บทที่ 396 ข้าจำได้หมดแล้ว เสด็จอา

“เสด็จอา”

เย่จายซิงลืมตาขึ้นมาในทันใด คว้ามือของ โม่เสิ่นยวนไว้ และฝังตัวเองไว้ในอ้อมแขนของเขา

“เสด็จอา อย่าไปนะเสด็จอา.........”

“น้องซิง ข้าอยู่นี่ ไม่ไปไหน เจ้าอย่ากลัว”

โม่เสิ่นยวนกอดนางอย่างปวดใจ สีหน้าดูอบอุ่นและอ่อนโยนมาก

น้องซิงของเขา ฝันร้ายหรือ?

โชคดี โชคดีที่นางตื่นแล้ว ดูเหมือนว่าแม้คำสาปจะมีผลกระทบต่อนาง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงนัก

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เขาก็จะฆ่าเทพธิดากู่หลิง เพื่อแก้คำสาปในตัวของน้องซิงให้หมด

เขาจะไม่ยอมให้คำสาปทำร้าย น้องซิง อีกต่อไป

เมื่อรู้สึกถึงไออาฆาตในตัวเขา เย่จายซิงเงยหน้าขึ้น "เสด็จอา... "

“น้องซิงอย่าร้อง”

เมื่อเห็นน้ำตาบนใบหน้าของนาง โม่เสิ่นยวนก็ตื่นตระหนก “เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่ บอกข้ามาเร็ว”

นางส่ายหน้า “ข้าจำได้แล้ว เสด็จอา เรื่องราวทั้งหมด ข้าจำได้หมดแล้ว ข้ารักท่านนะ”

เขาร่างกายสั่นเทา มองนางอย่างประหลาดใจ “น้องซิงจำเรื่องราวได้ทั้งหมดแล้วหรือ?”

“ใช่”

นางพยักหน้า

นางจำได้แล้ว ราวกับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มองดูตัวเองและเขาตั้งแต่ที่เป็นคนรู้จักไปจนถึงรักกัน

ทั้งหมดเป็นเรื่องของความคิดริเริ่มของเขา และครั้งหนึ่งนางเคยคิดที่จะหนีจากเขา

แม้ว่าเขาจะตกหลุมรักเขามานานแล้ว แต่เขาไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย ทำให้เขารู้สึกว่าตน มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ

เขาดีเช่นนี้ ตนเองกลับเพลิดเพลินกับความโปรดปรานของเขาด้วยความอุ่นใจเหมือนคนขี้ขลาด จนกระทั่งในภายหลัง ถึงได้เปิดใจกับเขา

แต่นางมักจะเก็บความลับของตนจากเขาอยู่เสมอ รู้สึกว่าแม้แต่กับเขาก็บอกไม่ได้

ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจมาก เสียใจที่ไม่ดีกับเขาตั้งนานแล้ว

ในวัยเด็กเขาทุกข์มาก แม้ว่าเขาจะไม่มีความรัก แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด การทารุณกรรมและยาพิษที่เขาได้รับ ล้วนเป็นอาการบาดเจ็บทางกายทั้งสิ้น

เขายังไม่ได้บอกนางที่สูญเสียความทรงจำ ว่าเพราะช่วยนางทำให้อายุขัยจิตเดิมได้รับความเสียหาย

เขาต่อสู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง

“น้องซิงไม่ต้องร้องแล้ว เจ้าร้องไห้ใจข้าก็เจ็บปวด”

เขาเช็ดใบหน้าให้นางเบา ๆ ที่น้ำตาไหลราวกับว่าไม่รู้จบ และวางมือข้างหนึ่งของนางตรงหัวใจของเขา

นางสัมผัสได้ถึงการเต้นอย่างรวดเร็วของหัวใจ

นางวางแนบศีรษะในที่หน้าอกของเขาและพูดในใจว่า: เสด็จอา ต่อไปข้าจะเป็นฝ่ายริเริ่มเอง และข้าจะรักท่านมากขึ้น

“ข้าไม่ร้องไห้แล้ว ข้าดีใจมาก ดีใจมากที่วันแรกที่ข้าไปถึงเซียนเหอ เสด็จอาก็หาข้าเจอแล้ว ถ้ารู้ว่าไปเซียนเหอแล้วจะเจอเสด็จอา ข้าต้องไปให้เร็วกว่านี้แน่”

นางพูดเบาๆ มุมปากก็ยกขึ้น

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ผิดพลาดกันนานเกินไป ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

เพียงแต่ในระหว่างหนึ่งเดือน ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

“น้องซิงอย่าพูดเช่นนี้ ข้าไม่ดีเอง ไม่ได้ไปตามหาเจ้าด้วยตัวเอง กลับอยู่แต่ในเซียนเหอ.........”

เขารู้สึกเสียใจ

เย่จายซิงรีบปิดปากเขาไว้ “ข้าก็ไม่อนุญาตให้ท่านพูดเช่นนี้ ท่านอยู่เพื่อสิ่งที่สำคัญกว่า ข้าไม่โทษท่าน ข้าเพียงรู้สึกว่าท่านมีความรับผิดชอบมากกว่า ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้รู้สึกผิด”

“น้องซิงไม่โกรธข้าจริงๆหรือ?”

เขารู้ว่าน้องซิงใจกว้างและมีเหตุผล แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อก่อนเขายังกลัวว่านางจะไม่สนใจเขา

“ไม่อย่างแน่นอน สวามี ข้าไม่ใช่คนโวยวายอย่างไร้เหตุผล”

นางยิ้มและลูบหัวใจของเขา

โม่เสิ่นยวนรู้สึกราวกับว่ามีขนมาเกาะหัวใจของเขา จนจั๊กจี้ที่หัวใจ และความรู้สึกที่เรียกว่าความหวานก็เพิ่มขึ้น

น้ำเสียงที่นางเรียกว่า “สวามี”ช่างหวานหยดย้อย