บทที่ 244 เสด็จอาโจมตีมาแล้ว！

เย่จายซิงไม่รู้ว่าหลงเฟยหลีกำลังทำอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

เพียงแค่เขาไม่ออกไปหาเรื่องเสด็จอาก็เพียงพอแล้ว เขาอยากจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาง

การแสดงของนางทั้งหมด ก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ทีแรกคิดว่าหลงเฟยหลีจะมากินข้าวด้วย คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่มา ถึงแม้ว่านางจะสบายใจ แต่ก็แอบกลัวว่าเขาจะออกไปนอกวังปีศาจ แล้วไปจัดการกับเสด็จอา

ขณะที่นางกินข้าวอยู่ในจิตใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลย กินแค่ไม่กี่คำก็ให้คนมายกออกไป

“นายน้อย อาหารไม่อร่อยรึ ถ้าเช่นนั้นก็กินผลทิพย์สักหน่อย ผลทิพย์คนตระกูลมนุษย์ชอบกินกัน ที่โลกปีศาจมีไม่กี่ที่ที่มีชี่ทิพย์ ผลทิพย์เหล่านี้ใต้เท้าคิดว่าท่านคงจะชอบกิน จึงตั้งใจเตรียมไว้ให้ท่าน”

โจวกงกงถือผลทิพย์เข้ามาพร้อมกับจานใสด้วยตัวเอง

เย่จายซิงคิดไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมผลทิพย์ให้นางกิน ในใจก็คิดว่าเขาช่างเป็นคนละเอียดนัก หากไม่ระวังตัวเพียงนิดเดียวคงจะต้องถูกจับได้เป็นแน่

ความคิดเหล่านี้ มันก็สมเหตุสมผล เพราะตอนที่เขาต้องเผชิญหน้ากับนางนั้น คิ้วสีชมพูของนางก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเอาใจใส่นาง เพราะว่าเขามีความรู้สึกที่ดีกับนาง

ตอนนี้เย่จายซิงคิดว่าหลงเฟยหลีหากไม่ได้ออกไปจากวังปีศาจ เขาคงมาดูแล้ว นางมองผลทิพย์ที่โจวกงกงถือเข้ามาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ละสายตาออกไป พูดว่า：

“ข้าไม่กิน เจ้าเอาออกไป ใครอยากกินก็กิน”

โจวกงกงรู้จักนิสัยของนางว่าเป็นเช่นนี้ พอได้ยินคำพูดเมื่อครู่ เหงื่อก็ซึมออกมา

“นายน้อย นี่เป็นสิ่งที่ใต้เท้าสั่งคนให้จัดเตรียมเอาไว้ ท่านกินสักคำก็ยังดี ข้าน้อยวางไว้ให้ตรงนี้”

หากใต้เท้ารู้ว่านางไม่ชอบ เขาคงไม่พอใจเป็นแน่

“ในเมื่อเขาอุตส่าห์เตรียมผลทิพย์ไว้ให้ เหตุใดเขาถึงไม่นำมาให้ด้วยตัวเอง？”

เย่จายซิงเหอะใส่ จากนั้นเบ้หน้า มองผลทิพย์อย่างไม่เต็มใจ

“ใต้เท้ามีธุระที่ต้องไปจัดการ ท่านได้กลายเป็นฮองเฮาปีศาจแล้ว ต่อไปก็ต้องมีพิธีฮองเฮาปีศาจ ถึงตอนนั้นที่จะมีปีศาจนับหมื่นมาที่ท้องพระโรง และรอให้จัดการกษัตริย์หยวนขุยเสร็จก็เป็นเรื่องเล็ก ก็ถึงเวลาของท่านแล้ว”

โจวกงกงโค้งตัวลง กล่าวด้วยความหัวเราะ

เย่จายซิงคิดว่า เรื่องที่เขาบอกว่าเรื่องกษัตริย์หยวนขุยกบฏเป็นเรื่องเล็กนั้น ในใจของหลงเฟยหลีอาจจะไม่ได้คิดเช่นนั้น

แต่ความหมายของโจวกงกง หมายถึงพิธีฮองเฮาปีศาจสำคัญมากกว่าเรื่องกษัตริย์หยวนขุยกบฏ

ดังนั้นอาจจะเป็นไปได้ว่า หลงเฟยหลียังอยู่ในวังปีศาจ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เย่จายซิงก็วางใจ

นางทำเป็นเหลือบมองโจวกงกง จากนั้นก็สะบัดมือออกไป：

“เจ้าออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่เงียบๆ สักพัก”

หลังจากที่รอให้โจวกงกง ออกไป เย่จายซิงคิด โดยไม่พูดอะไร

หลงเฟยหลีเมื่อมองถึงตรงนี้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน เป็นฮองเฮาของตัวเอง นางยังไม่สบายใจอะไรอีก？

ไม่รู้ว่าในโลกมีหญิงอีกตั้งเท่าไหร่ที่อยากอยู่ในตำแหน่งนี้！

ดวงตาของเขาเริ่มเย็นชา ดวงตาคมเฉียบ เตรียมที่จะออกนอกวัง เขาจะไปฆ่าไอ้พวกกบฏให้สิ้นซาก ให้เลือดไหลดั่งแม่น้ำในโลกปีศาจ

เขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืน ก็เห็นเย่จายซิงขยับ จากนั้นเหลือบมองไปที่ผลทิพย์ที่อยู่บนโต๊ะ

จากนั้นนางก็หยิบผลทิพย์ขึ้นมา แล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ

ผลทิพย์มีรสหวาน เมื่อเทียบกับผลไม้อื่นๆ ในวังปีศาจ นานมากแล้วที่นางไม่ได้ผลทิพย์ดวงตาของนางพริ้มมาก

ไม่นานนางก็กินผลทิพย์จนหมด ในขณะที่ลังเลว่าจะกินลูกที่สองหรือไม่นั้น นางก็เก็บมือลง จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ราวกับว่าคนที่กินผลทิพย์ไปเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวนางเช่นนั้น

“คนปากไม่ตรงกับใจ”

หลงเฟยหลีเบ้ปาก สายตาที่เคียดแค้นจู่ๆ ก็หายไป

นางไม่ได้รังเกียจเขา มิเช่นนั้นนางคงไม่กินผลทิพย์ที่เขาเตรียมไว้ให้

นั่นหมายความว่านางกินข้าวน้อย เพราะว่าตนเองไม่ได้ไปกินข้าวเป็นเพื่อนนาง นางจึงไม่พอใจ

น้อยมากที่เขาจะมีความรู้สึกเช่นนี้