บทที่ 24 ผู้ใดทำให้ผู้ใดเกรงขาม?

ยาขั้นห้าธรรมดาๆ หนึ่งเม็ด ในเมืองหลวงราคาห้าหมื่นตำลึงเงิน

ยาขั้นห้าอย่างดีในมือเย่จายซิง สามารถเพิ่มราคาได้อย่างน้อยๆ หนึ่งเท่าตัว

หนึ่งแสนตำลึงเงิน！

เทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายระยะเวลาสามปีของจวนแม่ทัพ ทว่าเย่จายซิงกลับเอาให้ผู้อื่น

คนตระกูลเย่ร้อนใจอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเหยียนเฟิงคือองครักษ์ลับของอ๋องเซ่อจิ้ง เกรงว่าพวกเขาคงรีบไปแย่งยากลับมาแล้ว

เย่จายซิงเห็นพวกเขาโมโหแต่ไม่กล้าส่งเสียง รู้สึกสะใจยิ่งนัก

นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น วันข้างหน้ายังมีเรื่องให้พวกท่านโมโหยิ่งกว่านี้

ฮูหยินเฒ่าจับกุญแจคลังสมบัติแน่น พูดในใจว่าทันทีที่ประตูคลังสมบัติเปิดออก จวนแม่ทัพของพวกเขาสามารถยกระดับเป็นจวนที่รวยที่สุดในเมืองหลวง เช่นนั้นมีหรือจะกลัวว่าไม่มีปัญญาซื้อยาดีๆ เช่นนี้?

นางโบกมือแล้วพูด： "ออกไปให้หมด ข้าจะพักผ่อนแล้ว"

"เช่นนั้นท่านย่าก็พักผ่อน ในเมื่อล้มป่วย เช่นนั้นไม่อาจกระทบการไหลเวียนของเลือดลมได้"

หลังจากเย่จายซิงพูดด้วยรอยยิ้มจบลง นางก็จับมือน้องชายแล้วเดินออกไป

คนอื่นๆ ในตระกูลเย่ไม่ยอมออกไป เวลานี้กุญแจอยู่ในมือแล้ว พวกเขารอเปิดคลังสมบัติแล้วแบ่งขุมทรัพย์กัน！

"ท่านแม่ พวกเรารีบเปิดคลังสมบัติกันเถอะ ระวังนางสารเลวนั่นเอากุญแจปลอมมาให้เจ้าค่ะ！”

นางเสิ่นพูดด้วยความร้อนใจ

นางคุกเข่าขอโทษเย่จายซิง ฮูหยินเฒ่าจึงได้กุญแจมาครอบครอง เช่นนั้นนางคือผู้ที่ทำคุณงามความดีมากที่สุด

ลูกสาวคนโตของนางเย่เจียหรงเวลานี้อยู่ในเฉินตูเงินไม่พอใช้ เป็นช่วงเวลาที่ต้องการเงินพอดี นางไม่อยากให้เรื่องเงินเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้มาถ่วงลูกสาวของตนเอง

"ไม่ว่านางจะมีความกล้ามากเพียงใดก็ไม่มีวันเอากุญแจปลอมมาให้พวกเรา นอกเสียจากว่าวันข้างหน้านางไม่อยากแต่งงานแล้ว"

ฮูหยินเฒ่าหัวเราะเยือกเย็น

อนาคตของเย่จายซิงอยู่ในมือของนาง นางอยากให้เย่จายซิงแต่งงานกับผู้ใดก็ต้องแต่งงานกับคนคนนั้น เพียงเรื่องนี้ เย่จายซิงก็ต้องประจบนางที่เป็นท่านย่าคนนี้แล้ว

ทุกคนคิดในใจว่าหลักเหตุผลข้อนี้ถูกต้อง เย่จายซิงถึงในวัยที่ควรออกเรือนแล้ว ทั้งยังอัปลักษณ์ อยากจะแต่งงานกับตระกูลดีๆ ต้องฝากความหวังไว้ที่ฮูหยินเฒ่า?

เจ้าพระยาเซี่ยไม่มีวันแต่งงานกับนาง ฮ่องเต้มีเพียงความคิด แต่ฮองเฮาไม่ยอม พระสัสสุระท่านพ่อพระยาก็ไม่ยอม สุดท้ายทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น

อ๋องเซ่อเจิ้งยิ่งไม่มีวันแต่งงานกับนาง เขามีอำนาจทั่วใต้หล้า อยากได้หญิงงามคนใดล้วนได้ทั้งนั้น แล้วจะชมชอบหญิงอัปลักษณ์เยี่ยงเย่จายซิงได้อย่างไร！

แต่ว่าฮูหยินเฒ่าเองก็อยากจะดูว่าคลังสมบัติมีของล้ำค่าใด ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปยังคลังสมบัติ

ฮูหยินเฒ่าจับกุญแจแน่น ไม่ยอมให้ผู้ใดทั้งนั้น ไม่มีผู้ใดเห็นว่า ผงสีชมพูที่แทรกอยู่ระหว่างกุญแจซึมเข้าสู่ผิว เข้าไปในเส้นเลือดของฮูหยินเฒ่า

นางแกล้งป่วยไม่ใช่หรือ แกล้งป่วยได้ไม่เหมือนจะทำเช่นไร ดังนั้นเย่จายซิงจึงช่วยเหลือนาง ให้นางป่วยจริงๆ เช่นนี้จึงจะไม่ได้เป็นการโกหก

อย่างรวดเร็วพวกเขาก็ไปถึงด้านหน้าคลังสมบัติ คลังสมบัติคือห้องสีดำขนาดใหญ่ ปิดสนิท แม้แต่มดก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปได้ สร้างจากวัสดุที่ใช้ในการหลอมอาวุธ คนตระกูลเย่คิดหาวิธีมากมายก็ไม่อาจเปิดประตูบานนี้ได้

ฮูหยินเฒ่า ท่านรองเย่ นางเสิ่นและคนอื่นๆ ต่างดีใจและตื่นเต้นยิ่งนัก ตระกูลเย่เคยชินกับการใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ก่อนที่เย่เจ๋อหยวนจะสิ้นใจเงินกองกลางยังเหลือหลายแสนตำลึงทอง แต่พวกเขาใช้หมดในสองปี ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานี้คนตระกูลเยี่ยประหยัดอย่างมาก มีเพียงเบื้องหน้าเท่านั้นที่สวยงาม

ความโลภที่อยู่ในแววตาของทุกคนไม่อาจซ่อนเร้นได้ ทุกคนต่างถูมือ บอกให้ฮูหยินเฒ่ารีบปลดล็อกคลังสมบัติ

"ร้อนใจอะไรกัน คลังสมบัติอยู่นี่แล้ว ไม่ได้จะบินหนีเสียหน่อย ของด้านในล้วนเป็นของตระกูลเย่ของพวกเราไม่ใช่หรือ"

ฮูหยินเฒ่าก่นด่าพวกเขาที่ไม่อาจควบคุมคนเองได้ แต่ตัวนางเองที่ถือกุญแจก็สั่นเทาเพราะความดีใจ ขณะเดินไปที่หน้าประตูหมายจะปลดล็อก จู่ๆ ก็หมดเรี่ยวแรง กุญแจหล่นลงบนพื้น

"ท่านย่า ท่านเป็นอะไรหรือไม่?"

เย่เจียหยูรีบพยุงฮูหยินเฒ่า ฮูหยินเฒ่าคล้ายหมดเรี่ยวแรง แม้แต่ยืนก็ยังยืนทรงตัวไม่ได้ ทิ้งแรงทั้งหมดมาที่หัวไหล่ของเย่เจียหยู

ท่านสามเย่มือไวตาเร็วรีบเก็บกุญแจขึ้นมา พูด "ท่านแม่ตื่นเต้นเกินไปหรือไม่ แม้แต่กุญแจก็เอาไม่อยู่ ข้าเปิดเอง！”

"ไม่ได้！”

ฮุหยินเฒ่าร้องตะโกนกะทันหัน "ใครก็ห้ามเปิด！คืนกุญแจให้ข้า！”

นางรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ปวดหัวยิ่งนัก คล้ายจะหมดสติ เวลานี้ หากพวกเขาเปิดคลังสมบัติ แล้วแบ่งของข้างในไปจนหมดจะทำเช่นไร?

ท่านสามเย่ทำได้เพียงคืนกุญแจให้ฮูหยินเฒ่า

ฮูหยินเฒ่าใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายในการเก็บกุญแจ แล้วพูด

"เชิญหมอ！”

พูดจบฮูหยินเฒ่าก็หมดสติ