้องซิง โทษข้าที่สังหารนางไม่ได้ อีกทั้งนางก็อาจจะไม่ใช่ผู้ที่ควบคุมกู่ ต่อให้สังหารนางไปแล้ว ไม่แน่ว่าราชากู่ก็อาจจะไม่ตาย”

นางรู้ว่าคนที่เขาเอ่ยถึงนั้นคือผู้ใด คือแม่เลี้ยง

แม่เลี้ยงถือกำเนิดมาจากเผ่าโฮ่วาน เผ่าโฮ่วานเชี่ยวชาญการเลี้ยงกู่ ราชากู่ย่อมจะต้องเป็นผลงานของแม่เลี้ยงอย่างแน่นอน แต่ทว่าแม่เลี้ยงคงไม่โง่ขนาดที่จะควบคุมกู่ด้วยตนเอง อย่างเช่นกู่ที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่ดั่งเช่นราชากู่ชนิดนี้จะต้องใช้จิตใจและเลือดของตัวเองในการเลี้ยงดู กู่ถ้าหากเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นมาผู้ที่ควบคุมกู่ก็อาจจะถูกแว้งกัดจนตายได้ แม่เลี้ยงไม่มีทางเสี่ยงอันตรายนี้อย่างแน่นอน

“ไม่เป็นไร ท่านก็บอกแล้ว หลอมรวมไฟพิลึกให้แข็งแกร่งก็จะสามารถสังหารราชากู่ได้ ตอนนี้ราชากู่ยังทำร้ายข้าไม่ได้ในขณะนี้ ไม่จำเป็นต้องกังวล”

เมื่อราชากู่ตาย นางก็จะหาวิธีทางแก้ไขปัญหาเรื่องอายุขัยของเขา นอกจากโอสถเซียนแล้ว ยังจะต้องมีวิธีอื่นๆอีกอย่างแน่นอน

“น้องซิง พวกเราอยู่ด้วยกันเถอะ”

โม่เสิ่นยวนเอ่ยกล่าวที่ข้างหูของนาง ใจดวงหนึ่งลอยขึ้นไปสูงแล้ว

เขากลัวนางปฏิเสธ

ครั้งนี้นางเป็นฝ่ายรุก ทำให้เขารู้สึกบางอย่างว่านางได้รับช่วงต่อภาพลวงตาของตนเอง ฉะนั้นเขาจึงส่งเสียงเอ่ยถามออกมาโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายของเย่จายซิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ขับไล่ แต่รู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อยที่อยู่ๆเขาก็พูดหัวข้อนี้ขึ้นมา

ไม่รู้ว่าใจเต้นเพราะเหตุใด แล้วก็เต้นเร็วขึ้น

อยากอยู่ด้วยกันหรือไม่?

ที่ก้นบึ้งลึกของหัวใจนางมีเสียงหนึ่งบอกว่าอยาก

คาดไม่ถึงว่าไม่มีความคิดที่คิดอยากปฏิเสธเขาเลยแม้แต่นิดเดียวในทันที

ตนเองก็ชอบเขาโดยแท้จริง

“ได้”

นางเงยหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาลึกของเขา กล่าว: “เช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันเถอะ”

นับจากวันนี้ไป เขากับนาง ก็คือความสัมพันธ์คู่รักแล้ว

ในชั่วพริบตาเดียว ดวงตาของโม่เสิ่นยวนก็ย้อมไปด้วยความปีติยินดีและตื่นเต้นอย่างรวดเร็ว กอดเอวของเอาไว้แล้วยกนางขึ้นมาหมุนไปรอบๆ กล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ: