บทที่ 34 เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ตลาดมืด คือสถานที่แลกเปลี่ยนของของจอมยุทธ์ในเมืองหลวง

คนที่นี่โดยมากล้วนเป็นพ่อค้าแม่ค้า ราคาถูก ของแปลกและหายาก เหมาะแก่การเก็บสะสม

มักจะมีคนโชคดีได้ของดีไปในราคาถูก เมื่อไม่นานมานี้ มีชายชราคนหนึ่งซื้อหยกจากที่นี่หนึ่งอัน หลังจากกลับไปพบว่าหยกนี้ซ่อนวิชายุทธ์ระดับสวรรค์เอาไว้

ดังนั้นคนมากมายจึงมาเสี่ยงดวงในตลาดมืด เดินกันอย่างขวักไขว่ ครึกครื้นอย่างมาก

เย่จายซิงมาที่นี่ เพื่อรีบมาขายยา ไม่ได้ต้องการขายในราคาแพงเท่าใดนัก

นางมาด้วยใบหน้าทั่วไป หาที่ว่างแล้วปูผ้าหนึ่งผืน หลังจากนั้นนั่งขัดสมาธิ

หลังจากนั้นนางก็หยิบขวดยามาวางเรียงรายตรงหน้า

"น้องชาย เจ้าขายยาอะไร?"

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ถามด้วยความสนิทสนม ผมของเขายุ่งเหยิง เย่จายซิงมองไปที่เขาแล้ว เกือบจะอุทานคำว่า "ราชสีห์ขนทอง"

พ่อหนุ่ม ผมทองหยักศกธรรมชาตินี้เท่สุดๆ ไปเลย

หากไม่ใช่เพราะพ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลา ดูแล้วแข็งแกร่ง มิเช่นนั้นคงไม่อาจทำทรงผมเช่นนี้รอด

เย่จายซิงไม่อาจตอบคำถามเขา เพราะยาแปลงโฉมของนางไม่อาจเปลี่ยนเสียง ดังนั้นนางจึงหยิบกระดาษที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกออกมา วางไว้ตรงหน้าเขา

ชายหนุ่มผมทองมองเพียงปราดหนึ่ง สูดลมหายใจเข้า：

"ให้ตายสิ！ ยาหนึ่งเม็ดหนึ่งแสนตำลึง！ น้องชายในอดีตเจ้าคือโจรปล้นในป่าใช่หรือไม่?"

เมื่อคนที่อยู่รอบๆ ได้ยิน ล้วนหันมามอง

"ญาอะไรเหตุใดจึงราคาแพงเช่นนี้?"

"จริงด้วย！ ตลาดมืดมียาขั้นหนึ่งและขั้นสองมากมาย อย่างมากก็เพียงไม่กี่ร้อยตำลึง！"

เย่จายซิงมองค้อนไปที่ชายผมทองครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระดาษขึ้นมาหนึ่งแผ่น

ข้อความบนกระดาษเขียนเอาไว้ว่า ： “ยารักษ์จิตระดับสี่ นักกลั่นยาขั้นเจ็ดเป็นคนกลั่น"

เมื่อหยิบกระดาษแผ่นนี้ขึ้นมา สีหน้าของทุกคนฉายความตกตะลึง

"เป็นไปได้อย่างไรที่จะนำยาขั้นสี่มาขายด้านในนี้?"

"ทั้งยังเป็นยาที่กลั่นโดยนักกลั่นยาขั้นเจ็ด ปลอมยิ่งนัก ข้าไม่เชื่อ！ แผ่นดินของเรามีนักกลั่นยาขั้นเจ็ดเพียงไม่กี่คน?"

"จริงด้วย ยาขั้นสี่เป็นที่ต้องการ ผู้ใดจะนำมาขายในตลาดมืด?"

ปฏิกิริยาแรกของทุกคนล้วนไม่เชื่อ หากเป็นยาที่นักกลั่นยาขั้นเจ็ดกลั่น เช่นนั้นไม่ว่าจะไปขายที่ใดล้วนมีคนมากมายต้องการ จะมาขายในตลาดมืดได้อย่างไร

ทุกคนมองนางเป็นคนหลอกลวง สีหน้าฉายความดูแคลน

ขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินแยกย้ายกันนั้น ชายผมทองเปิดขวดยาด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทันใดนั้นเอง กลิ่นหอมของยาลอยฟุ้งออกมา เพียงแค่ดมกลิ่นยา ก็รู้สึกรื่นรมย์ยิ่งนัก

"หอมเหลือเกิน！”

"กลิ่นหอมของยานี้ ไม่เหมือนกับยาทั่วไป！”

แต่ละคนที่กำลังจะเดินจากไปต่างหยุดฝีเท้า พวกเขามองขวดยาในมือชายผมทองด้วยแววตาทอประกายระยิบระยับ

"น้องชาย ข้าลองเทออกมาหนึ่งเม็ด เจ้าคงไม่ถือสากระมัง?"

ใบหน้าของชายผมทองฉายความสนใจ เขาหล่อเหลาดวงตาทอประกาย รอยยิ้มทำให้คนละลาย แม้จะสวมผ้าหยาบทั่วไป แต่สัญชาตญาณของเย่จายซิงบอกว่าเขาไม่เหมือนคนทั่วไป

แต่ว่าเขาเป็นใครนั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแม้แต่น้อย นางเองก็ไม่สนใจ

เย่จายซิงพยักหน้า เพื่อแสดงว่าตกลง

ชายผมทองรีบเทยาออกมาหนึ่งเม็ด เพียงแค่มองยาสีเขียวมรกตแวววาวบนมือของเขา คนจำนวนไม่น้อยต่างร้องอุทาน

"คือยาขั้นสี่จริงๆ ด้วย！”

"สีเขียวมรกต ข้าคล้ายจะเห็นความอุดมสมบูรณ์ของสิ่งมีชีวิตแล้ว！"

"ดูเร็วเข้า！ ยาเม็ดนี้ ไม่มีสิ่งแปลกปลอมแม้แต่น้อย！ บริสุทธิ์จนทำให้คนรู้สึกเหลือเชื่อ！"

"หรือว่าจะเป็นยาที่กลั่นโดยนักกลั่นยาขั้นเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ！"

"ราคาแพียงหนึ่งแสนตำลึง！ ข้าเอาหนึ่งเม็ด！"