บทที่ 330 ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย

ฉียวี่เจียและกัวเจียงเป็นลูกศิษย์ที่สี่ผู้อาวุโสของในสำนักเสวียนปิงเลือกเองกับมือ

พรสวรรค์ของทั้งสองดีมาก การบ่มเพาะก็สูงมาก แม้แต่สำนักที่ลูกศิษย์เหมือนเมฆ ก็ยังถูกจัดอันดับอยู่ในอันดับต้นๆ

ทั้งสองคนไม่อยากมาในสถานที่เล็กๆ อย่างเมืองยวี่หลัวแห่งนี้ แม้แต่ค่ายวาร์ปก็ยังไม่มี ใช้เวลาสองสามวันในการเดินทาง

“ช่างสมกับเป็นสถานที่เสื่อมโทรมจริงๆ พลังชี่ในอากาศนั้นบางมาก ไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนบนท้องถนนส่วนใหญ่จะมีการบ่มเพาะต่ำขนาดนี้”

ฉียวี่เจียเอาแขนเสื้อขึ้นมาปิดปากและจมูกของตน ดวงตาของเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ในสายตาของนาง ผู้คนที่นี่ล้วนแต่เป็นคนบ้านนอกคอกนา และอากาศที่นี่ก็ขุ่นมัวเสียยิ่งอะไร

ผู้อาวุโสจูที่อยู่นอกสำนักคนนั้นกลับมาตายอยู่ในสถานที่เสื่อมโทรมเช่นนี้ ช่างเป็นสิ่งที่น่าขายหน้าของชาวสำนักเสวียนปิงจริงๆ

กัวเจียงกลับพูดด้วยความระมัดระวัง

“ยวี่เจีย พวกเราต้องระวังให้มาก อย่างแรกหาสาเหตุการตายของผู้อาวุโสจู ระวังสถานที่เล็กๆ เช่นนี้อาจมีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่ก็เป็นได้”

ฉียวี่เจียแค่นเสียงเย็นชา “ถ้าไม่ใช่เพื่อเอาใจท่านอาจารย์ ใครจะอยากมาที่นี่กัน! ศิษย์พี่ เจ้าไม่จำเป็นต้องระวังตัวเกินไป ผู้อาวุโสจูต้องถูกคนล้อมโจมตีจนตาย ไม่อย่างนั้นจะมีคนสังหารเขาให้ตายอยู่ในที่แบบนี้ได้หรือ?”

ต้องรู้ว่าผู้อาวุโสจูมีอาวุธวิเศษนั่นก็คือเตาเยือก ที่อาจารย์ของพวกเขาให้ไว้ติดตัวก่อนหน้านี้ ไม่มีทางที่คนคนเดียวจะสามารถสังหารเขาได้

“หาคนถามให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน”

กัวเจียงส่ายหัว ออกจากสำนักตัวเอง สิ่งที่สำคัญอันดับหนึ่งก็คือความระมัดระวังตัว

เขาเตรียมจะไปหาใครสักคนเพื่อสอบถามสถานการณ์ของเมืองยวี่หลัวอย่างน้อยก็เพื่อค้นหาว่าใครคือยอดฝีมือที่อยู่ที่นี่

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นสตรีสองคนยืนอยู่หน้าร้านกำลังเลือกซื้อสมุนไพร

สตรีคนหนึ่งสวมหมวกคลุมหน้า มองไม่เห็นใบหน้าของนางชัดเจนนัก แต่มือของเธอขาวเนียน

อีกคนสวมเครื่องแบบของลูกศิษย์สำนักแห่งหนึ่ง หน้าตาไม่ธรรมดา แต่มีกระบนใบหน้าของเขาเล็กน้อย

ได้ยินสตรีที่สมหมวกปิดหน้าพูดว่า

“พี่เย่ เรื่องซื้อสมุนไพรไปให้ผู้อาวุโสสามก็ทำเสร็จแล้ว พี่เองก็เพิ่งออกมาจากสำนักนักไม่ใช่หรือ พวกเราค่อยกลับก็ได้”

“ไม่เป็นไร ช่วงนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว เลือกซื้อเสร็จพวกเราก็กลับไปเลยแล้วกัน”

เสียงของสตรีผู้นั้นนุ่มนวลและไพเราะเหมือนน้ำพุที่ไหลรินเข้ามาในใจของผู้คน

กัวเจียงไม่สามารถละสายตาได้ในทันที จึงยกเท้าก้าวไปหาสตรีสองคนนั้น

ฉียวี่เจียขมวดคิ้วและเดินตามไปด้วยความไม่พอใจ

“ขอโทษนะ ข้าขอรบกวนพวกเจ้าสักครู่ ข้าอยากถามแม่นางเล็กน้อย ไม่ทราบว่า แม่นางพอจะมีเวลาหรือไม่?”

กัวเจียงโค้งคำนับให้กับสนมที่สวมหมวก ท่าทางดูอ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพ

ซินเสียนคิดว่าเป็นบุรุษที่ชอบจีบหญิงไปทั่ว ดังนั้นนางจึงมายืนขวางอยู่หน้าเย่จายซิงโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเย่จายซิงจ้องมองเขาผ่านม่านหมวก จากนั้นเหลือบมองฉียวี่เจียที่อยู่ข้างหลังเขาอย่างใจเย็น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการจะถามสิ่งใด?”

เย่จายซิงพูดเสียงเบาและจับมือซินเสียนให้นางไม่ต้องกังวล

“ข้ากับศิษย์น้องเพิ่งมาที่เมืองยวี่หลัว เป็นครั้งแรก จึงอยากจะทราบถึงอำนาจในเมืองยวี่หลัว พวกเราได้เตรียมของขวัญหมายจะไปคารวะเยี่ยมเยียนยอดฝีมือที่แข็งแกร่งใน หวังว่าจะได้รับการดูแล ถ้าแม่นางรู้ ช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไม่?”

กัวเจียงพูดคำโกหกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาทำหน้าจริงจังออกมา

ดวงตาคู่หนึ่งมองไปที่ใบหน้าหลังม่านหมวกนั้น

น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าหมวกนี้ทำมาจากวัสดุอะไร ต่อให้ใช้จิตสำนึกแยกแยะมนุษย์ ก็ไม่สามารถมองใบหน้าของสตรีคนนี้ออกได้

เย่จายซิงพูดเบาๆ ว่า “อันที่จริงข้าน้อยเองก็เพิ่งมาอยู่ในเมืองนี้ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่ในที่สันโดษ จึงไม่รู้เรื่องในโลกภายนอกมากนัก ดังนั้นคุณชายไปถามผู้อื่นเถอะ”

นางรู้สถานการณ์ในเมืองเมืองยวี่หลัวชัดเจนทุกอย่าง

เจ้าพรรคเทียนฉานคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองยวี่หลัว แต่เขาก็ตายอยู่ภายใต้คมดาบของนาง

หากจะจัดอันดับยอดฝีมือ นางก็ควรจะเป็นคนที่หนึ่งกระมัง

ช่างมันเถอะ อย่าได้ทำให้ลูกศิษย์ของสำนักเสวียนปิงสองคนนี้ตกใจเลย