บทที่ 376 บิดาปรากฏตัว

เมื่อได้ยินสามคำนี้ เย่จายซิงก็มีวิธีใช้งานแวบขึ้นมาในหัว

นางกลืนยายาแปลงโฉม และจินตนาการว่านางจะแปลงโฉมเป็นอะไร ในไม่ช้า ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไปกลายเป็นใบหน้าธรรมดา

นางคิดว่ามันน่าสนใจ นางยื่นมือออกไป เพื่อทำให้ผิวของนางแย่ลง และด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ว่าผิวที่ขาวกระจ่างใสราวกับหยกบนมือของนางเริ่มเข้มขึ้น เหลืองขึ้น และหยาบกร้านขึ้นมาก

นางเปลี่ยนเป็นเตี้ยลง เสียงกระดูกบนตัวนางดังกรอบแกรบ คนก็เริ่มเตี้ยลง

“ช่างน่าทึ่งจริงๆ”

นางพูดพึมพำ

“นี่คือยาแปลงโฉมที่เจ้าปรับปรุงขึ้นมา ยาเหล่านี้เจ้ามอบให้ข้าเอง ซิงเอ๋อร์”

โม่เสิ่นยวนพูดกับนางอย่างอ่อนโยน

เย่จายซิงกะพริบตาปริบๆ “งั้นข้าจะกลับไปลองดู ว่าข้าจะสามารถปรับปรุงยาได้อีกหรือไม่ ยาแปลงโฉมนี้ มันช่างมีประโยชน์จริงๆ ดูท่าเมื่อก่อนข้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ”

เมื่อเห็นความเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคยปรากฏบนใบหน้าของนาง โม่เสิ่นยวนก็หัวเราะเบาๆ “ใช่แล้ว ซิงเอ๋อร์ เจ้ามันเป็นอัจฉริยะ เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้”

ใบหน้าของเย่จายซิงเขินอายเล็กน้อยที่ได้รับคำชมจากเขาแบบนี้ ถึงแม้ว่านางจะรู้สึกคุ้นเคยกับเขาดี แต่เขาก็ยังเป็นความทรงจำที่ว่างเปล่า ดังนั้นจึงมักจะขาดอะไรหลายอย่าง

โม่เสิ่นยวนแกล้งทำเป็นไม่เห็นความซับซ้อนบนสายตาของนาง ก่อนจะจูงมือนางไปที่ที่เย่ยู่หยางอยู่อย่างรวดเร็ว

หลังจากเดินทางไกล ก็รู้สึกได้ถึงการกดขี่ครั้งใหญ่ มีคนกำลังต่อสู้กันบนแม่น้ำเซียนเหอ และมังกรน้ำก็กำลังบินอยู่

เมื่อพวกเขามาถึง เย่จายซิงก็เห็นชายวัยกลางคนถูกล้อมด้วยคนมากกว่าสิบ แต่ชายผู้นั้นต่อสู้อย่างดุเดือด กระบวนท่าสังหารช่างน่าทึ่งมาก แม้ว่าเขาจะถูกปิดล้อมด้วยคนจำนวนมาก แต่เขาก็ไม่ได้ตกหลุมพรางในทันที

แต่ถ้าเขาถูกปิดล้อมตลอดเวลา ก็เป็นไปได้ที่จะถูกตัดศีรษะหลังจากที่เขาหมดแรง

“ซิงเอ๋อร์ เขาเป็นพ่อของเจ้า เย่เจ๋อหยวน คนเหล่านั้นคือผู้อาวุโสของตระกูลป๋ายหลี่ พวกเขากำลังปิดล้อมพ่อของเจ้า เจ้าอยู่ที่นี่รอบรับช่วง อีกเดี๋ยวก็ออกไปตามเส้นทางที่พวกเรามาเมื่อครู่นี้”

โม่เสิ่นยวนอธิบายให้นางฟังอย่างรวดเร็ว

เย่จายซิงรีบพยักหน้า

เมื่อเขาหันไปหากำลังเสริม เย่จายซิงก็คว้าแขนเสื้อของเขาแล้วพูดว่า “เจ้า เจ้าระวังตัวด้วย ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้”

โม่เสิ่นยวนยิ้มอย่างสดใส แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนโฉมแล้ว แต่เย่จายซิงก็ตะลึงกับรอยยิ้มนี้

เขาเข้าร่วมการต่อสู้เหมือนกับมังกร

จากนั้นก็มีวัยรุ่นคนหนึ่งเข้าร่วมจากอีกด้าน นางรู้ฐานะของชายหนุ่มคนนั้นทันที ก็คือคนที่โม่เสิ่นหยวนพูดถึง เย่ยู่หยางน้องชายของนาง

การบำเพ็ญของเขาอยู่แดนราชาทิพย์ขั้นสูงสุด ยังไม่ถึงแดนมหาจักรพรรดิทิพย์ แต่เขากลับมีวิถีดาบเป็นของตัวเอง ในมือถือดาบยาว ออร่าดาบนั้นไม่ได้น้อยไปกว่าของประมุขตระกูลป๋ายหลี่เลย

เย่จายซิงมองไปที่การต่อสู้ของพวกเขา เสื้อผ้าปลิวไสว ขาทั้งสองข้างของนางเกร็งแน่นอย่างประหม่า

“วิหคเพลิงน้อย เจ้าไปช่วยพวกเขาได้หรือไม่?”

นางเรียกวิหคเพลิงน้อยออกมา

วิหคเพลิงน้อยส่งเสียงร้องจิ๊บๆ กระพือปีกด้วยความหยิ่งทะนงแล้วตรงไปยังใจกลางการต่อสู้

ร่างกายเล็กๆ ความเร็วของมันเหมือนการควบม้า เร็วราวกับสายฟ้าแลบ มันยังอายุน้อย ไม่มีความสามารถอะไร แต่มันชำนาญการลอบโจมตี

แค่เห็นว่าความเร็วของมันเร็วมาก จิกตาของผู้อาวุโสคนหนึ่ง

เดิมทีผู้อาวุโสคนนั้นกำลังเปิดการโจมตีที่ดุเดือด หมายจะสังหารเย่ยู่หยางที่อ่อนแอที่สุด เป็นผลให้ลูกตาสองข้างถูกนกน้อยที่เร็วราวสายฟ้าฟาดจิกเอา ทำให้เบ้าตาทั้งสองข้างกลวงโบ๋ ทันใดนั้นก็มองไม่เห็นอะไร เจ็บปวดจนร้องเสียงดัง

ในฐานะผู้แข็งแกร่งแดนมหาจักรพรรดิทิพย์ บริเวณดวงตาไม่ควรอ่อนแอจนถูกจิกออกเช่นนี้ แต่วิหคเพลิงไม่ใช่ธรรมดา ตอนที่มันลอบโจมตี มันจงใจรวบรวมเพลิงของวิหคในร่างกายของมันไปยังจะงอยปาก ดังนั้นจึงทำให้ตาของผู้อาวุโสคนนั้นบอดได้ง่ายๆ

เมื่อเห็นว่าการลอบโจมตีสำเร็จ วิหคเพลิงน้อยก็มีขวัญกำลังใจสูง มันบินไปรอบๆ ข้างหลังคนอื่น เพื่อลอบโจมตีต่อไป