บทที่ 327 ใครจะผ่านทัณฑ์สายฟ้า?

เมื่อเข้าไปในห้องกลั่นยา เย่จายซิงก็รับเอาพู่กันจากผู้อาวุโสสามเขียนชื่อสมุนไพรที่ตนจำได้ลงบนกระดาษสองแผ่น

ผู้อาวุโสสามอ่านๆ ดู สีหน้าก็เปลี่ยนไป

“นี่มัน...ดูเหมือนว่าจะเป็นยาวิเศษที่มีสูตรโอสถไขกระดูกเยือกซึ่งหายไปเมื่อนานมาแล้ว "

เขาชี้ไปที่ชื่อยาบนกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วพูดว่า

“โอสถไขกระดูกเยือก? อาจจะเป็นชื่อนี้”

เย่จายซิงเอ่ยขึ้น นางได้ยินชื่อยานี้ ก็ไม่มีความรู้สึกคัดค้านเลยแม้แต่น้อย

“ข้าเห็นศิษย์น้องซินเสียน มีทุกข์กับปานบนใบหน้าของตัวเอง ตอนนั้นข้าก็นึกถึงสมุนไพรเหล่านี้”

ผู้อาวุโสสามเอ่ยขึ้นมาทันที

“เป็นเช่นนั้นไม่ผิดแน่ แต่นี่เป็นยาขั้นหก มันยากต่อการหลอม ต่อให้เป็นอาจารย์หลอมยาขั้นเจ็ดขั้นแปดก็อาจไม่สามารถหลอมมันออกมาได้ เท่าที่ข้ารู้มา มีเพียงราชาโอสถป๋ายหลี่อาจารย์หลอมยาขั้นแปดแห่งเซียนเหอ เท่านั้นที่สามารถหลอมยานี้ออกมาได้ และเพราะเหตุนี้ยานี้จึงเป็นยาที่ทำกำไรมหาศาลให้กับตระกูลป๋ายหลี่ ในหลายปีมานานนี้”

เมื่อพูดถึงกำไร สายตาของผู้อาวุโสสามก็ฉายแววอิจฉาออกมา

ก่อนหน้านี้สำนักยากจนเกินไป มีช่วงหนึ่งที่ไม่มีหินทิพย์มาซื้อข้าวทิพย์ ทั้งสำนักต้องคิดหาวิธีหารายได้

ผู้อาวุโสสามก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

แต่เขาเป็นเพียงอาจารย์หลอมยาขั้นสี่ และพรสวรรค์ในการหลอมยานั้นก็อาจต่ำเกินไป เมื่อปีนั้นเขาไม่ควรเลือกเดินบนเส้นทางของอาจารย์หลอมยาเลย

อัตราความสำเร็จของเขาต่ำเกินไป ในเวลาครึ่งเดือนเขาสามารถหลอมยาขั้นสี่ออกมาได้เพียงหนึ่งหรือสองเทียบเท่านั้น อาศัยเขาหาเงิน เห็นได้ชัดว่ามันไม่พอ ดังนั้นเขาจึงอิจฉาราชาโอสถป๋ายหลี่เขาสามารถหลอม โอสถไขกระดูกเยือกออกมาได้อย่างง่ายดาย และสามารถขายได้ในราคาสูงลิ่ว

ส่วนตนก็ต้องกินดื่มอย่างประหยัดอยู่ในสำนักมาหลายสิบปี

“โอสถไขกระดูกเยือกมันสามารถทำให้ปานบนใบหน้าของซินเสียนหายไปได้ก็จริง แต่ว่า นอกจากราชาโอสถป๋ายหลี่แล้ว คนอื่นก็หลอมไม่ได้ พวกเราเองก็ซื้อไม่ได้”

ผู้อาวุโสสามส่ายหน้ากล่าว

“ให้ข้าลองดูเถอะ”

เย่จายซิงรู้สึกว่างสามารถหลอมได้

ผู้อาวุโสสามอ้าปากค้าง ดวงตากลมโต

“เจ้านี่นะ? อายุแค่นี้ ต่อให้เป็นอาจารย์หลอมยาขั้นห้าขั้นหก ก็ไม่สามารถหลอมยาโอสถไขกระดูกเยือกออกมาได้ ระดับความยาก มันมากกว่าการกลั่นยาขั้นแปดเสียอีก! นอกจากราชาโอสถป๋ายหลี่ ก็ไม่มีใครเคยหลอมยานี้ออกมาได้ ไม่ได้ๆ ถ้าให้เจ้าหลอม หม้อยาอาจระเบิด จนทำร้ายเจ้าก็ได้”

เขาส่ายหน้า ไม่ให้นางลอง

ยาขั้นสูงเช่นนี้ ไม่ใช่จะมากลั่นเล่นๆ ได้

ไม่รู้ว่ามีอาจารย์หลอมยากี่คนที่เสียชีวิตเพราะเตาหลอม ทันทีที่เตาหลอมระเบิด พลังงานมหาศาลก็ระเบิดออกมาทันที แต่ส่วนใหญ่เป็นอันตรายมาก

เย่จายซิงอ้าปากค้าง ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ผู้อาวุโสสามชี้ไปที่กระดาษอีกแผ่น หลังจากมองดูครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยว่า “นี่คือสูตรยาอะไร? เมื่อก่อนข้าไม่เคยเห็นสมุนไพรเหล่านี้รวมตัวกันมาก่อน”

แม้ว่าพรสวรรค์ในการหลอมยาของเขาจะไม่สูงมากนัก แต่ตำรายาที่อ่านก็สามารถล้อมรอบเมืองอวี้หลัวได้หลายสิบรอบ เมื่อก่อนเขาเคยเชื่อว่าความพากเพียรสามารถชดเชยความอ่อนแอของตัวเองได้ ขอแค่เป็นตำรายา เขาก็สามารถรวบรวมมันมาอ่านได้

หนึ่งในค่าใช้จ่ายที่มากที่สุดของสำนักก็คือการใช้หินทิพย์เพื่อซื้อหนังสือให้เขา

แต่สมุนไพรตรงหน้าเขาเหล่านี้ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ค้นหาความทรงจำในใจของเขา แต่ก็ไม่พบสมุนไพรเหล่านี้อยู่ในยาตัวไหนเลย

“บางทีมันอาจจะเป็นยาที่สามารถปรับปรุงรากทิพย์ได้”

เย่จายซิงกล่าว

“ซินเสียนบอกว่ารากทิพย์ของนางค่อนข้างแย่ ดังนั้นสมุนไพรเหล่านี้ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของข้า ถ้าอย่างนั้น ข้าขอลองหลอมได้หรือไม่?”

นางเหลือบมองเตาหลอมยาก็เกิดคันไม้คันมือขึ้นมา

แต่ผู้อาวุโสสามยังคงกังวลว่านางจะทำเตาหลอมระเบิดและได้รับบาดเจ็บ

“รากทิพย์มันจะพัฒนาได้อย่างไร”

ผู้อาวุโสสามส่ายหัวแสดงความไม่เชื่อ