บทที่ 29 จวนแม่ทัพที่วุ่นวาย

"นายน้อย สตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง คือคุณหนูรองเย่เจียหยูญาติผู้พี่ของคุณหนูสี่เย่ขอรับ"

บ่าวรับใช้บอกกับลั่วกูหยุน

"อ่อ ซึ่งก็คือสตรีที่ป้ายสีเย่จายซิงบนท้องถนนบอกว่าเย่จายซิงขโมยยาของนาง?"

ลั่วกูหยุนได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนแล้ว เพราะถึงอย่างไรจวินหยวนก็พาเย่จายซิงกลับจวนอ๋อง เรื่องนี้แพร่สะพัดไปแล้ว

ดื่มน้ำชาหลังมื้ออาหาร เรื่องที่ผู้คนพูดถึงมากที่สุดก็คือเรื่องนี้

แต่ว่า ทุกคนต่างรู้สึกว่า จวินหยวนพาเย่จายซิงกลับจวนอ๋องเป็นเพราะเห็นแก่หน้าบิดาของนางที่เป็นเทพสงคราม ไม่มีผู้ใดรู้ว่าแท้จริงแล้วจวินหยวนชมชอบนาง อยากจะให้นางเป็นพระชายา

หากเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง เขาเองก็คงไม่เชื่อว่าจวินหยวนจะชอบหญิงอัปลักษณ์ที่ไม่อาจฝึกยุทธ์คนนี้

แต่ว่าเรื่องต่างๆ ไม่อาจมองเพียงเปลือกนอก เขารู้สึกว่าเย่จายซิงอัปลักษณ์เล็กน้อย แต่ว่านางมักจะสร้างเรื่องประหลาดใจให้เสมอ

เพราะเหตุนี้ เขาจึงคิดว่าคุณหนูรองเย่คนนี้ต้องไม่ใช่สตรีจิตใจดีและอ่อนโยนตามที่ผู้คนว่ากัน เขาเกลียดผู้หญิงที่เบื้องหน้าเป็นอีกอย่างลับหลังเป็นอีกอย่างที่สุด

"ถูกต้องขอรับ นายน้อย คือนางคนนี้"

บ่าวรับใช้ตอบ

ลั่วกูหยุนลูบคาง ยกมุมปากขึ้นหัวเราะเย้ยหยัน

"ให้สตรีคนนี้คุกเข่าอีกสักประเดี๋ยว ประเดี๋ยวข้าจะใช้ผู้หญิงคนนี้เป็นทางผ่านเพื่อไปพบเย่จายซิงที่จวนแม่ทัพ ข้ายังต้องขอบคุณตำรับยาของนาง！”

เย่เจียหยูคุกเข่าประมาณหนึ่งชั่วยามกว่า หัวเข่าเย็นยะเยือก ทั้งปวดและทั้งชา มีคนมุงดูนางมากมาย ถึงแม้ล้วนกล่าวชื่นชมนาง แต่นางคุกเข่ามานานเช่นนี้แล้วหมอเทวดาลั่วยังไม่ออกมา ทำให้นางรู้สึกโดนดูถูก

นางก้มหน้าลง ความแค้นแล่นผ่านแววตาของนาง

หรือว่าจะให้นางคุกเข่าต่อไปเช่นนี้? ขืนคุกเข่าต่อไป หัวเข่านางต้องบวมแน่ๆ

ขณะที่นางกำลังจะหาข้ออ้างในการลุกขึ้น จู่ๆ ก็มีเสียงคนหนึ่งตะโกนขึ้น：

"หมอเทวดาลั่วออกมาแล้ว！”

เย่เจียหยูเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มรูปโฉมหล่อเหลาสะท้อนเข้ามาในสายตาของนาง เขาสวมชุดผ้าชั้นดีราคาแพง เพียงแค่มองก็รู้ว่าเป็นคุณชายในตระกูลมั่งคั่ง สง่าผ่าเผยไม่ธรรมดา

ดวงตาของนางทอประกาย คิดไม่ถึงว่าหมอเทวดาลั่วจะหล่อเหลาเช่นนี้ เหนือความคาดหมายของนาง คู่ควรกับนางยิ่งนัก

"หมอเทวดาลั่ว ช่วยสามีของข้าด้วย！”

"หมอเทวดาลั่วได้โปรดไปดูอาการของท่านแม่ข้าด้วย！”

ทันทีที่ลั่วกูหยุนออกมา ทุกคนก็กรูกันออกไป ให้เขารักษา

เย่เจียหยูคุกเข่าบนพื้น ถูกผู้อื่นเหยียบไปสองสามครั้งอย่างไม่ทันระวัง

นางก่นด่าในใจ แล้วรีบลุกขึ้น ฝ่าฝูงชนไปอยู่ด้านหน้าสุด จากนั้นเสียงคุกเข่าก็ดังขึ้น นางมองลั่วกูหยุนด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า：

"หมอเทวดาลั่ว ท่านได้โปรดช่วยท่านย่าของข้าด้วย ท่านย่านอนไม่ได้สติบนเตียง ข้าในฐานะหลานสาว ทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก อยากจะเจ็บป่วยแทนท่านย่าเหลือเกิน หากท่านไม่รับปาก เช่นนั้นข้าจะคุกเข่าเช่นนี้ไม่ยอมลุกขึ้น！”

ลั่วกูหยุนมองท่าทีเสแสร้งของนางแล้ว อยากจะจิ้มตาตนเองให้บอดจริงๆ

ในฐานะนายน้อยของตระกูลใหญ่ เขาพบเจอสตรีเช่นนี้มากมายตั้งแต่อายุสิบห้าสิบหก ตอนแรกเขาถูกภายนอกหลอกลวง ในตอนหลังกลายเป็นคนที่เข้าใจสตรีอย่างถ่องแท้ ดังนั้นเขาเพียงแค่ฟังคำพูดของเย่เจียหยูก็รู้แล้วว่านางกำลังเสแสร้ง

ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก

แต่เพื่อไปเจอเย่จายซิง เขาจึงทำได้เพียงอดทนครู่หนึ่ง

เขาไม่อยากเสวนากับเย่เจียหยู จึงส่งสายตาไปให้บ่าวรับใช้

"เจ้าลุกขึ้นเถอะ นายน้อยรับปากเจ้าแล้ว เชิญนำทาง"

บ่าวรับใช้รู้ใจนายเป็นอย่างดี พูดกับเย่เจียหยู

เย่เจียหยูประหลาดใจอย่างมาก มีคนมากมายขอร้องเขา แต่เขากลับเลือกนาง ดูเหมือนว่าตนจะมีเสน่ห์ล้นหลาม ทำให้หมอเทวดาลั่วหลงเสน่ห์

ผู้ติดตามคนนี้เรียกเขาว่า "นายน้อย" ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นนายน้อยของตระกูลลั่วจริงๆ

นางเคยได้ยินพี่สาวที่อยู่เฉินตูบอกว่า ตระกูลลั่วคือหนึ่งในตระกูลใหญ่ของเฉินตู หากสามารถตบแต่งเข้าตระกูลลั่วได้ ชีวิตนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องใดแล้ว