บทที่ 279 กู่วอดวาย สัมพันธ์คลายจาก

"เหลวไหล! ไร้สาระสิ้นดี!"

ฮ่องเต้กล่าวอย่างเดือดดาล สองตาจ้องหน้าโม่เสิ่นยวน แววตาเต็มไปด้วยความแคลงใจ

เขาไม่เชื่อโม่เสิ่นยวนเลยแม้แต่น้อย

หลิวอิ๋งเป็นลูกสาวที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต นิสัยใจคอบริสุทธิ์ จะวางยาเขาได้อย่างไร?

ก็แค่คำกล่าวอ้างลอยๆ เท่านั้น

เย่จายซิงกระพริบตาปริบๆ

เอ๋ ทำไมดูเหมือนยังไม่ได้ผลเลยล่ะ? ฮ่องเต้ยังปกป้องหลิวอิ๋งขนาดนี้อยู่เลย

โม่เสิ่นยวนบีบมือนาง ให้นางคลายความกังวล

นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือของเสด็จอา จิตใจที่บีบรัดขึ้นมาจึงหล่นกลับลงท้องไป

"กระหม่อมแค่กำลังชี้แจงความจริง ฮ่องเต้จะทรงเชื่อหรือไม่ ก็เป็นเรื่องของพระองค์"

โม่เสิ่นยวนเอ่ยเสียงเรียบ ไม่สนว่าจะถูกโอ๋หรือด่า

"ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ! เมื่อวานเจ้าทำให้หยิงเอ๋อร์อับอาย วันนี้ยังมาให้ร้ายนางอีก ข้าว่า คนที่วางยาข้าคือเจ้าถึงจะถูก!"

ลูกชายและลูกสาวทั้งสอง ในสายตาของฮ่องเต้มีเพียงลูกสาวคนเดียวมาโดยตลอด เทียบกับคำพูดของโม่เสิ่นยวนแล้ว เขาเชื่อพฤติกรรมของหยิงเอ๋อร์มากกว่า

หยิงเอ๋อร์เกิดมาเพื่อเขาและผู้หญิงที่เขารัก เป็นลูกสาวที่เขากับฮองเฮาเฝ้ามองนางเติบโตมาด้วยกัน

เย่จายซิงไม่พอใจ เขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเสด็จอา!

"สิ่งที่อยู่ในร่างกายของพระองค์เป็นยาพิษชนิดอ่อน ต้องใช้เวลาเป็นวันเป็นปี ถึงจะออกฤทธิ์ มันจะเปลี่ยนอุปนิสัยของพระองค์ไปโดยไม่รู้ตัว ทำให้พระองค์ฉุนเฉียวโกรธง่าย แต่พี่ยวนพี่ยวนอยู่รอบกายพระองค์น้อยนัก และไม่มีโอกาสเข้าใกล้พระองค์ด้วย แล้วจะวางยาพระองค์ได้อย่างไร?"

….

อีกอย่างสำรับจากห้องพระเครื่องต้น จะถูกตรวจสอบพิษทุกครั้ง หมายความว่าปัญหาไม่ได้มาจากอาหาร ดังนั้นคนที่จะวางยาพระองค์ได้ มีแต่คนที่ใกล้ชิดข้างกายพระองค์ที่สุดเท่านั้น

ฮ่องเต้นิ่งเงียบ

ต่อให้เขาจะไม่ชอบเย่จายซิงเพียงใด แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่นางพูดนั้นมีเหตุผล

หลายวันที่ผ่านมา เขาสัมผัสจุดที่ต่างไปจากเมื่อก่อนได้ชัดเจน

ก่อนหน้านี้เขาถูกยั่วโมโหได้ง่ายมาก ระเบิดอารมณ์ใส่ข้าราชบริพารเป็นประจำ นอกจากนั้นยังฆ่าขันทีและนางกำนัลไปเพราะความโมโหไม่น้อย

ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ช่วงนั้นเขาเหมือนกลายเป็นอีกคน เปลี่ยนไปเสียจนเขารู้สึกหวาดกลัว

แต่เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครเลย แม้แต่ต่อหน้าฮองเฮาก็ยังไม่เคยเอ่ยถึง บางทีความสงสัยในจิตใต้สำนึกของเขา อาจทำให้เขาเกิดความรู้สึกระแวงคนรอบข้างก็เป็นได้

คำพูดของเย่จายซิง มาสะกิดความในใจของเขาให้เปิดออก

"ยังไงก็ไม่มีทางเป็นหลิวอิ๋งอยู่ดี"

ฮ่องเต้เอ่ยเสียงขรึม

จากนั้นเขาจึงโบกมือพร้อมเอ่ยว่า: "พวกเจ้าไปซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้า โดยเฉพาะนาง"

โม่เสิ่นยวนดวงตาลุ่มลึกดำดิ่ง เอ่ยเสียงต่ำว่า:

"ยาแก้พิษของพระองค์ เป็นยาที่น้องซิงปรุงขึ้น หากนางไม่รู้ว่าพระองค์มีปัญหาทางอารมณ์ ก็คงไม่รู้ว่าพระองค์ถูกวางยา พระองค์จะเกลียดชังกระหม่อมก็ได้ แต่กับนาง ความเกลียดชังของพระองค์มันมากเกินไปแล้ว"

ฮ่องเต้สีหน้าผงะ ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ที่เขาถอนพิษได้ เป็นสาเหตุมาจากเย่จายซิง

เขามองเย่จายซิง สีหน้าของนางราบเรียบและสุขุมเฉกเช่นโม่เสิ่นยวนไม่มีผิด ไร้แววลำพอง หรือเอาความดีความชอบแต่อย่างใด

เขาหัวเราะในลำคอ แล้วเอ่ยว่า: "ข้าแยกแยะรางวัลและโทษทัณฑ์ เจ้าอยากได้รางวัลอะไร ก็ว่ามาได้เลย!"

เขาพูดจบก็นึกเสียใจเล็กน้อย หากสิ่งที่เย่จายซิงขอคือการพระราชทานงานอภิเษกแก่นางกับโม่เสิ่นยวนเล่า เขาจะตอบตกลงดีหรือไม่?

แต่ใครจะรู้ นางกลับส่ายศีรษะน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า:

"ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใด ที่หม่อมฉันช่วยพระองค์ถอนพิษ เพราะพระองค์เป็นพ่อของพี่ยวนก็เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะมาเอารางวัลจากพระองค์แต่อย่างใด"

เย่จายซิงรู้ว่าที่เสด็จอาพูดมากเพียงนี้ ความจริงก็เพื่อประวิงเวลา ดูว่าหลิวอิ๋งจะมาหรือไม่

ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยของเสด็จอา เหตุใดจะคุยกับฮ่องเต้มากมายเพียงนี้

อีกอย่างที่เสด็จอาทำสิ่งเหล่านี้ เพียงเพื่อพานางมาดูเรื่องสนุก แก้เบื่อฆ่าเวลา

ในใจของนางหวานซึ้งอย่างอดไม่ได้