บทที่ 307 ข้าช่วยนางได้

“รากทิพย์ของนางเติบโตได้ดีมาก ข้าไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไร”

ลั่วกูหยุนดูรากทิพย์ในร่างกายของเย่จายซิงอย่างละเอียดและพูดอีกครั้ง

เมื่อเย่จายซิงเติบโตจากรากทิพย์กลียุคในตอนแรก โม่เสิ่นยวนปล่อยให้เขาดู ในเวลานั้นทั้งบางทั้งสั้น เล็กกว่ารากทิพย์ปกติมาก

ตอนนี้รากทิพย์กำลังจะเติบโตเป็นรากทิพย์ขนาดปกติ เมื่อถึงเวลา จะทำให้การฝึกฝนของนางเร็วขึ้น

“นั่นเป็นเพราะอะไร! ”

เย่ยู่หยางกัดริมฝีปาก มองดูพี่สาวหลับอยู่ในอ้อมแขนของพี่เขยอย่างกระวนกระวายใจ

ชุดเจ้าสาวสีแดงสดกลับทำให้หน้าของนางซีดเซียวและอ่อนแอ

“สาเหตุน่าจะเป็นเพราะรากทิพย์”

น้ำเสียงโม่เสิ่นยวนต่ำ แต่น้ำเสียงมีความมั่นใจ

ลั่วกูหยุนเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ก็มีเหตุผลของเขา

เขาถาม : “ทำไมเจ้าถึงรู้สึกแบบนี้? ”

โม่เสิ่นยวนก้มหน้ามองดวงใจของเขาแล้วพูดว่า :

“รากทิพย์ของน้องซิงถูกใครบางคนเอาไปแล้ว คนนั้นเอารากทิพย์ของนางไป ในเวลาเดียวกันก็เอาโชคชะตาของนางไปด้วย สุดท้ายน้องซิงก็ต้องบ่มเพาะรากทิพย์ใหม่ และระดับรากทิพย์คงอยู่เหนือสิ่งอื่นใด ไม่เพียงแต่โชคชะตาที่กลับมาเป็นของนาง แต่ยังอาจกลืนกินคนนั้นด้วย

ลั่วกูหยุนเบิกตากว้างและตระหนักในทันใด

“เจ้าหมายถึงมีคนอยากให้นางตาย! หากนางตาย คนที่เอารากทิพย์ของนางไปก็สามารถใช้รากทิพย์ของนางได้! จากนั้นเย่จายซิงอาจได้รับวิชาต้องห้ามหรือวิชาสาปแช่งจากใครบางคน

โม่เสิ่นยวนพยักหน้าเบาๆ นอกเหนือจากเหตุผลนี้ เขายังคิดเหตุผลอื่นไม่ได้

รากทิพย์ของน้องซิงกำลังเติบโต เมื่อมันเติบโต ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้อย่างง่ายๆ และรากทิพย์จะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ดังนั้นฝั่งนั้นคงคิดวิธีที่ชั่วร้ายมาก

“ชั่วร้ายมาก! ฝ่ายตรงข้ามเป็นใครกันแน่! ?”

เย่ยู่หยางกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

รากทิพย์ของพี่สาวที่เพิ่งเกิดมาได้ไม่นานก็ถูกเอาไป ตอนนั้นได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก และในที่สุดรากทิพย์ก็เติบโตขึ้น อีกฝ่ายต้องการให้พี่สาวของเขาตาย!

โหดร้ายจริงๆ

“อาณาจักรเวหาทิพย์ ไม่ว่าจะเป็นชนเผ่าของแม่เจ้า หรือเป็นศัตรูของแม่เจ้า”

โม่เสิ่นยวนพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

รากทิพย์ในร่างกายของน้องซิงถูกเอาไป หลังจากที่แม่ของนางกลับไปถึงอาณาจักรเวหาทิพย์

ตอนแรกเขาวางแผนจะพาน้องซิงไปอาณาจักรเวหาทิพย์หลังจากแต่งงาน และปล่อยให้นางยุติความบาดหมางนี้ด้วยตนเอง

คิดไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะลงมือก่อนอย่างโหดเหี้ยม

ถ้าอย่างนั้นต้องไปอาณาจักรเวหาทิพย์โดยเร็วที่สุด หากว่าถูกสาป แค่ทำลายแท่นบูชาที่อีกฝ่ายตั้งไว้เท่านั้น หากเป็นวิชาต้องห้ามอื่นๆ ก็ต้องทำลายต่อหน้า

ลั่วกูหยุนกล่าวอย่างเคร่งขรึมแล้วขมวดคิ้ว :

“แต่ค่ายวาร์ปแดนเหนือของอาณาจักรเวหาทิพย์ได้ถูกทำลายลงเมื่อไม่นานมานี้”

ตอนเผ่าปีศาจบุกเข้ามาก็ถูกทำลายโดยเผ่าปีศาจ

นอกจากนี้ค่ายวาร์ปที่นั่นไม่แน่นอน นานๆ ครั้งถึงจะเปิด ผู้ที่ฝึกฝนระดับล่างเข้าค่ายวาร์ปมักจะถูกบีบเป็นผงค่ายวาร์ปที่ไม่แน่นอนนี้ แม้ว่าจะไม่โดนทำลาย น้อยคนมากที่กล้าเข้าไป

แต่ก่อนโม่เสิ่นยวนเคยผ่านค่ายวาร์ปที่นั่นไปยังอาณาจักรเวหาทิพย์

“ยังมีค่ายวาร์ปอีกแห่งที่ไปยังอาณาจักรเวหาทิพย์ได้

โม่เสิ่นยวนรีบถามทันที

“ที่ไหน? ”

เย่ยู่หยางและลั่วกูหยุนก็ถามพร้อมกัน

“เทือกเขาอัสดงแห่งแคว้นหงส์แดง”

เขาตอบ

แต่ค่ายกลถูกทำลาย ต้องใช้เวลาซ่อมแซมอย่างน้อยสิบวัน

เขามองไปที่ใบหน้าของน้องซิงราวกับว่านางหลับไปเฉยๆ หัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกแทงด้วยเข็มเล่มหนา

“สิบวันนานเกินไป”

ลั่วกูหยุนถอนหายใจ