บทที่ 281 เอาให้ทรุดไปเลย

แม่นมหลานจะออกจากวังทุกวันที่เจ็ดของเดือน

นางไม่ได้ออกจากวังเพื่อตัวเอง หากแต่เพื่อไปสักการะพ่อหมอแทนฮองเฮา

พ่อมดเป็นเทพที่เผ่าโฮ่วานเลื่อมใส แต่ไม่อาจสร้างศาลกราบไหว้ไว้ในวังได้ ฮองเฮาเองก็ออกนอกวังตามอำเภอใจไม่ได้ จึงเป็นเหตุให้แม่นมหลานต้องออกจากวังไปกราบไหว้แทนนางทุกวันที่เจ็ดของเดือน

มีวิหารแห่งหนึ่งถูกสร้างบนเขาไป๋หยุนบริเวณชานเมืองเฉินตู และสิ่งที่สถิตอยู่ในนั้นก็คือเทวรูปของพ่อมด

เมื่อแสงอรุณแรกสาดส่อง รถเสลี่ยงที่ไม่สะดุดตาคันหนึ่งก็เคลื่อนตัวออกจากวัง ค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังเขาไป๋หยุน

เมืองเฉินตูกว้างใหญ่มาก จากวังไปยังเชิงเขาไป๋หยุนที่อยู่นอกเมือง ใช้เวลาสองชั่วยามกว่าจะไปถึง

แม่นมหลานเดินลงจากรถเสลี่ยง ในมือถือดอกบัวสีแดงหนึ่งดอก แล้วเดินขึ้นบันไดที่ทอดขึ้นสู่เขาด้วยใบหน้าศรัทธา

……

เมื่อมองดูบันไดอันคดเคี้ยวที่ทอดยาวไปถึงเชิงเขา มีถึงหลายพันขั้น รอจนแม่นมหลานเดินขึ้นไป อย่างน้อยก็ใช้เวลาสองชั่วยาม

เย่จายซิงนั่งหาววอดอยู่บนยอดเขา ซบศีรษะบนไหล่ของเสด็จอา แล้วผล็อยหลับไป

เมื่อคืนฝึกบำเพ็ญในห้วงกาลเวลาทั้งคืน ระยะเวลาสิบกว่าวันในห้วงกาลเวลา ไม่ได้พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว เวลานี้ไม่ว่าจะจิตใจหรือร่างกาย นางล้วนอ่อนเพลียเมื่อยล้า

"เข้าไปนอนในห้วงกาลเวลาเถิด หากนางมาแล้วข้าจะเรียกเจ้า"

โม่เสิ่นยวนนัยน์ตาลุ่มลึกอ่อนโยน ตบไหล่ของนางเบาๆ

"หม่อมฉันอยากนอนซบเสด็จอา งีบสักเดี๋ยวก็กลับมาสดชื่นแล้ว"

นางกอดแขนข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ แสดงออกถึงความใกล้ชิดของตนที่มีต่อเขา

เขายกมุมปากโค้งขึ้น นัยน์ตาลุ่มลึกฉายแววหลงใหลทะนุถนอม ในใจเปี่ยมล้นด้วยความเสน่หา ยังเจือความพึงพอใจเล็กน้อยอีกด้วย

น้องซิงใส่ใจเขา เพียงเท่านี้ ก็ทำให้เขาสุขใจได้เนิ่นนานแล้ว

ตอนที่ผูกรักสมัครใคร่ และเข้าใจว่าความรักคืออะไรเป็นครั้งแรก เขาไม่คิดเลยว่าจะได้รับคำตอบจากน้องซิงรวดเร็วเพียงนี้ ในตอนนั้น เขาคิดเอาแต่ใจไปว่าต่อให้นางจะชอบหรือไม่ชอบเขา นางก็เป็นคนของเขา เป็นดวงใจของเขาทั้งในชาติก่อนและชาตินี้อยู่ดี

แต่ตอนที่ความรู้สึกได้รับการสนองคืนจริงๆ เขาถึงรู้ว่ารสชาตินี้มันดีแค่ไหน

เขาขยับตัวโอบนางเบาๆ ให้นางได้เอนกายในท่าที่สบายที่สุด ไม่นานก็ได้ยินนางหายใจอย่างสม่ำเสมอ

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่นางเลิกระแวงเรา?

คงจะเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น นางก็มอบหัวใจให้เขาหมดทั้งใจไปแล้วกระมัง

โม่เสิ่นยวนมองกรอบหน้าด้านข้างที่น่าเอ็นดูของนาง สายตาของเขาอ่อนโยนขึ้นเกว่าเดิม

องครักษ์สองสามนายที่กำลังซ่อนตัวเฝ้าอารักขาอยู่ในเงามืด เห็นฉากนี้ ก็เบือนสายตาออกเงียบๆ หัวใจเจ็บจี๊ดเหลือหลาย

ช่างทรมานใจคนโสดซะไม่มี

เย่จายซิงลืมตาตื่นขึ้นหลังจากผ่านไปสองชั่วยาม พอลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเสด็จอาชัดเต็มตา แทบจะทำให้นางตาพร่าไปเลย

ใบหน้านี้ของเสด็จอา มีแรงกระแทกมากล้น ความสะลืมสะลือจากการเพิ่งตื่นนอน ถูกกระแทกสลายไปในพริบตา เหลือเพียงใบหน้ารูปงาม และริมฝีปากบางเย้ายวนใจของเสด็จอาอยู่ในดวงตาทั้งสอง

นางเอื้อมมืออกไปราวกับต้องมนตร์ กดนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วมือ แต่สัมผัสที่ได้นั้นต่างออกไปจากปกติ เพราะยามปกติมักใช้ปากสัมผัสเสมอ

ทันใดนั้น เขาก็กัดกลับ แต่ไร้ความเจ็บปวดอย่างที่คิดเอาไว้ เขางับนิ้วของนางเอาไว้ต่างหากเล่า

เย่จายซิงแก้มแดงระเรื่อทันที ก่อนจะรีบดึงนิ้วมือกลับมา

คราวนี้นางเพิ่งจะรู้ตัว ตอนแรกนางซบอยู่บนไหล่ของเขา แต่ตอนนี้กลับเอนกายอยู่ในอ้อมกอดของเขา และถูกเขาโอบกอดในท่าเจ้าสาว

นางหลับลึกขนาดนั้นเชียวหรือ?

นางไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ดูเหมือนว่าเสด็จอาทำให้นางสบายใจ สบายใจจนเข้าสู่ห้วงลึกของนิทราไปเลย

เมื่อเห็นดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นของเสด็จอา สองมือโอบเอวนางแน่น ก่อนจะโน้มตัวลง เข้ามาใกล้นาง

เย่จายซิงก็รีบลุกขึ้นพูดทันที:

"เสด็จอา แม่นมหลานขึ้นมาหรือยังเพคะ?"

นางไม่ยอมจุมพิตกับเขาต่อหน้าเหล่าองครักษ์หรอกนะ อยากจูบก็รอกลับก่อนสิ คิคิ

โม่เสิ่นยวนหันหน้ากลับไปมององครักษ์สองสามนายที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดอย่างไม่พอใจ เขารู้ดีว่าเหตุใดน้องซิงถึงไม่เต็มใจ

องครักษ์ที่ถูกค้อนใส่แทบอยากจะหลอมทั้งร่างเข้าไปในความมืดมิดในเงา