บทที่ 251 ว่าที่ภรรยาของข้าในอนาคต

เย่จายซิงก็ไม่อยากร้องไห้

แต่เมื่อนึกถึงภาระหน้าที่ของเสด็จอาที่ต้องดูแลเหล่าประชาราษฎร น้ำตานั้นก็ไหลออกมาไม่หยุด

แท้ที่จริงแล้วนี่เป็นภาระหน้าที่ของเสด็จพ่อของเขา แต่เขาไม่เคยได้รับความรักแม้แต่เสี้ยวเดียว สิ่งเดียวที่ให้ไว้นั้นคือตำแหน่งอันสูงส่งนี้

ขอแค่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ต้องเป็นเสด็จอาที่ต้องออกหน้าไปจัดการ มิฉะนั้นจะถูกเหล่าประชาราษฎ์นั้นกล่าวโทษได้

แน่นอนว่าเขาไม่ไปก็ได้ แต่ว่าเขาเกิดเป็นโม่เสิ่นยวน ก็ไม่อาจหนีความรับผิดชอบนี้ไปได้

และนี่แหละเป็นคนที่นางรัก เสด็จอาของเขา

เขาไม่เพียงแต่ทำเพื่ออาณาประชาราษฎร์ แต่ยังเป็นวิธีที่ดีที่จะปกป้องนางได้

แต่เขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีเลือดมีเนื้อ ท้ายสุดแล้วเขาคงเหลืออายุขัยไม่ถึงสิบปี ในใจนางนั้นรู้สึกเสียใจยิ่งนัก ใจนางนั้นเหมือนมีสิ่งของมาขวางกั้นไว้ จนนางแทบจะหายใจไม่ออก

“อย่าร้องไห้”

โม่เสิ่นยวนใช้มือของเขานั้นจับแก้มนางอย่างอ่อนโยน เขาเช็ดน้ำตาของนาง แต่น้ำตาของนางนั้นก็ยังไหลอย่างไม่หยุด ทำให้ไรผมนางเปียกปอนไปหมด

เขากอดนางแน่น พานางขึ้นนั่งบนหลังของเจ้ามังกรเขียวกลับเฉินตูไป

ผู้คนฝั่งแม่น้ำฉางเหอต่างรอคอย คนที่ยังไม่กลับมาจากเหวปีศาจ แต่กลับกันกับองค์หญิงหลิวอิ๋งและบุคคลสำคัญต่างๆนั้นต่างได้กลับมาก่อนแล้ว

ได้ข่าวมาจากฝั่งองค์หญิงหลิวอิ๋งว่าเหวปีศาจ นั้นมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างมาก และอาจจะเป็นสัญญาบ่งบอกจากนี้ไปไม่ต้องกังวลเรื่องจักรพรรดิปีศาจใหม่ที่จะนำพาตระกูลปีศาจเข้าสู่โลกมนุษย์ ดังนั้นพวกนางเลยรีบเร่งที่จะเดินทางมา เพื่อจะให้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างแน่ชัด

หลังจากผู้คนที่เห็นองค์หญิงหลิวอิ๋ง แต่ไม่มีความเคารพดั่งเช่นเมื่อก่อน เพราะได้ข่าวมาว่าทันทีที่โหมวหลินนั้นเกิดระเบิด องค์หญิงหลิวอิ๋งก็รีบหนีออกจากเหวปีศาจ และกลับเข้าไปวังเทพมังกรและไม่ออกมาอีกเลย เป็นถึงองค์หญิงแต่กลับไม่มาเสริมขวัญกำลังใจให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียร ในงานสัมพันธมิตรผู้บำเพ็ญเพียร

จากการกระทำครั้งนี้ ทำให้ประชาราษฎร์ ต่างรู้สึกไม่พอใจ และรู้สึกสงสัยว่านางจะเป็นเหมือนเต่าหดหัว

ตัวองค์หญิงก็รู้เรื่องนี้ดี ในใจก็รู้สึกไม่มีความสุข หลังจากเดินทางถึงท่ามกลางฝูงชนแล้วพูดขึ้นเสียงดังว่า:

“ข้ามาวันนี้เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ ถ้ามีคนรบชนะจักรพรรดิปีศาจใหม่ในโลกปีศาจ ข้าจะเป็นผู้นำของสัมพันธมิตรผู้บำเพ็ญ

ฆ่าล้างตระกูลปีศาจที่มาบนผืนโลกมนุษย์นี้!”

น้ำเสียงของนางนั้นเด็ดเดี่ยวผ่าเผย

เพื่อจะเรียกชื่อเสียงของตัวเองกลับมา

แต่เหล่าประชาราษฎร์ กลับไม่รู้สึกเหมือนเช่นนาง คำพูดขององค์หญิงและการกระทำนั้นมักจะสวนทางกัน การกระทำมักจะไม่ทันกาล นางควรจะมาตั้งแต่ต้น แต่กลับเพิ่งมาปรากฏตัวตอนนี้ ทำให้ดูเป็นวัวสันหลังหวะชัดๆ

เมื่อไม่ได้รับเสียงขานรับของประชาราษฎร์ สีหน้าขององค์หญิงหลิวอิ๋งนั้นดูไม่จืด นางกำหมัดแน่นและสบถด่าในใจว่าพวกเศษสวะ

และยังพูดต่อว่า:

“เสด็จพ่อได้สั่งให้เสด็จพี่ของข้านั้นไปที่โลกปีศาจ และน่าจะเป็นการประกาศสงครามครั้งใหญ่กับจักรพรรดิปีศาจใหม่ แต่ขอให้ทุกคนวางใจว่าเราจะปกป้องเหล่าประชาราษฎร์ แคว้นเทพมังกรไว้ได้อย่างแน่นอน!”

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะฮ่องเต้แห่งแคว้นเทพมังกรที่ส่งโม่เซินหยวนไป แต่เขาต่างหากที่เต็มใจไปเอง องค์หญิงหลิวอิ๋งเพิ่งมาทราบตอนหลังว่า

โม่เสิ่นยวนอยู่ที่โลกปีศาจ นางเลยตั้งใจพูดเช่นนี้เพื่อเอาความดีเข้าตัว

คำพูดนี้เมื่อถูกพูดออกไป ทำให้กระตุ้นอารมณ์ของผู้คนนั้นขึ้นมา

เพราะทุกคนต่างคิดว่าเซ่าตี้นั้นเดินทางไปโลกปีศาจ เมื่อได้ยินองค์หญิงหลิวอิ๋งนั้นยอมรับเช่นนั้น ยิ่งเลื่อมใสศรัทธาในตัวเซ่าตี้ยิ่งขึ้นไปอีก

กล้าเข้าไปโลกแห่งปีศาจอันลึกล้ำ เสี่ยงอันตรายถึงเช่นนั้น จะมีสักกี่คนที่กล้าเสียสละ?

เขาเป็นวีรบุรุษในใจทุกคน เป็นเทพที่มาช่วยกอบกู้โลกนี้อย่างแท้จริง

ในที่สุดการรอคอยที่ยาวนานก็สิ้นสุดลง ผู้คนต่างมองเห็นมังกรตัวเป็นๆที่กำลังบินมา

นั่นเป็นอสูรเทพมังกรเขียวที่ยังหนุ่มแน่น ดูเด่นตระหง่าน รอบกายนั้นเต็มไปด้วยอำนาจรัศมีเกรียงไกรของอสูรเทพ บนหลังมันนั้นมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งนั่งอยู่!

ชายนั้นคือเซ่าตี้โม่เสิ่นยวนแห่งวังเทพมังกร ถึงแม้จะเป็นบุคคลที่ผู้คนได้พบเจอน้อยครั้ง แต่คนส่วนมากก็ดูแวบแรกก็ดูออกว่าเป็นเขา

เซ่าตี้ท่าทางโดดเด่น รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอาคม บุคลิกนั้นใจเย็นสุขุม ในโลกนี้ยากที่จะหาใครทัดเทียม

แต่ว่าหญิงสาวในอ้อมอกเขานั้นเป็นใครกัน?

ผู้คนนั้นต่างรู้สึกประหลาดใจ

ได้ยินมาว่าเซ่าตี้นั้นไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีเพศ หนำซ้ำยังมีการลือว่าวิชาที่เขาบำเพ็ญนั้นเป็นวิชาไร้รมณ์ ไม่เคยมีหญิงสาวปรากฏข้างกายเขามาก่อน

“หญิงสาวผู้นี้คือใครกัน? ทำไมถูกเซ่าตี้นั้นอุ้มไว้ในอ้อมอก?”

“สีหน้าเซ่าตี้นั้นดูอ่อนโยนมาก หญิงสาวผู้นั้นต้องเป็นหญิงในดวงใจเขาเป็นแน่!”

“โอ้ สวรรค์ มันน่าไม่น่าเชื่อ เซ่าตี้นั้นมีหญิงสาวที่หมายปองแล้ว?”

องค์หญิงหลิวอิ๋งเมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว สายตาคู่นั้นจ้องเขม่นกัดริมฝีปากจนมีเลือดออก