บทที่ 374 เข้าตระกูลวิหค

“พ่อเจ้าชื่อเย่เจ๋อหยวน ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขามาถึงแผ่นดินหลิงเซียวแล้ว น่าจะมาตามหาแม่ของเจ้า”

โม่เสิ่นยวนบอกเรื่องที่เขาได้ยินมาในช่วงเวลานี้ให้หยวนจายซิงฟัง

“อีกทั้งข้ายังได้ถามถึงเรื่องที่สำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ก็คือเกี่ยวกับไข่มุกกลียุคในร่างกายของเจ้า หลังจากไข่มุกกลียุคปรากฏขึ้นมา มันก็ตกอยู่ในมือของแม่เจ้า แต่ก็ถูกตระกูลลู่แย่งชิงไป เวลานี้พ่อของเจ้าก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว”

“เขานอนจำศีลอยู่หลายปี การบ่มเพาะก็เปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขึ้น ในบรรดาของผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่ในตระกูลลู่ต่างออกมาแย่งชิงไข่มุกกลียุค แต่หลังจากนั้นก็มีคนในตระกูลป๋ายหลี่ปรากฏตัวออกมา ช่วยเหลือตระกูลลู่ ไข่มุกกลียุคหายไป พ่อของเจ้าก็บาดเจ็บหนักและหายตัวไป หลังจากนั้นก็ถูกองค์หญิงสามราชวงศ์จิงหงช่วยไว้”

เย่จายซิงฟังแบบไม่กะพริบตาแล้วถาม “แล้วเหตุใดไข่มุกกุลียุคถึงมาอยู่ในร่างกายของข้า?”

นางจำไม่ได้แล้ว

โม่เสิ่นยวนบอกเรื่องนี้กับนางโดยไม่รู้สึกเหนื่อย

เมื่อไข่มุกกลียุคตกลงมาจากฟ้า พวกเขาทั้งสองก็รีบไปหาไข่มุกกลียุค และให้เย่จายซิงกลืนลงไป ทำให้นางมีรากทิพย์กวียุค

นอกจากนี้ เขายังได้พบกับสองพี่น้องตระกูลลู่ลู่จือเหลยและลู่จือหรุ่ยที่มาตามหาไข่มุกกลียุคในแผ่นดินหลิงเซียว

เย่จายซิงรู้ได้ทันทีว่ารากทิพย์กวียุคในร่างกายของนางก็มีเรื่องราวเช่นนี้เช่นกัน

“ซิงเอ๋อร์ ข้าคิดว่าแม้แม่ของเจ้าจะสูญเสียความทรงจำไป แต่นางก็ยังต้องการช่วยเจ้าฟื้นฟูรากทิพย์ในตัวของเจ้าด้วยสัญชาตญาณของนาง ดังนั้นนางถึงได้ไปหาไข่มุกกลียุค นางตอบรับคำขอของป๋ายหลี่ฮุย เพราะประมุขตระกูลวิหคบังคับ ไม่ใช่เพราะนางชอบอีกฝ่าย”

โม่เสิ่นยวนพูดกับนางด้วยรอยยิ้ม

เขาอยากจะบอกนาง หลายคนต่างก็รักนาง พ่อของนาง แม่ของนาง น้องชายของนาง แล้วก็เขา

แม้ว่านางจะนึกอะไรไม่ออก แต่ก็อย่าได้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไร

เย่จายซิงพยักหน้า “อื้อ ข้าจะจำไว้ ข้าเดาว่าพ่อข้าน่าจะมาที่เซียนเหอด้วยใช่หรือไม่?”

เขาพยักหน้าและพูดว่า “น่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ตระกูลป๋ายหลี่ได้ตั้งตาข่ายรอให้เขาเข้ามากับดักแล้ว ข้าเลยให้ยู่หยางจับตาดูคนตระกูลไป๋หลี่เพื่อจะได้ส่งข่าวให้พ่อของเจ้าทันเวลา”

“ประมุขตระกูลป๋ายหลี่รู้สิ่งที่พ่อข้าพูด และต้องรู้ด้วยว่าข้ากับน้องชายมีตัวตนอยู่จริง ดังนั้นข้าเลยถูกคำสาปตั้งแต่เกิดและถูกขุดรากทิพย์ สิ่งนี้น่าจะเป็นการกระทำของประมุขตระกูลป๋ายหลี่ รวมทั้งการที่ท่านแม่ความจำเสื่อมต้องเกี่ยวกับเขาอย่างแน่นอน นี่คือสิ่งที่จะหมายถึงหรือไม่?”

เย่จายซิงกล่าวด้วยเหตุผล

“ใช่ แม้ว่าจะเป็นแค่การเดา แต่น่าจะไม่เกินจากนี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็หาวิธีตรวจสอบให้ชัดเจน ถ้ามันเป็นสิ่งเกิดจากฝีมือของตระกูลป๋ายหลี่จริงๆ ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน และข้าก็จะไม่มีทางปล่อยให้แม่ของข้าแต่งงานกับตระกูลป๋ายหลี่”

โม่เสิ่นยวนพยักหน้า ขณะที่ต้องการจะพูดบางอย่าง โจวหยวนจื่อและพ่อบ้านชราก็ยกอาหารมา

เย่จายซิงขยับจมูกของนาง ก็ได้กลิ่นไหม้เกรียม

เมื่อยืนขึ้นมอง ก็เห็นโจวหยวนจื่อและพ่อบ้านชรากำลังถือถาดที่มีอาหารหกอย่าง และในนั้นมีสี่อย่างที่เละแล้ว!

และยังมีสองอย่างที่ผัดจนแห้ง รู้สึกว่าขาดแค่อีกนิดนึงก็จะเละแล้ว

แบบนี้ก็กินได้หรือ?

นางรู้สึกไม่ค่อยหิวเท่าไหร่

แต่ในเมื่ออาจารย์เข้าครัวทำอาหารให้ลูกศิษย์ นางไม่ชิมสักหน่อยเหมือนจะดูไม่ดีนัก

“นักปราชญ์โจว ฝีมือการทำอาหารของท่านดูจะแย่เกินไป ห้องครัวอยู่ไหน เดี๋ยวข้าไปทำเอง”

เย่จายซิงไม่ได้พูดอะไร โม่เสิ่นยวนก็ลุกขึ้นยืน นำถาดสองถาดมาวาง และขอให้โจวหยวนจื่อพาเขาไปที่ห้องครัว

อาหารจานหลักที่โจวหยวนจื่อทำไม่ใช่ไม่สุก แล้วมีอะไรที่กินไม่ได้?

แต่เมื่อคิดถึงลูกศิษย์ผู้งดงามของตน บางอาจจะกินไม่ลง

โม่เสิ่นหยวนกำลังยุ่งอยู่ในครัว เตรียมอาหารผัดแปดอย่างและซุปหนึ่งอย่าง

มีวัตถุดิบที่สดใหม่อยู่ในห้วงกาลเวลาของเขา และอาหารที่เขาทำออกมานั้นก็เต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นหอม เดิมทีโจวหยวนจื่อกลัวว่าเขาจะลำบาก แต่ทันทีที่ได้กลิ่นอาหารเหล่านี้ แววตาของโม่เสิ่นยวนก็เปลี่ยนเป็นสนิทสนมทันที