บทที่ 384 คุณพี่ของข้ามีเรือทิพย์

เทพธิดากู่หลิงโกรธกระหืดกระหอบ

เมื่อครู่นางยังสูงส่งเหนือใคร ดื่มด่ำกับการสรรเสริญจากผู้คนอยู่เลย คาดไม่ถึงว่าหนานกงจิ่นจะดันมาช่วยพวกเย่จายซิง กลายเป็นปฏิปักษ์กับนางไปเสี่ยนี่

ตระกูลหนานกงควบคุมท่อน้ำเลี้ยงทางเศรษฐกิจทั่วทั้งใต้หล้า ผงชาดของแคว้นกู่โหมวล้วนได้รับการอุดหนุนซื้อขายจากห้างร้านตระกูลหนานกง โดยให้สมบัติเงินทองมหาศาลกับแหล่งพลังยุทธแก่ราชสำนักและชาวบ้านเป็นการแลกเปลี่ยน

ความสำคัญของตระกูลหนานกงต่อแคว้นกู่โหมว ไม่จำเป็นต้องมีคำบรรยายใดๆ

นางบีบกำปั้น แล้วเอ่ยกับหนานกงจิ่นเสียงขรึมว่า:

"ท่านอย่าลืมสิ วันพรุ่งฮ่องเต้ให้ข้านำคณะเข้าไปในสุสานเพื่อช่วยผู้อาวุโสจากตระกูลหนานกงของพวกท่านออกมา ตอนนี้กลับตั้งตนเป็นศัตรูกับข้า คิดจะทิ้งขว้างไม่ใยดีผู้อาวุโสของพวกท่านอย่างนั้นหรือ?"

หากเป็นเมื่อก่อน เทพธิดากู่หลิงย่อมไม่เอ่ยถ้อยคำรุนแรงเพียงนี้ออกมาแน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงการมีปัญหากับตระกูลหนานกง แต่วันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด ความร้ายกาจในใจของนางถึงได้รุนแรงนัก โดยเฉพาะนางยิ่งไม่ต้องการให้เย่จายซิงกดหัวนางอีกต่างหาก

เพียงนางเห็นเย่จายซิงครั้งแรก ก็เกิดอาการต่อต้านและไม่ชอบหน้าอย่างรุนแรงแล้ว คล้ายกับว่าการปรากฏตัวของคนผู้นี้ จะมาแย่งชิงรัศมีที่เป็นของนางไป

นางจึงพูดจาข่มขู่หนานกงจิ่นออกมา

แต่หนานกงจิ่นกลับแสยะยิ้ม เอ่ยว่า:

"เทพธิดากู่หลิง ท่านคงประเมิณตนสูงเกินไปแล้ว ต่อให้ไม่มีท่านนำคณะ คนที่ฮ่องเต้ให้ข้ายืมตัวมาเหล่านี้ อย่างไรก็ตามข้าไปในสุสานอยู่ดี ท่านจะไปหรือไม่ไป สำหรับข้าแล้ว มันไม่ได้เสียหายอะไรแม้แต่นิดเดียว"

ถ้อยคำนี้กล่าวได้ว่าไม่หลงเหลือความเกรงใจใดๆ ให้กับเทพธิดากู่หลิงแล้ว

นางโกรธจนหน้าแดงไปหมด ขบฟันกรามแน่น แค้นเคืองจนทนไม่ไหว

ดวงตาของนางแดงก่ำ แล้วเอ่ยตัดพ้อว่า: "พวกท่านเห็นข้าไร้บิดามารดา ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง เลยมารังแกข้า ข้าทำอะไรผิด เห็นๆ อยู่ว่านางเป็นฝ่ายยั่วยุข้าก่อน!"

นางชี้หน้าเย่จายซิง ในความโกรธเคืองแฝงไว้ซึ่งความอ่อนแอ หยาดน้ำตาไหลนองอย่างสุดจะทานทน

นางเปลี่ยนวิธีการใหม่ หันมาเล่นงานเย่จายซิงเพียงคนเดียว ให้ชาวแคว้นกู่โหมวพากันเกลียดชังนางเข้ากระดูก

กลั่นแกล้งพระธิดา ก็คือคนบาปของแคว้นกู่โหมว!

และก็เป็นไปตามคาด แม้ทุกคนจะคุกเข่าให้กับแรงอำนาจของโม่เสิ่นยวนอยู่ แต่สายตาที่มองเย่จายซิงก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน

แต่พอเย่จายซิงได้เห็นภาพนี้ กลับรู้สึกสนุกเหลือล้น

น่าสนใจจัง เทพธิดากู่หลิงใช้คนที่เคารพและชื่นชอบนางเหล่านี้มาเป็นอาวุธ ทว่าความรู้สึกดีๆ ที่ทุกคนมีต่อนาง ล้วนมาจากปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติตอนที่นางเกิด ว่าเป็นมงคลต่ออาณาจักรไม่ใช่หรอกหรือ?

ก็แค่นกเขาที่ยึดรังนกกางเขน มันไม่ใช่ของของนาง สักวันก็จะต้องสูญเสียมันไป

ถึงตอนนั้น นางจะยังมีอะไรเหลืออีก?

"เทพธิดากู่หลิงแผนสูงยิ่งนัก วันนี้ช่างเปิดประสบการณ์จริงๆ"

เย่จายซิงพูดเนิบช้า

บนใบหน้างดงาม ยังคงนิ่งสงบเหมือนตอนแรก ราวกับไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่อาจทำนางสะทกสะท้านได้

ไม่รู้ทำไม เทพธิดากู่หลิงเห็นสีหน้าของนางแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิด อึดอัด และโมโหยิ่งกว่าเดิม

"ก็แค่หญิงบ้าเอาแต่ใจตัวเอง"

โม่เสิ่นยวนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยราบเรียบ มองนางไร้ค่าขึ้นไปอีก

เทพธิดากู่หลิงเคยได้รับความอัปยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้เมื่อไรกัน นางโกรธจนหมุนตัวเดินออกไปเลย

นางกลัวว่าหากอยู่ต่อไป คงได้โกรธจนช้ำในเป็นแน่

พอนางไป โม่เสิ่นยวนก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครา ทุกคนรู้สึกเพียงว่าแรงกดทับหายไปแล้ว ความหวาดผวาบังเกิดขึ้นในก้นบึ้งของหัวใจ

ต่อให้จะโกรธเคืองเพียงใด คับแค้นใจแทนเทพธิดากู่หลิงเพียงใด ก็ไม่มีใครกล้าเดินมาข้างหน้าเลยสักคน พวกขี้ขลาดบางคน ยังวิ่งหนีไปนานแล้ว

"พี่หนานกงจิ่น พวกเราจะไม่ทำให้การลงไปช่วยคนในสุสานของท่านมีปัญหาใช่หรือไม่?"

เย่จายซิงเอ่ยถามหนานกงจิ่น

เขาส่ายหน้ากล่าว: "ไม่หรอก สุสานใหญ่แห่งนี้เฮี้ยนมาก จะมีเทพธิดากู่หลิงนำขบวนหรือไม่ ก็ไม่ได้มีความต่างมากมาย ข้าเดาว่าการลงสุสานพรุ่งนี้ คงโชคร้ายมากกว่าโชคดี"

"ถูกแล้ว หลายวันมานี้ข้าดูพยากรณ์อยู่ตลอด ในสุสานมีแต่สิ่งชั่วร้าย"

เวลานี้เฮ่อจี้กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่ผู้อาวุโสคนสำคัญของตระกูลหนานกงคนหนึ่งติดอยู่ในนั้น ตะเกียงวิญญาณยังไม่ดับสูญ แสดงว่าเขายังไม่ตาย ต้องลงไปช่วยเขาให้ได้