บทที่ 177 สำคัญตัวเองเกินไป

องค์หญิงหลิวอิ๋งล้มอยู่บนพื้น

ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ในนั้นรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก

เสวียนเจ๋อเป็นถึงอสูรเทพที่ก่อนหน้านั้นยังแสดงแววตาดูหมิ่นเหยียดยามผู้คนในนั้น ยังดูถูกว่าเป็นพวกมนุษย์โง่เขลา

คาดไม่ถึงเหมือนว่าถูกสิ่งใดทำให้ตกตระหนกตกใจ สี่ขานั้นแผ่ลงบนพื้นและยังสะบัดองค์หญิงทิ้งลงและบินเตลิดออกไป

“องค์หญิง ท่านได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าเพค่ะ”

โจอวเหม้ยวิ่งเข้าไปคนแรกเพื่อจะพยุงองค์หญิง เพื่อไม่ให้พลาดโอกาสที่จะประจบองค์หญิง

องค์หญิงหลิวอิ๋งสะบัดมือนางออกด้วยสีหน้าอารมณ์เสีย แล้วลุกขึ้นยืนเอง

เจ้าเป็นอะไรไป!

องค์หญิงกำลังสื่อสารกับอสูรเทพของตน

นางรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวของอสูรเทพ การคุกเข่าลงกราบของอสูรเทพนั้นเหมือนจะบ่งบอกถึงการยอมเป็นผู้น้อย ท่าทีเหมือนตอนที่เสวียนเจ๋อพบเจออสูรเทพมังกรเขียวของเสด็จอาเป็นครั้งแรก นั้นเป็นเพราะความเกรงกลัวของอสูรเทพที่มีต่ออสูรศักดิ์สิทธิ์

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือท่าทีครั้งแรกที่พบเจออสูรศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้เกิดความหวาดกลัวรุนแรงถึงเพียงนี้

นางผู้เป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเทพมังกร เป็นครั้งแรกที่ต้องเสียหน้าถึงเพียงนี้

ที่อสูรเทพเสวียนเจ๋อข้างกายไม่เชื่อฟังนาง และยังลงไปคุกเข่าสั่นพะงาบทำให้นางเสียหน้ายิ่งนัก!

ผ่านไปสักพัก อสูรเทพเสวียนเจ๋อถึงเงยหน้าขึ้นมา แววตายังเต็มไปด้วยความหวาดผวา ผู้คนได้เห็นเช่นนั้นแล้วรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ที่สามารถทำให้อสูรเทพนั้นกลายสภาพเป็นเช่นนี้ หรือจะมีอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งกว่าอสูรเทพ?

มันไม่น่าจะเป็นไปได้

อสูรเทพประจำกายของเซ่าตี้คืออสูรเทพมังกรเขียว แต่เซ่าตี้เป็นเสด็จอาขององค์หญิง การพบหน้ากันของอสูรศักดิ์สิทธิ์กับอสูรเทพนั้นน่าจะ

ไม่น้อย ไม่น่าจะมีผลที่รุนแรงขนาดนี้

ถ้าที่นี่มีอสูรศักดิ์สิทธิ์อยู่จริง ผู้คนเยอะถึงเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะรับรู้ไม่ได้

ยกเว้นเพียงแต่ว่าการฝึกตนของอสูรศักดิ์สิทธิ์เกิดอาเพศขึ้นมา เลยทำให้บ้าคลั่งเช่นนี้?

องค์หญิงหลิวอิ๋งไม่รู้ว่าคนรอบกายคิดสิ่งใดอยู่ นางจับญาณไปที่หน้าผากเพื่อถามอสูรเทพเสวียนเจ๋อว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายหญิง เมื่อสักครู่ข้ารู้สึกได้ถึงรัศมีแรงกล้าของอสูรเทพไป๋เจ๋อจากอดีตกาล”

เสวียนเจ๋อและนางสามารถส่งจิตสัมผัสกันได้ น้ำเสียงของมันยังแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

บรรพบุรุษอสูรสักดิ์สิทธิ์เสวียนเจ๋อนั้นมีสายเลือดสัมพันธ์ของอสูรเทพไป๋เจ๋ออยู่ จะว่าเป็นญาติห่างๆก็ไม่ใกล้เคียง

ถึงแม้ชื่อของเสวียนเจ๋อนั้นจะมีอักษรว่าเจ๋อ แต่ทั้งสองนั้นยังห่างกันมาก ท่านไป๋เจ๋อคืออสูรเทพที่ยิ่งใหญ่ติดหนึ่งในสิบ ในอดีตกาลนั้น

เสวียนเจ๋อนั้นมิอาจเทียบชั้นกับอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นเพราะบรรพบุรุษนั้นได้สร้างสัมพันธภาพขึ้นมากลายเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์

องค์หญิงหลิวอิ๋งยังคงนั้นตื่นตระหนก

อสูรเทพไป๋เจ๋อ?!

เท่าที่นางทราบ ทั่วผืนแผ่นดินใหญ่นี้มีอสูรเทพเพียงสองตัว หนึ่งคืออสูรเทพมังกรเขียวที่เป็นเสด็จอาและสองคืออสูรเทพกิเลนของอ๋องเซ่อเจิ้งที่อยู่ในแคว้นเล็ก

ตอนนั้นนางมีความคิดจะกำจัดอสูรเทพกิเลน นางได้สั่งการให้คนไปฆ่าอ๋องเซ่อเจิ้งเพื่อจะชิงอสูรเทพกิเลนมา แต่คนที่ถูกส่งไปหลายชุดนั้นกลับโดนสังหารอย่างไม่เป็นท่า

นางเตรียมการไว้ว่าจะเป็นผู้ลงมือชิงอสูรเทพมาด้วยตัวเอง อ๋องของแคว้นเล็กเช่นนั้น ไม่ได้อยู่ในสายตานางเลยสักนิด

“ไป๋เจ๋ออยู่ที่ไหน!”

นางรีบถามขึ้นมา

การล้มลงครั้งนี้ ถ้าสามารถได้มาซึ่งอสูรเทพที่ยังไม่มีเจ้าของนั้นจะดีแค่ไหน

อสูรเทพเสวียนเจ๋อตอบว่าไม่รู้ รู้สึกได้แค่ว่ามีแสงอำมหิตมาจากแดนไกลที่สื่อสายสัมพันธ์ถึงมันได้ มันทำได้เพียงยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาและไม่กล้าที่จะไปสืบสาวเอาความ

“ไร้ประโยชน์สิ้นดี!”

องค์หญิงหลิวอิ๋งได้คำตอบเช่นนั้น นางด่าอยู่ในใจ

“องค์หญิงท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”