บทที่ 188 นี่เป็นรอยหยดเลือดพรหมจรรย์ของนาง

“ก็แค่ผ้าเช็ดหน้าเพียงผืนเดียว จะนับว่าเป็นหลักฐานได้อย่างไรกัน? ช่างน่าขันยิ่งนัก!”

นางเสิ่นพลันมองไปที่เซี่ยซือห้าว พร้อมทั้งยิ้มเยาะออกมา เสมือนกับนางเดาได้ว่าเซี่ยซือห้าวมิได้มีหลักฐานชิ้นอื่นอีกแล้ว จึงได้นำผ้าเช็ดหน้ามาประสมประเสให้ครบจำนวนเช่นนี้“ท่านป้าสะใภ้รอง นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าของพี่รองจริงๆเจ้าค่ะ ด้านบนมีชื่อของนางปักอยู่”เย่จายซิงที่นั่งอยู่ข้างกัน พลันกล่าวออกมาด้วยท่าทีเฉยเมยเมื่อได้ยินเสียงของนางนั้น เซี่ยซือห้าวพลันหันขวับในทันทีเสียงนี้ เหตุใดช่างคุ้นหูนัก!อีกทั้ง นางยังเรียกนางเสิ่นว่าป้าสะใภ้รองอีก หรือว่า นางคือเย่จายซิง?บนใบหน้าของเซี่ยซือห้าวพลันปรากฏคำว่าไม่น่าเชื่อเอาไว้ในทันที ยามที่เขาเดินเข้ามานั้น เขาก็ได้สะดุดตากับนางแล้ว อีกทั้งนางยังรูปร่างงดงามอีกด้วย งามเสียจนเย่เจียหยูสองพี่น้องคู่นั้นมิอาจนำมาเปรียบได้อีก หากเป็นบุรุษละก็ อย่างไรก็ไม่อาจไม่มองไปที่นางได้ในที่แรกเขายังรู้สึกสงสัยอยู่เลย เหตุใดสตรีนางนี้ถึงดูคุ้นหน้าคุ้นตายิ่งนักหากแต่เขามิคิดเลยว่า นางคือสตรีอัปลักษณ์เย่จายซิง!แล้วปานแดงเปื้อนใหญ่บนใบหน้าของนางเล่า? หายไปไหนแล้วล่ะ?ยามรักษาจนปานแดงหายไปแล้ว นางงดงามถึงเพียงนี้เลยหรือ? !ภายในใจของเซี่ยซือห้าวพลันแปลกใจและรู้สึกตื่นเต้นไปในคราเดียวกัน อีกทั้งเขายังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจปะปนไปกับความรู้สึกผิดอีกด้วยในยามนั้น เย่จายซิงหลงรักเขาเพียงข้างเดียว ถ้าหากในครานั้น ทั้งเขาและนางได้อยู่ด้วยหันแล้วละก็ คงจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาใช่หรือไม่?เย่จายซิงที่งดงามถึงเพียงนี้ ขอเพียงเขาได้มองทุกวันย่อมไม่มีทางรู้สึกเบื่อหน่าย เช่นนั้น เขาย่อมไม่มีทางไปมองเย่เจียหยูที่หน้าตาดาษดื่นเป็นแน่!ในใจของเซี่ยซือห้าวในยามนี้กำลังตบตีกันเป็นพลันวัน ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของเย่เจียหยูจึงดังขึ้นมา“ไม่! นั่นมิใช่ผ้าเช็ดหน้าของข้า! ต้องเป็นของปลอมที่เขาทำขึ้นมาแน่!”

“ใบทะเบียนสมรสพวกเจ้าก็หาว่าเป็นของปลอม แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าที่เจ้าลงมือปักด้วยตนเอง เจ้ายังกล้าบอกว่าเป็นของปลอมอีกหรือ!”เซี่ยซือห้าวรู้สึกโมโหเป็นอย่างยิ่ง พร้อมกับแบผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดในมือออกมาแล้วจึงกล่าวด้วยท่าทีเกลียดแค้นว่า“แต่เลือดของเจ้า เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่ใช่เลือดของเจ้าเองใช่หรือไม่! นี่เป็นหยดเลือดหยวนหยินที่เจ้ากับข้ามีความสุขด้วยกันในคืนนั้นอย่างไรล่ะ ข้าเก็บมันไว้อย่างดีเชียว !”

เมื่อเซี่ยซือห้าวพูดจบนั้น ทุกคนที่อยู่โดยรอบพลันตกตะลึงไปในทันทีผู้ใดก็ไม่มีใครคาดคิดว่า ผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดนั้น จะเป็นหยดเลือดหยวนหยินของเย่เจียหยู!หยดเลือดหยวนหยิน ก็คือหยดเลือดพรหมจรรย์หยวนหยินของสตรีที่เป็นผู้ฝึกตนนั้น นับว่ามีความสำคัญเป็นอย่างมาก หากว่าสตรีผู้ฝึกตนมีร่างกายที่เหมาะกับเป็นเตาหลอมแล้วไซร้ หยดเลือกหยวนหยินยังสามารถเป็นช่วยเสริมพลังปราณภายในให้กับบุรุษได้ดีอีกด้วยในปัจจุบันนี้เลือดพรหมจรรย์ของสตรีถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอย่างมาก หากในยาที่แต่งงานกันไปแล้วนั้น ผู้เป็นสามีไม่พบเจอเลือดพรหมจรรย์แล้วละก็ ฝ่ายสามีสามารถทำการหย่าร้างสตรีได้เช่นเดียวกันทุกคนจึงเบนสายตาไปทางเย่เจียหยูไปในทันที พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยการดูหมิ่นเหน็บแนมมากมาย“ไม่! นั่นไม่ใช่เลือดของข้า ผู้ใดจะไปรู้กัน เจ้าอาจจะเอาเลือดอะไรมาเช็ดบนผ้าเช็ดหน้าก็เป็นได้!”สีหน้าของเย่เจียหยูพลันซีดลงไปในทันที พร้อมกับรีบร้อนแก้ตัวเป็นพลันวัน