บทที่ 186 ท่านพี่ซุนไม่ได้ชอบท่านแล้ว

องค์หญิงหลิงหยุนเพียงแย้มยิ้มออกมาด้วยความเย็นชา

“เย่เจียหยู ข้าละไม่รู้เลยว่า เป็นเพราะเจ้าที่มีใจขวัญกล้าเทียมฟ้าหรือว่ามีที่พึ่งพิงจึงไม่คิดเกรงกลัวเช่นนี้! แม้แต่สีขาวตระกูลเจ้ายังกลับคำเป็นดำได้ พวกเจ้าคิดว่าศาลปกครองเป็นสถานที่ที่ให้พวกเจ้าเล่นแง่ได้งั้นหรือ?”ทั้งในและนอกเฉินตูล้วนแต่มีศาลปกครองตั้งอยู่ เพื่อเอาไว้ตัดสินว่าสิ่งใดถูกหรือผิด เพื่อใช้แก้ไขปัญหาหรือไขคดีต่างๆที่เกิดขึ้นที่ใดมีมนุษย์ที่นั่นย่อมมีปัญหาข้อพิพาท ไม่เพียงแต่บนโลกของปุถุชนธรรมดา แม้แต่โลกของเทพญาดาต่างล้วนแต่มีปัญหาเช่นเดียวกัน

อีกทั้งภายใต้อำนาจขององค์จักรพรรดิแล้ว ขุนนางทั่วทั้งเฉินตูล้วนแต่ทำงานด้วยความเที่ยงตรง ยุติธรรม ไม่มีผู้ใดหาญกล้าเข้ามาใช้อำนาจในทางที่มิชอบอย่างแน่นอนเว้นแต่ว่า พวกเย่เจียหยูคิดว่าสามารถไปติดสินบนจ้าวนครได้งั้นหรือ?เป็นเรื่องที่น่าขันยิ่งนัก!

“ องค์หญิงเพคะ พระองค์โปรดอย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์รับไม่ได้ถึงได้ตั้งใจกระทำเช่นนี้ ทว่า พี่ซุนมิได้ชอบท่านแล้ว ในคราก่อน ก็เป็นท่านที่บอกกับหม่อมฉันเองว่าพระองค์มิชอบพี่ซุนแล้วเช่นกัน แต่เป็นเพราะว่า พระองค์ต้องการไหว้วานให้พี่ซุนช่วยจัดการบางอย่างให้กับท่าน ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว องค์หญิงท่านก็วางมือเถิด อย่าได้กระทำเรื่องให้มันไม่น่าดูเลยเพคะ”เย่เจียหยูพลันกล่าวออกมาด้วยท่าทีมีเหตุผลคำพูดที่กล่าวออกมาอย่างมีนัยยะเช่นนี้ กล่าวหาว่าสิ่งที่องค์หญิงหลิงหยุนพูดออกมาทั้งหมด เป็นเพราะว่าพระนางเกลียดแค้นเย่เจียหยูถึงได้กระทำออกมาเช่นนี้ เพื่อมิให้ซุนหยวนชิ่งเชื่อคำพูดของนางซุนหยวนชิ่งในยามนี้ชมชอบเย่เจียหยู เขาย่อมเชื่อในคำพูดของนาง รวมไปถึงเมื่อวานที่เขาล่วงรู้เรื่องของเซื่ยซือห้าวที่เกิดจาก “แรงรักแรงแค้น”เช่นนั้นแล้ว เขาหาได้รู้สึกแปลกใจอันใดไม่ ทั้งยังมารออยู่ที่ศาลปกครองในวันนี้ เพื่อให้จ้าวนครยืนยันความบริสุทธ์กลับมาให้เย่เจียหยูอีกด้วย จักได้ไม่มีผู้ใดคิดนอกเรื่องอีก“หลิงหยุน เจ้ามิต้องมาดึงดันคิดจะก่อความวุ่นวายที่นี่อีกแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปที่ศาล หากเจ้าจะไปก็ไป หากมิไปก็กลับไปเสีย แต่ข้าจะขอเตือนเจ้าเอาไว้ ต่อไปนี้เจ้าอย่าได้ริคิดอาจมาใส่ร้ายป้ายสีหยูเอ๋อร์อีกเป็นอันขาด!”องค์หญิงหลิงหยุนเพียงส่งยิ้มออกมาด้วยความเย็นชา พร้อมกับก้าวนำไปก่อนในทันทีนางย่อมต้องไปอยู่แล้ว ไม่เพียงเท่านั้น นางยังจะเรียกคนจากสมาคมปรมาจารย์กลั่นยาขั้นสูงมาร่วมด้วยเช่นกัน นางอยากจะรู้ยิ่งนักว่าเย่เจียหยูจะปากหนักไปได้สักกี่น้ำ

“นางน่ารังเกียจเกินไปแล้ว หยูเอ๋อร์ เจ้ามิต้องเสียใจไป ต่อไปนี้การกลั่นยาข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง ส่วนคนในสมาคมนั้น เจ้าไม่ต้องไปคบหากับพวกเขา !”เมื่อซุนนหยวนชิ่งเห็นเย่เจียหยูมีท่าทางโศกเศร้าเสียใจนั้น ก็รีบร้อนเอ่ยปลอบใจนางในทันที