บทที่ 406 ระวังไว้เขามีปัญหา

"ก่อนหน้านี้แผ่นดินหลิงเซียวเคยมีแคว้นที่เรียกว่าแคว้นไร้รมณ์ด้วยหรือไม่?"

เย่จายซิงถามขึ้นมาอย่างสงสัย

หนานกงจิ่นกลับส่ายหัวแล้วกล่าวว่า :

"ไม่ใช่ แคว้นไร้รมณ์ไม่ได้ถูกเก็บอยู่ในประวัติศาสตร์ของแผ่นดินหลิงเซียว แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ การปรากฏขึ้นของซากปรักหักพังของแคว้นไร้รมณ์ที่มีอยู่หลายแห่ง และมีขนาดที่ใหญ่มาก ไม่ได้เป็นเพียงแค่แคว้นเล็กๆ"

"ดังนั้นผู้คนมากมายถึงได้คาดเดาว่า หลังจากที่แคว้นไร้รมณ์นี้อาจจะล่มสลายไป หลังจากที่คนรุ่นหลังถูกทำให้กลายเป็นอมตะก็อยู่ย้ายไปอยู่ส่วนลึกที่สุดในใต้ดินของแผ่นดินหลิงเซียว มีสถานที่ของซากวัตถุโบราณ โดยพื้นฐานแล้วต่างเป็นพื้นภูมิประเทศที่ล้ำค่า"

เฮ่อจี้กล่าวขึ้นมา

เสวียนหยวนป๋ายก็กล่าวอีกว่า : "ข้าได้ยินมาว่าซากวัตถุโบราณของแคว้นไร้รมณ์นี้ดังนั้นถึงถูกย้ายให้ไปเป็นของพื้นภูมิประเทศที่ล้ำค่าเหล่านั้นแทน เหตุผลก็เพื่อที่จะคืนชีพให้ใครสักคน อาจจะเป็นองค์หญิงองค์แรกของราชวงศ์!"

ขนตาของโม่เสิ่นยวนการเคลื่อนไหวเล็กน้อย แววตาของเขาลึกซึ้งขึ้น มือที่ป้อนผลไม้เชื่อมให้กับเย่จายซิงที่หยุดไปชั่วขณะก็กลับมาเป็นปกติ

"ไม่ต้องไปฟังคำพูดของต้าป๋ายหรอก เขาต่างก็เดาซี้ซั้วกันไปเช่นนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพียงแค่เป็นสถานที่พื้นภูมิประเทศที่ดีทำให้มีประโยชน์กับคนรุ่นหลังเท่านั้นก็ได้"

หนานกงจิ่นส่ายหัวกล่าวขึ้น

เย่จายซิงไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเท่าไรนัก นางรู้สึกว่าแคว้นโบราณไร้รมณ์ไกลเกินไปแล้ว และไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนาง

แต่ถ้าหากที่นั่นเป็นพื้นภูมิประเทศที่ล้ำค่าเท่านั้นแล้วล่ะก็ เช่นนั้นเจ้าของสุสานทำไมถูกฝังไว้ที่นี่ แล้วก็ไม่มีมูลเหตุด้วย

เพียงแค่เธอได้ยินมาน้อยมากว่าในพื้นที่ที่เป็นทะเลทรายจะมีพื้นภูมิประเทศที่ล้ำค่าได้อย่างไร

"ยังเป็นตำแหน่งของสุสานฮ่องเต้จริงๆ!"

เฮ่อจี้และหนานกงจิ่นเดินไปข้างหน้าได้ไม่ไกลเท่าไรนัก ก็มองเห็นศิลาจารึกที่ตั้งอยู่หน้าสุสานเป็นจำนวนมาก ป้ายสุสานเหล่านั้นมีจำนวนมากที่แตกหักไม่ค่อยสมบูรณ์แล้ว แต่อักษรชื่อโบราณยังคงสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน รูปแบบของคำจารึกก็ดูไม่เลวนัก

ณ เวลานี้พวกเขายิ่งเชื่อคำพูดของโม่เสิ่นยวนมากยิ่งขึ้น

ไม่คาดคิดเลยว่าแม้แต่ตัวอักษรโบราณที่จำได้ยากเขาก็รู้จัก เป็นผู้มีความรู้ความสามารถรอบตัวเสียจริง

เย่จายซิงอยากที่จะลุกขึ้นไป ก็ถูกเสด็จอาที่อยู่ด้านข้างกดเอาไว้

“พักผ่อนให้มากสักครู่เถอะ”

"ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เสด็จอา อย่ากังวลไปเลย ไม่ร้ายแรงอะไรแล้ว"

มันเป็นแค่อาการแพ้ท้องเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพึ่งเจอสิ่งที่น่าขยะแขยงจนเกินไป นางก็คงจะไม่อาเจียนออกมา

โม่เสิ่นยวนไม่ยอมปล่อย หยิบน้ำออกมาให้นางได้ดื่ม หากไม่ใช่เพราะว่านางพึ่งจะอาเจียนเสร็จจนทำให้ไม่อยากทานอะไร มิเช่นนั้นเขาคาดการณ์ว่าไว้ว่าจะเอาหม้อและกระทะออกมาทำอาหารให้นางได้ทาน

นางทำได้เพียงแค่นั่งลงต่อไป พิงอยู่ที่ไหล่ของเขาแล้วพักผ่อนอีกครู่หนึ่ง

มีจิ้งจอกทิพย์จิ่วอิงและหนานกงจิ่นพวกเขาไปทางเส้นทางข้างหน้าที่ลึกเข้าไปอีก

เย่จายซิงนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าความมืดครึ้มทำให้หนาวถึงกระดูก ดูแล้วว่าที่นี่ก็ไม่ได้มีความเปียกชื้นเป็นพิเศษ ราวกับว่ามีสิ่งที่คล้ายกับชี่อิมลอยเข้ามา

ก๊อกๆ!

ทันใดนั้น นางก็ได้ยินเสียงเพียงเล็กน้อย

โม่เสิ่นยวนก็ได้ยินแล้วเช่นกัน แล้วก็เหลือบมองมาที่นาง จากนั้นก็ดึงนางขึ้น แล้วปกป้องนางไว้ข้างหลัง

ก๊อกๆ!

และเป็นเสียงที่กระตือรือร้นอีกหลายครั้ง ดูเหมือนกับว่ามีใครสักคนกำลังเคาะอะไรบางอย่างอยู่

ดูเหมือนว่าเสียงจะออกมาจากป้ายสุสานแผ่นหนึ่งในนั้น

“น้องซิงเจ้ายืนอยู่ตรงนี้อย่าไปไหน ข้าจะไปดูสักหน่อย”

“ได้ เสด็จอาระวังตัวด้วย!”

เสียงยังคงดังขึ้นมาเป็นระยะ โม่เสิ่นยวนยกป้ายสุสานออก เพียงไม่นานก็ขุดโลงศพโลงหนึ่งออกมาได้

"ดูเหมือนว่าจะมีใครสักคนอยู่ในโลงศพ!"

เย่จายซิงเดินเข้าไป

เสียงออกมาจากภายในของโลงศพนี้ ให้ความรู้สึกว่ารีบร้อยแล้วไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากเท่าไรนัก

โม่เสิ่นยวนกางม่านอาคมเอาไว้อย่างระมัดระวัง แล้วสกัดกั้นอันตราย แล้วจึงเปิดโลงศพออก

สิ่งที่เข้ามาในสายตา ที่จริงแล้วเป็นชายชราคนหนึ่งที่ผอมจนเหลือแต่กระดูก บนฝาของโลงศพเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและเลือดนอง คิดดูแล้วเป็นการต่อสู้เมื่อนานมาแล้ว

เมื่อชายชราเจอแสงสว่างก็หลับตาตามจิตใต้สำนึก สีหน้าบนใบหน้ากลับเผยให้เห็นถึงความดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

“ออกมาแล้ว ในที่สุดก็ออกมาแล้ว!”

น้ำเสียงของชายชราแหบแห้งเป็นอย่างมาก

“ท่านคือผู้อาวุโสของตระกูลหนานกงใช่หรือไม่?”

เย่จายซิงเหลือบมองไปบนร่างกายของเขาเสื้อผ้าทั้งหมดเต็มไปด้วยเลือด แล้วถามขึ้น

"ไม่ ไม่ผิด ขาคือคนแก่หงำเหงือก! ทั้งสองท่านมาช่วยคนแก่หงำเหงือกใช่หรือไม่?"

ชายชราปีนออกมาจากภายในของโลงศพอย่างอ่อนเพลีย เขาผอมแห้งจนเห็นกระดูก บนใบหน้าก็แทบไม่มีเนื้อเหลืออยู่แล้ว มองดูแล้วคงได้รับความยากลำบากอยู่ไม่น้อย