บทที่ 277 อยากเข้าวังดูเรื่องสนุก

องค์หญิงหลิวอิ๋งถูกเทาเที่ยข่วนหนึ่งที เจ้าเทาเที่ยตัวนั้นยังมาทำหน้าทำตาล้อเลียนอีก

ฝูงชนที่มามุงดูแอบขำคิกคัก

ตอนองค์หญิงหลิวอิ๋งหันไปมอง พวกเขาก็รีบก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ นางเลยไม่รู้ว่าใครหัวเราะเยาะนางกันแน่

ดูนางโกรธสิ ควันแทบจะออกทวารทั้งเจ็ดอยู่แล้ว

"เย่จายซิงเจ้าจงใจ! เจ้าเป็นคนให้เทาเที่ยข่วนข้า เจ้ามันร้ายนัก!"

นางชี้หน้าด่าเย่จายซิงฉาดใหญ่

หากไม่ใช่เย่จายซิงตั้งใจเล่นงานนาง นางก็คิดหาความเป็นไปได้อย่างอื่นไม่ออกแล้ว

เมื่อครู่นางนึกว่านางดึงดูดความโปรดปรานจากเทาเที่ยได้แล้ว และเทาเที่ยอยากผูกพันธะกับนาง

เสียโลหิตจิงหยดหนึ่งไปเปล่าๆ ไม่พอ ยังเสียหน้าขนานใหญ่เช่นนี้อีก ตอนนี้หลังมือของนางเสียรูปอย่างหนัก ปวดแสบปวดร้อนไปหมด

นางเป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์แห่งแคว้นเทพมังกร ชาวบ้านชั้นต่ำเหล่านี้ยังกล้าล้อเลียนนางเชียวหรือ

"องค์หญิงมองหม่อมฉันในแง่ร้ายเกินไปแล้ว หม่อมฉันถอนพันธะกับเทาเที่ยไปแล้ว ไม่อาจสื่อสารกับมันได้ แล้วจะไปสั่งมันให้ทำร้ายท่านได้อย่างไรเล่า"

เย่จายซิงทำหน้ากระเง้ากระงอด

โม่เสิ่นยวนเอ่ยเสียงเย็น: "เป็นเจ้าที่ไร้ความสามารถเอง อย่ากล่าวโทษคนอื่นไปเสียทุกเรื่องเลย เจ้ารีบกลับไปพันแผลเถิด แต่หากไม่พัน แผลก็หายเองได้"

พรึ่ด!

มีเสียงหลุดขำดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนอีกครั้ง

แต่หากไม่พัน แผลก็หายเองได้

คำพูดนี้ช่างเด็ดดวงนัก

ผู้คนต่างคิดไม่ถึงว่า เซ่าตี้ที่ดูเย็นชาและนิสัยแปลกแยก จะเอ่ยคำพูดได้ขบขันถึงเพียงนี้

เย่จายซิงเม้มปากยิ้มกริ่มเช่นกัน นัยน์ตาสีดำแวววาว สายตาตกอยู่บนหลังมือของหลิวอิ๋ง ไม่นานก็ถอนกลับมา แล้วเหยียดมุมปากขึ้นอีกครั้ง

"เสด็จพี่!"

หลิวอิ๋งอับอายจนรับไม่ได้ โมโหจนมือไม้สั่นไปหมด

แต่คำพูดของโม่เสิ่นยวนนั่นไม่ผิด ในฐานะผู้ฝึกตน ย่อมมีความสามารถในการสมานแผลเองอยู่แล้ว เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว รอยข่วนบนหลังมือของนางก็สมานกันหมดแล้ว เหลือเพียงคราบเลือดที่ไหลออกมาเมื่อครู่อยู่ด้านบน

"องค์หญิงหลิวอิ๋ง ท่านอย่าก่อเรื่องเอาแต่ใจเลย ท่านอยากได้อสูรเทพ หม่อมฉันก็ถอนพันธะวิญญาณกับเทาเที่ยแล้ว และวิญญาณก็ได้รับความเสียหาย นี่ไม่ใช่เพราะเล่นแง่กับท่าน แต่เป็นท่านกับเทาเที่ยที่ไม่มีวาสนาต่อกัน นี่มันเป็นการพาลใส่คนอื่นซะไม่มี"

เย่จายซิงเอ่ยเสียงเบา ทำสีหน้ากล่าวด้วยเหตุผล

แต่หลิวอิ๋งฉุนเอาเรื่อง ไหนเลยจะฟังคำเหล่านี้ ประกาศกร้าวตอกหน้าเย่จายซิงว่า:

"เจ้าหุบปากซะ! นังภูตจิ้งจอก เจ้ายั่วยวนเสด็จพี่ของข้า ยั่วยวนนายน้อยหรง ซ้ำยังยั่วยวนบุรุษทุกคนในที่นี้อีก ทำเอาบุรุษทั้งใต้หล้าอยากมายืนอยู่ข้างเจ้าใจแทบขาด เจ้ามันสันดานภูตจิ้งจอก สักวันข้าจะต้องกระชากหน้ากากนังแพศยาเช่นเจ้าออกมาให้ได้!"

เพี้ยะ!

เสียงกังวาลเสียงหนึ่งดังขึ้น ลมฝ่ามือสายหนึ่งตบองค์หญิงหลิวอิ๋งจนหน้าหัน

บนหน้านางปรากฏรอยฝ่ามือในทันใด บวมเห่อ เดาออกเลยว่าลมฝ่ามือที่ตบนางนั้นแรงขนาดไหน

ซึ่งคนที่ลงมือ คือเซ่าตี้

"หลิวอิ๋ง เย่จายซิงคือภรรยาในอนาคตของข้า คือพี่สะใภ้ของเจ้า หากเจ้าไม่เคารพนางอีก คราวหน้าจะไม่ใช่แค่ฝ่ามือเดียว"

โม่เสิ่นยวนเอ่ยเสียงหมางเมิน นัยน์ตาสีดำลุ่มลึกมองนางอย่างดุดัน ใบหน้าเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง

“เสด็จพี่ ท่านตบข้าเพราะนังภูตจิ้งจอกเชียวรึ!”

“ต่อไปท่านจะต้องเสียในแน่!”

หลิวอิ๋งกุมใบหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ มองโม่เสิ่นยวนน้ำตาคลอเบ้า แล้วหมุนตัววิ่งออกไป

ผู้คนมองดูเหตุการณ์ โดยไม่เห็นใจเลยสักนิด คิดว่านางก็สมควรโดนแล้ว