บทที่ 259 เซ่าตี้กำลังโกหก!

ฉู่ยุ่นเอ๋อร์เป็นเทพธิดาเผ่าโฮ่วาน มารดาของนางเป็นหัวหน้าเผ่า อาหญิงของนางเป็นฮองเฮา ดูแล้วนางนั้นค่อนข้างจะได้เปรียบไปหมด

นางออกมาจากเผ่าเดินทางมาถึงเฉินตู เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายที่จะฆ่าโม่เสิ่นยวน คนอื่นๆไม่มีค่าอะไรในสายตานาง คนอื่นที่ว่านี้รวมไปถึง

เย่จายซิง

เย่จายซิงหน้าตายอมรับว่างดงามมาก และการบำเพ็ญตนนี้อยู่ในเพียงขั้นต้นของราชาทิพย์ คุณสมบัตินี้มันช่างธรรมดายิ่งนัก

ยังเป็นแจกันที่ไม่พร้อมใช้งานเท่านั้น

ผู้ชายนั้นก็มองเพียงความงดงามภายนอก ไม่สนใจภายใน แม้แต่เซ่าตี้ที่มีชื่อเสียงก็ไม่ยกเว้น

สีหน้าอาฆาตอำมหิตของเซ่าตี้ นางไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว นางมาเพื่อฆ่าโม่เสิ่นยวน ถ้านางเกรงกลัวต่อไปนางจะฆ่าเขาได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้นางเห็นความห่วงใยที่เขามีต่อเย่จายซิง ฉู่ยุ่นเอ๋อร์เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ชายที่ท่านป้าเคยบอกว่าไร้อารมณ์บัดนี้เขาเกิดมีความรัก

ขึ้นมาจริงๆแล้ว

มนุษย์เมื่อมีใจกับสิ่งใดแล้ว ย่อมจะกลายเป็นจุดด้อยเสมอ

ตอนนี้เย่จายซิงก็คือจุดอ่อนของเขา

นางมองไปที่เย่จายซิงเผยอปากพูดขึ้น:

“ขออภัยแม่นางเย่ เมื่อสักครู่ข้าเสียมารยาท ขออย่าถือสาข้าเลย”

ถึงแม้น้ำเสียงนางจะกล่าวคำขอโทษ แต่ท่าทีนั้นไม่ได้แสดงความขอโทษเลยสักนิด แต่ท่าทีกลับทำเสมือนเป็นพระชายาเฉกเช่นนั้น

นางยังพูดกับโม่เสิ่นยวนด้วยว่า “เซ่าตี้ ท่านไม่อยากแต่งกับข้า ต้องไปทูลไปฮ่องเต้ ไร้ประโยชน์ที่จะพูดกับข้า”

พูดจบ นางมองไปด้านหลัง

อาจารย์ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเดินเข้ามาจากฝูงชน แล้วคำนับโม่เสิ่นยวน:

“เซ่าตี้ ฮ่องเต้เชิญท่านและแม่นางเย่เข้าวัง ท่านใช้วิชาลี้ลับทำให้อายุขัยท่านเสียหาย ฝ่าบาทมียาที่สามารถยืดอายุขัยออกไปได้”

นี่ใช้วิธีบังคับไม่สำเร็จเลยเปลี่ยนวิธีหลอกล่อขึ้นมาอีก

อย่างไรก็ตาม หูของเย่จายซิงนั้นผึ่งขึ้นมา ในวังมียาชนิดนี้ได้อย่างไรกัน? มันเป็นยาชนิดไหนกันแน่?

“อายุขัยเซ่าตี้นั้นถูกทำลายเสียหาย?”

“ไม่ใช่กระมัง! มันรุนแรงหรือไม่?”

“เสียดายที่คนธรรมดาอย่างพวกข้าดูไม่ออกว่าเซ่าตี้นั้นมีอายุขัยเหลืออีกเท่าไหร่”

ผู้คนต่างพูดกันอย่างเป็นห่วง

เมื่อฉู่ยุ่นเอ๋อร์เห็นผู้คนต่างเป็นห่วงเซ่าตี้ นางรีบพูดขึ้น “เซ่าตี้ แม่นางเย่ ฝ่าบาทยังรอพวกท่านอยู่ในวังนะ”

นางไม่ยอมให้ชาวบ้านนั้นเข้าข้างโม่เสิ่นยวน ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป งานอภิเษกต้องมีปัญหาแน่

เดิมเย่จายซิงนั้นไม่อยากให้คนอื่นนั้นรับรู้เรื่องอายุขัยของเสด็จอา แต่เวลานี้นางเข้าใจแล้วว่า จำเป็นต้องให้ชาวบ้านรู้ว่าเสด็จอานั้นเสียสละเพื่อแผ่นดินใหญ่นี้มากแค่ไหน

นางลุกออกมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

“ใช่แล้ว เพื่อความปลอดภัยของประชาราษฎร์ เขาเลือกที่จะสละชีพตัวเอง ตอนนี้เหลืออายุขัยเพียงสิบห้าปีเท่านั้น ข้าในฐานะที่เป็นอาจารย์กลั่นยา และยังเป็นว่าที่ภรรยาของเขา ข้าต้องคิดค้นวิธีที่จะต่ออายุขัยเขาให้ได้”

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่จายซิง ทุกคนต่างตกตะลึงพูดคุยกันเสียงอื้ออึง

ผู้บำเพ็ญขั้นแดนมหาจักรพรรดิทิพย์ มีชีวิตอมตะนับพันๆปี แต่เซ่าตี้กลับเหลืออายุขัยเพียงสิบห้าปีเท่านั้น!

“สิบห้าปี! มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!”

“เซ่าตี้ต่อสู้กับแดนมกุฎปีศาจ! ถึงกับต้องเสียสละถึงเพียงนี้”

ผู้คนต่างรู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกคับแน่นอก

ตอนอยู่ในโหมวหลิน ผู้คนบนแผ่นดินใหญ่นี้ต่างรู้ว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ต่างรู้สึกตื่นตระหนก โดยคิดว่าจะได้เผชิญกับมหันตภัยร้ายนี้

จักรพรรดิปีศาจใหม่นั้น ได้รับการถ่ายทอดอำนาจทั้งหมดจากบรรพบุรุษตระกูลปีศาจ ได้ข่าวว่ากำลังบำเพ็ญตนอยู่ในแดนเทพปีศาจ แต่ในโลกมนุษย์แผ่นดินใหญ่นี้ มีผู้บำเพ็บแดนเทวทิพย์ขั้นต้นเพียงหนึ่งเดียวคือไท่ซ่างหวง

แต่องค์ไท่ซ่างหวง ผู้นี้ปลีกวิเวกหรือดับสูญ ถึงแม้จะออกมาก็ยากที่จะขวางกั้นการฆ่าฟันมนุษย์ของจักรพรรดิปีศาจใหม่นี้ได้

ไม่มีใครที่จะเป็นคู่ปรับของจักรพรรดิปีศาจใหม่