บทที่ 304 แต่งงานกันแล้ว！

เย่จายซิงดื่มเหล้าไปกึ่งเมากึ่งไม่เมา สายตาที่เมามายมองไปยังเสด็จอา

“ข้าจะส่งเจ้ากลับห้อง เจ้านอนหลับให้สบายใน เมื่อตื่นขึ้นมา ก็จะแต่งงานกับข้า”

โม่เสิ่นยวนอุ้มนางขึ้นมา จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นไปบนห้อง

เย่จายซิงโอบคอของเสด็จอา หัวทั้งมึนและก็หนัก แต่ก็มีความสุขด้วย

“เสด็จอา ท่านรักข้าหรือไม่？”

นางถามเขาทั้งที่เมา

นางรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ก็แค่อยากจะฟังเขาพูด

“รักเจ้าสิ”

เสียงของเขาอ่อนโยน

ส่วนเย่ยู่หยางน้องชายที่ได้ยิน ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว จากนั้นก็รีบลงจากหอไปหาลั่วกูหยุน

โม่เสิ่นยวนอุ้มนางขึ้นหอต่อ จากนั้นพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนข้างหูนางว่า：

“คนที่ข้ารักที่สุด มีเจ้าเพียงคนเดียว และก็จะรักเจ้าตลอดไป ต่อให้ตายก็ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนใจตลอดกาล”

เย่จายซิงยิ้มแฉ่งออกมา จากนั้นก็ทำเสียงจุ๊บจุ๊บ

“ได้อยู่กับท่านช่างดีจังเลย ข้ารู้สึกว่าข้ามีความสุขมาก นี่เป็นความรู้สึกที่ข้าไม่เคยมีมาก่อน เสด็จอา ขอบคุณท่านนะ”

ขอบคุณท่านที่ทำให้ข้ารู้สึกถึงความรู้สึกที่ถูกปกป้องและถูกรัก

ขอบคุณท่านที่ทำให้ข้ารู้ว่ารักคนๆ หนึ่งมีรสชาติอย่างไร

ไป๋จู๋วที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู กำลังรอให้คุณหนูกลับมา คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินคำพูดน้ำเน่าเช่นนี้ นางรีบทำตัวเองให้เป็นสูญอากาศอย่างรวดเร็ว

โม่เสิ่นยวนอุ้มนางวางไว้ที่เตียง จากนั้นก็นำน้ำมาล้างมือล้างหน้าด้วยตัวเอง ท่าทางอ่อนโยนราวกับกำลังเช็ดสมบัติล้ำค่าที่หายาก

เย่จายซิงที่เพลิดเพลินหรี่ตามองเขา อันที่จริงนางง่วงนิดหน่อย แต่ว่านางไม่อยากจะหลับตาลงเลย อยากจะมองเสด็จอาให้มากกว่านี้

ราวกับว่ามองเท่าไหร่ก็ไม่พอ

“นอนเถอะ น้องซิง นอนให้มากกว่านี้อีกหน่อย ถ้าให้ดีรอให้ข้าเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงขึ้นแล้วเจ้าค่อยตื่นขึ้นมา แบบนั้น คนที่เจ้าจะเห็นเป็นคนแรกในวันพรุ่งนี้ ก็คือข้า สามีของเจ้า”

โม่เสิ่นยวนนำนางซุกตัวลงในผ้าห่ม รอให้นางนอนหลับหลังจากนั้นค่อยออกไป

เย่จายซิงจู่ๆ ก็ดึงเสื้อของเขาไว้ มีน้ำระรื่นในดวงตามองไปที่เขา：

“เสด็จอา คืนนี้อย่าไปไหน ได้ไหม？”

จู่ๆ นางก็ไม่อยากให้เขาไป

อยากจะให้เขาอยู่ต่อ

ดวงตาของเขาตื่นเต้นเล็กน้อย กระแอมลำคอ รู้สึกปากแห้งคอแห้ง

“น้องซิง เจ้ารู้ไหมว่าคำพูดนี้หากว่าพูดกับผู้ชายมันหมายถึงอะไร？”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

น้องซิงพยักหน้าด้วยความเขินอาย ใบหน้าครึ่งหนึ่งแอบอยู่ในผ้าห่ม พูดด้วยเสียงงุ้งงิ้งว่า：

“ข้ารู้”

“แต่ทว่าพรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงาน น้องซิง พรุ่งนี้จะเป็นวันที่มีความหมายมากยิ่งกว่าสำหรับเรา ข้าไม่อยากเจ้าต้องมาเสียใจภายหลัง”

เขาพูดอย่างควบคุมอารมณ์

เย่จายซิงส่ายหัว “ข้าเสียใจภายหลัง อีกไม่นานเราก็ต้องเป็นสามีภรรยากันอยู่ดี ก็แค่เข้าห้องหอก่อนหนึ่งวันก็เท่านั้น เสด็จอาไม่อยากหรือ？”

“ข้าจะไม่อยากได้เช่นไร ข้าฝันมาตลอดก็เพื่อรอวันนี้ เจ้าคิดดีแล้วหรือ？”

น้ำเสียงเขาต่ำ ราวกับว่ายังอยู่ในจุดที่สูงสุดที่ควบคุมอารมณ์ได้อยู่

ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะปฏิเสธการเชิญชวนของผู้หญิงที่ตัวเองรักได้ และเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าน้องซิง ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้

แค่นางอ้อน เขาก็แพ้อย่างราบคาบแล้ว

“อืมอืม ข้าคิดดีแล้ว คืนนี้ข้าอยากให้เสด็จอาอยู่ต่อ ให้พวกเรากลายเป็นคนที่ใกล้ชิดกัน”

นางพยักหน้า นั่งพิงเตียง จากนั้นปล่อยผม ผมสีดำวางสยายเต็มบนเตียง

ใช้นิ้วชี้แล้วตวัดนิ้วหันไปทางเขา

การรุกของนาง เป็นการเชื้อเชิญอย่างดีที่สุด