ตอนที่ 18
บทที่ 18 เจ้าเห็นแก่สาวงามไม่เห็นแก่เพื่อน
October 22, 2026
เย่จายซิงกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จึงหัวเราะออกมา ชื่อเจ้าแดงก็เป็นชื่อที่น่าขำอยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าน้องชายของนางจะพ่นน้ำออกมาใส่หน้าลั่วกูหยุนอีก
“หัวเราะออกมาเถิด อีกเดี๋ยวหมอก็จะไปฝังเข็มให้เจ้าแล้ว ข้าจะรักษารเจ้าอย่างดีเชียวล่ะ ฮึ!”
ลั่วกูหยุนตั้งใจย้ำคำว่า “รักษา” สองคำนี้โดยการเน้นเสียง
เย่จายซิงสั่งให้สาวใช้ออกไปก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องรักษาให้ข้าแล้วก็ได้ เพราะข้าได้แก้ปัญหาให้ตัวเองไปบ้างบางส่วนแล้ว”
นางไม่กลั่วคำขู่ของเขา นางไม่ใช่ว่าไม่กลัวการฝังเข็ม แต่ต่อให้ฝังเข็มก็ไม่ได้หมายความว่าจะเห็นผลได้เร็วเท่ายาที่นางกลั่นเอง
“จะคุยโม้อะไรก็ควรต้องใช้ความคิดหน่อยนะ ยื่นมือของเจ้าออกมา หมอเทวดาจะทำการตรวจชีพจรให้เจ้าเดี๋ยวนี้”
ลั่วกูหยุนเบะปาก เพราะเขาไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด ร่างกายของนางแย่ขนาดนั้น เมื่อวานตอนที่เขาจับชีพจรให้นางก็พอรู้อะไรๆ บ้างแล้ว
ลั่วกูหยุนตรวจชีพจรให้นาง เย่จายซิงจึงยื่นมือออกมาให้เขา
จวินหยวนมองลั่วกูหยุนอย่างด้วยสายตาเย็นยะเยือก ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าการสัมผัสโดนตัวเย่จายซิงเป็นเรื่องผิดบาปใหญ่หลวงจนเขารู้สึกกังวลใจ
“เจ้าอย่ามองข้าแบบนี้สิ ข้าก็แค่จับชีพจรให้นางเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรให้นางเสียหายสักหน่อย”
นี่มันเรียกว่าเห็นสาวงามแล้วลืมความเป็นเพื่อน ตนคือคนที่สวรรค์ตั้งใจส่งมาให้ทำการรักษาแก่เขาโดยเฉพาะ แต่เขากลับเห็นสาวงามสำคัญกว่าตนเสียได้
ประเด็นที่สำคัญที่สุดอยู่ที่เย่จายซิงก็ไม่ได้สวยเสียด้วย!
ต้องตรวจสายตาให้เขาหน่อยเสียแล้ว
“ช้าก่อน”
ในขณะที่มือของลั่วกูหยุนกำลังจะสัมผัสโดนข้อมือของเย่จายซิงอยู่นั้นเอง จวินหยวนก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าออกมาคลุมมือของนางเอาไว้
“เจ้าตรวจชีพจรได้แล้ว”
เย่จายซิง : ……
นี่มันยุคศักดินาประเภทไหนกัน!
ลั่วกูหยุน : ……
ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้
“บนมือของเจ้ามีน้ำลาย”
จวินหยวนกล่าวเสียงแข็ง แต่น้ำเสียงทุ้มลึกของเขาน่าฟังอย่างยิ่ง
เย่ยู่หยางหน้าแดง : ......
หากมีอุโมงค์ใต้ดิน ข้าก็จะมุดหัวเข้าไป!
“ข้าก็แค่อยากจะตรวจชีพจรเท่านั้น ทำไมมันยากขนาดนี้!”
ลั่วกูหยุนกัดฟันกรามแน่น สุดท้ายก็วางมือลงเพื่อตรวจชีพจรของเย่จายซิงจนได้
ต่อจากนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป โดยจ้องนางอย่างเหลือเชื่อ “เดี๋ยวนะ! เส้นเลือดของเจ้าไม่มีอะไรอุดตันแล้ว! เป็นไปได้อย่างไร เห็นชัดๆ ว่าเส้นเลือดถูกอุดตันไปหมดแล้ว”
“ใช่แล้ว ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”
เย่จายซิงเผยอยิ้มแล้วกล่าวว่า “ก็แค่ยาชะล้างไขกระดูกก็เท่านั้น”
“เป็นไปไม่ได้! ยาชะล้างไขกระดูกไม่มีทางมีประสิทธิภาพดีขนาดนี้!”
ลั่วกูหยุนส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักยาชะล้างไขกระดูก ว่ากันว่าสามารถชะล้างไขกระดูกและเส้นเลือดได้ แต่อันที่จริงแล้วไม่ได้มีประสิทธิภาพดีขนาดนั้น มันทำได้เพียงแค่ขจัดสิ่งแปลกปลอมในร่างกายเท่านั้น โดยมากมักจะใช้กับสตรีเพราะมีส่วนช่วยให้ผิวสุขภาพดีขึ้น
เย่จายซิงเลิกคิ้วแล้วกล่าวอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไร “ยาที่ข้ากับท่านพูดถึงคือยาชะล้างไขกระดูกตัวเดียวกันหรือไม่”
“จะไม่ใช่ได้อย่างไร หรือว่ายาชะล้างไขกระดูกมีหลายประเภท?”
ระหว่างที่กล่าว ลั่วกูหยุนก็หยิบยาชะล้างไขกระดูกออกมาจากถุงเก็บของ
ยาที่หยิบออกมาเป็นเพียงแค่ยาสีส้มขั้นสองเท่านั้น
ยาชะล้างไขกระดูกขั้นสองเท่านั้นเองหรือ น่าจะมีบางอย่างไม่ถูกต้องเสียแล้ว
นางแสร้งทำเป็นหยิบออกมาจากแขนเสื้อ อันที่จริงแล้วคือหยิบยาชะล้างไขกระดูกออกมาจากโซน
ตอนที่นางหยิบออกมา ลั่วกูหยุนก็รับไปด้วยสีหน้าตกตะลึงงัน “ยาชะล้างไขกระดูกของเจ้าเป็นถึงขั้นห้าเชียวหรือ กลิ่นๆ นี้คือยะล้างไขกระดูกไม่ผิดแน่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ต่างออกไป”
“ไหนท่านลองบอกสูตรยาไขกระดูกมาหน่อยสิ” เย่จายซิงเองก็สงสัยเช่นกัน ทำไมยาที่กลั่นจากโซนถึงต่างจากยาที่กลั่นจากโลกข้างนอก
ลั่วกูหยุนรีบสาธยายออกมาทันที