บทที่ 204 อยู่กับเสด็จอาดีจังเลย

เมื่อมองไปที่ชั้นหนังสือที่อยู่ข้างหน้า เย่จายซิงผู้รอบรู้ก็ค่อยๆ อ้าปากของเขาขึ้น

“เสด็จอา หนังสือพวกนี้ตั้งแต่เมื่อหลายร้อยหลายพันปีก่อนงั้นรึ? ”

มีหนังสือที่สืบทอดมาแต่โบราณไม่มากนัก หากหนังสือเหล่านี้มีอายุหลายร้อยหลายพันปีแล้วและหากได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดีก็มีค่ามากกว่าเม็ดยาวิเศษบางตัวนับไม่ถ้วน

หากมีสูตรยาโบราณหายไปบ้าง นางคงจะยิ่งดีใจ

โม่เสิ่นยวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของนาง :

“ใช่ ข้าเพิ่งอ่านมา ทั้งหมดเป็นหนังสือที่หลงเหลือเมื่อหลายร้อยหลายพันปีก่อน บางเล่มเป็นหนังสือราชวงศ์จากอาณาจักรโบราณ นอกจากนี้ยังมีวิชา สูตรยา คัมภีร์ค่ายกล คัมภีร์กลั่นภัณฑ์ และคัมภีร์คาถา”

“สมกับเป็นอาณาจักรที่โหดเหี้ยมจริงๆ! ”

“อืม พระราชวังใต้ดินแห่งนี้ แต่ก่อนเป็นพระราชวังของอาณาจักรโบราณแห่งความโหดเหี้ยม”

เขาพานางไปที่ชั้นหนังสือ : “ตรงนี้เป็นสูตรยาทั้งหมด ข้าเพิ่งตรวจสอบว่ามียาบางตัวหายไป”

เย่จายซิงได้ยินดังนั้นก็ดีใจทันที ไม่รีรอที่จะหยิบสูตรยาทั้งหมดเหล่านี้ลงมา

นางสนใจเรื่องเหล่านี้ รอกลับไปดูด้วยความตั้งใจมาก

ตอนแรกนางไม่คิดว่าหนังสือพวกนี้จะเก็บรักษาไว้อย่างดีขนาดนี้ แต่เมื่อเข้ามาก็พบว่าในห้องลับนี้ไม่มีอากาศเข้า เมื่อนางเข้ามาได้สักพัก เสด็จอาก็ร่ายม่านอาคมวิเศษเพื่อป้องกันไม่ให้อากาศภายนอกเข้ามา

โชคดีที่ผู้ฝึกฝนอย่างนางสามารถอยู่ได้นานโดยไม่ต้องหายใจ

นางเตรียมวางสูตรยาลงในช่องว่าง คิดแล้วคิดอีก กังวลว่าสูตรยาจะถูกทำลายในอากาศ หยิบแผ่นหยกออกมา อ่านสูตรยาอย่างรวดเร็ว และบันทึกทั้งหมดลงในแผ่นหยก

โม่เสิ่นยวนยังเก็บหนังสือเล่มอื่นๆ ในรูปแบบของแผ่นหยก

แม้ว่าหนังสือเหล่านี้จะมีคุณภาพกระดาษที่ดี แต่หลังจากผ่านไปหลายปี ก็ถูกทำลายได้ง่ายๆ เมื่อเขาเข้ามา เขาแค่หายใจเพียงเล็กน้อยก็ทำให้หนังสือหลายสิบเล่มกลายเป็นฝุ่นในทันที

หนังสือหลายเล่มนี้เป็นเล่มใหญ่มาก แต่ความเร็วของทั้งคู่นั้นเร็วกว่ามาก และยังสามารถบันทึกสิ่งที่มีประโยชน์ลงไป ส่วนที่เหลือของหนังสือถูกห่อหุ้มด้วยพลังทิพย์ ขับไล่อากาศ และรีบใส่ลงในช่องว่างในทันที

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ทำสำเร็จ โม่เสิ่นยวนพูดกับนางว่า :

“น้องซิง ในห้องลับนี้ยังมีทางออกอีกทางหนึ่ง เจ้าเห็นแล้วต้องชอบแน่ๆ ตามข้ามา”

ห้องลับนี้มีอีกทางออกงั้นรึ?

ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยสิ ไม่ต้องไปเจอสองคนนั้นแล้ว

เสด็จอาบอกว่าในพระราชวังใต้ดินมีคนอยู่สองคน คนแรกเป็นองค์หญิงหลิวอิ๋ง ส่วนอีกคนเป็นคนอื่นๆ

หากเจ้ากลับไปทางเดิม เจ้าอาจจะเจอกับอีกฝ่ายและเดือดร้อนโดยไม่จำเป็น

เมื่อเข้าใจตรงกันแล้ว เย่จายซิงก็หูกระดิก

“เสด็จอา ข้างนอกมีเสียง เหมือนมีคนเข้ามาแล้ว”

นางได้ยินเสียงผู้ชายคุยกันไม่ค่อยชัด แต่รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง

“อืม ไปกันเถอะ”

โม่เสิ่นยวนไม่ได้ดูแปลกใจเลย เขาเดินไปที่ชั้นหนังสือและพบกลไกที่ซ่อนอยู่ด้านล่างสุด

จากนั้นชั้นวางหนังสือถูกถอดออก และเขาร่ายม่านอาคมชั้นหนึ่งที่ทะลุผ่านได้ไว้ข้างหน้าเขา บนกำแพงมีประตูอยู่บานหนึ่ง และมีแสงจางๆ ส่องเข้ามา

เย่จายซิงชื่นชมเขาที่ทำแบบนี้ได้ นอกจากเขา ก็กลัวว่าจะไม่มีใครรู้ว่ามีกลไลนี้อยู่ที่นี่ ไม่คิดเลยว่าจะมีประตูอยู่หลังชั้นหนังสือ

ความเข้าใจของเสด็จอาเกี่ยวกับการสร้างค่ายกลนั้นลึกซึ้งและละเอียดอ่อนจริงๆ

เมื่อออกมาจากห้องลับ ตอนแรกเจอรูแคบ เสด็จอาหันหลังกลับและปิดห้องลับ จากนั้นยื่นมือออกมาเพื่อทำลายกลไกแล้วลากนางออกไป

ด้านหลังสั่นสะเทือนสักพัก โม่เสิ่นยวนจับมือนางและเดินไปข้างหน้าโดยไม่มองย้อนกลับไป ท่าทางของเขาสงบมาก

เย่จายซิงเหลือบมองกลับมา คิดว่ากลไกนั้นเสียหายแล้ว แม้ว่าคนที่อยู่ข้างในจะพบห้องลับ ก็จะไม่สามารถเปิดประตูนี้ในห้องลับได้