ตอนที่ 32
บทที่ 32 มีลางสังหรณ์ไม่ดี
October 22, 2026
ฮูหยินเฒ่าออกคำสั่ง นางโจวถูกจับมัดอย่างรวดเร็ว
นางโจวดีดดิ้นด้วยความกระวนกระวาย ไม่ยอมรับ：
"ท่านแม่！ ข้าถูกครหา พวกเขาตั้งใจป้ายสีข้าอย่างแน่นอน ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น！"
ถึงแม้นางมักจะขัดแย้งกับสองพี่น้องเย่จายซิง ไม่ใช่คนดี แต่เรื่องนี้นางเป็นผู้บริสุทธิ์ สิ่งที่ไม่ได้ทำ จะยอมรับได้อย่างไร
ทว่าฮูหยินเฒ่า ท่านรองเย่และนางเสิ่นล้วนไม่เชื่อคำพูดของนาง
เย่เจียหยูเองก็คิดว่าบ้านสามอยากจะฮุบสมบัติทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
นางพูด：
"ท่านแม่ สาวใช้ของพี่สะใภ้สามต้องเอากุญแจไปให้ท่านอาสามแน่นอนเจ้าค่ะ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือท่านอาสามเปิดคลังสมบัติแล้วหรือยัง！”
ท่านรองเย่ถูกเตือน รีบหันไปถามองครักษ์ที่เฝ้าคลังสมบัติทันที：
"เมื่อวานพวกเจ้าเห็นท่านสามหรือไม่?"
หัวหน้าองครักษ์ส่ายหน้า：
"เรียนท่านสอง เมื่อคืนไม่มีผู้ใดมาขอรับ แต่ว่า..."
"แต่ว่าอะไร?"
ท่านรองเย่สังหรณ์ใจไม่ดี
"แต่ว่าเมื่อคืนพวกเราล้วนรู้สึกสะลึมสะลือ เวลานี้หวนคิดดูแล้ว น่าจะมีปัญหาอย่างแน่นอน"
หัวหน้าองครักษ์พูด
"หรือว่าคลังสมบัติถูกคนเปิดแล้ว?！”
เย่เจียหยูพูดเสียงแหลม นางคาดหวังว่าจะใช้เงินในคลังสมบัติไปประมูลเพลิงลิลึก ทว่าคิดไม่ถึงกลับมีคนเร็วกว่าไปก้าวหนึ่ง
นางมองสมบัติส่วนหนึ่งในคลังสมบัติเป็นสมบัติของตนแล้ว แน่นอนว่าไม่ยอมให้ผู้อื่นลักขโมย
ฮูหยินเฒ่าโมโหยิ่งนัก ตบหน้านางโจวหลายฉาด：
"พวกเจ้าใจกล้ายิ่งนัก ถึงได้กล้าวางอุบายกับข้า！”
ตบหลายครั้งยังไม่บรรเทาความขุ่นเคือง ใช้เล็บจิกและหยิกอีกหลายครั้ง
นางโจวร้องโอดครวญ นางจะยอมรับได้อย่างไร เอาแต่บอกว่านางถูกบ้านรองป้ายสี
"ยังจะปากแข็งอีก！ท่านแม่ ข้าคิดว่าการที่น้องสามไม่ปรากฏตัวต้องเป็นเพราะกำลังเคลื่อนย้ายสมบัติ พวกเรารีบไปหากันเถอะ！”
ท่านรองเย่พูดโดยที่ขมวดคิ้วเป็นปมแววตาฉายความขุ่นเคือง
"ไปกันเถอะ！ ข้าจะดูสิว่าลูกทรพีจะเหิมเกริมเพียงใด ไม่กระทั่งข้าที่เป็นแม่ก็ไม่อยู่ในสายตา！”
ฮูหยินเฒ่าพูดเสียงเหี้ยม สิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือการที่ผู้อื่นท้าทายอำนาจของนาง ทำให้นางหวนคิดถึตอนที่ตนตกต่ำ
เย่จายซิงเดินตามอยู่ด้านหลังคอยดูเรื่องคลึกครื้น สาวใช้ตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าคุณหนูจะพูดถูก มีเรื่องสนุกให้ดูจริงๆ！
เป็นถึงฮูหยินสาม แต่กลับถูกจับเช่นนี้ แก้มยังถูกตบจนบวม
ตลอดทาง สาวใช้เห็นภาพนี้ อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
นางโจวเจ็บแค้นอย่างมาก ถูกบ่าวไพร่เห็น วันข้างหน้านางจะมีความน่าเกรงขามได้อย่างไร?
แต่ไม่ว่านางจะพูดสิ่งใดฮูหยินเฒ่าก็ไม่เชื่อ นางรู้สึกว่าบ้านรองเป็นคนทำ
นางกัดฟันครุ่นคิด วันข้างหน้าหากมีโอกาส นางจะทำให้พวกบ้านรองได้เห็นดีกัน นางจะเอาคืนความอับอายในวันนี้กลับไปอีกเท่าตัว！
อย่างรวดเร็วก็ไปถึงเรือนที่บ้านสามอยู่
"เย่เจ๋อบูเล่า！”
ฮูหยินเฒ่าพูดเสียงเหี้ยม
บ่าวรับใช้เห็นฮูหยินสามถูกจับมัด ตกใจคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ รีบตอบ：
"เรียนฮูหยินเฒ่า ท่านสามยังนอนหลับ ยังไม่ตื่นเจ้าค่ะ！”
"บัดซบ！ ใกล้เที่ยงแล้ว เขาจะยังไม่ตื่นได้อย่างไร！”
ท่านรองเย่โมโหร้าย เขาคิดว่าเย่เจ๋อบูเอาของล้ำค่าในคลังสมบัติและหนีไปตั้งแต่ตอนกลางคืนแล้ว
สมบัติเหล่านั้นเพียงพอให้เขาอิ่มหนำสำราญไปชั่วชีวิตแล้ว！
"ท่านสามยังไม่ตื่นจริงๆ เจ้าค่ะ อยู่ในห้อง หากไม่เชื่อท่านรองเข้าไปดูได้เจ้าค่ะ！”
สาวใช้พูด
ก่อนหน้านี้พวกเขาปลุกเย่เจ๋อบูแล้ว แต่เย่เจ๋อบูกลับบอกอย่างไร้เรี่ยวแรงว่าขอนอนอีกพักหนึ่ง ตอนนี้น่าจะยังอยู่